شمارهٔ ۵۹۲

هوش مصنوعی: خدایا، ای کاش آن محبوب زیبا را به جرأت زیبایی خود بیازمایی و باعث شوی که روشنی دل و زندگی‌ام از وجود او روشن شود.

هوش مصنوعی: از خاک جایی که به خاطر راحتی و آسایش کشته شده‌ام، بر من بپاش لباس عیدیم را، به رنگ قرمز چون دست حنایی.

هوش مصنوعی: من از آغاز در هیچ کار قابل ستایشی نبوده‌ام، اگر بگویم که مسلمان هستم، تو هم غیرمؤمن باش.

هوش مصنوعی: هوس و تمایل من به زلف محبوبان باعث شده است که به هر طرف نگاه کنم. ای عشق، کمند خود را بر من بینداز و این شکار ارزشمند را از قید و بند آزاد کن.

هوش مصنوعی: نیمه‌ای از وجودم را فراموش کرده‌ام، اما می‌توانم خون خود را بشناسم، حتی اگر در لباس هر کسی که می‌خواهی ظاهر شوی.