شمارهٔ ۲۱۱

طغرای مشهدی » گزیدهٔ اشعار » ابیات برگزیده از غزلیات » شمارهٔ ۲۱۱

دلم ز قید پریدن همیشه آزاد است

دو بال بر تن من، چون دو دست صیاد است

شود ز سایه تصویر، با زمین یکسان

عمارت دل ما بس که سست بنیاد است

کسی نماند که از جور آسمان نگریست

به آدم آنچه رسیده ست، وقف اولاد است

شمارهٔ ۲۱۰: سایه گرد تیغ بیدم،طالع بسمل کجاست شمارهٔ ۲۱۲: از تبسم لب ببند ای غنچه، حال گل ببین

اطلاعات

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

دلم ز قید پریدن همیشه آزاد است

دو بال بر تن من، چون دو دست صیاد است

هوش مصنوعی: دل من همیشه آزاد است و هیچ قید و بندی ندارد. پرهایم مثل دو دستی هستند که مرا به سمت آسمان می‌برند، اما در واقع این پرها مرا محدود کرده‌اند.

شود ز سایه تصویر، با زمین یکسان

عمارت دل ما بس که سست بنیاد است

هوش مصنوعی: تصویر سایه بر روی زمین به قدری کم دوام و ناپایدار است که دل ما نیز همچون آن، بی‌استحکام و سست بناست.

کسی نماند که از جور آسمان نگریست

به آدم آنچه رسیده ست، وقف اولاد است

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نیست که از ظلم و سختی‌های زندگی نگاه کند و ببیند آنچه به انسان رسیده، همانند هبه‌ای به نسل‌های آینده است.