شمارهٔ ۷۳۵

هوش مصنوعی: وقتی تو رفتی، زندگی از کنارم رفت. بیا که من مانند چراغی خاموش منتظر زندگی هستم.

هوش مصنوعی: من به خاطر سختی‌ها و مشکلاتی که بر سر راهم قرار دارد، به زانو درآمده‌ام، وگرنه اگر مرگ بی‌هدف و بدون دردسر باشد، به راحتی از این دنیای پر درد و رنج فرار می‌کنم.

هوش مصنوعی: وقتی در فصل خزان زندگی، بی‌پروایی و بدون نشاط هستم، چه حالی می‌توانم داشته باشم؟ من که حتی در بهار زندگی هم بی‌ثمر و بدون شادابی سپری کرده‌ام.

هوش مصنوعی: بدن خسته و فرسوده من، به قدری نادرست است که نه برای مردن مناسب است و نه برای زندگی.