شمارهٔ ۷۳۳

بس که از روی نزاکت بر ما می آیی

همچو گلبرگ، به امداد صبا می آیی

کو زبانی که چو آیی، به تو گویم که ز بزم

شب کجا رفتی و اکنون ز کجا می آیی

گریه آید چو مرا، خنده زنان وجه مپرس

گل نپرسیده ز باران که چرا می آیی

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

بس که از روی نزاکت بر ما می آیی

همچو گلبرگ، به امداد صبا می آیی

هوش مصنوعی: تو به قدری با نزاکت و لطافت به نزد ما می‌آیی که مانند گلبرگی به کمک نسیم صبحگاهی می‌رسی.

کو زبانی که چو آیی، به تو گویم که ز بزم

شب کجا رفتی و اکنون ز کجا می آیی

هوش مصنوعی: کسی را بیاب که وقتی تو بیایی، بتواند به تو بگوید که از جشن شب کجا رفته‌ای و حالا از کدام سمت برمی‌گردی.

گریه آید چو مرا، خنده زنان وجه مپرس

گل نپرسیده ز باران که چرا می آیی

هوش مصنوعی: وقتی که من اشکم می‌ریزد، نپرس چرا می‌خندم. ای گل، نپرس که چرا به خاطر باران به دنیا می‌آیی.