خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

بابافغانی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : ای سر نامه نام تو عقل گره گشای را

شمارهٔ ۲ : ای از لب تو خطبه کلام قدیم را

شمارهٔ ۳ : در دل نشانم هر نفس خار تو، در گلزارها

شمارهٔ ۴ : به ترانهٔ ندیمان نتوان ربود ما را

شمارهٔ ۵ : تازگیی که شد ز می آن رخ همچو لاله را

شمارهٔ ۶ : ای تو را بر سرو و گل در جلوه پنهان رازها

شمارهٔ ۷ : ای ز ابروی تو هر سو فتنه در محراب‌ها

شمارهٔ ۸ : از عمر بسی نماند ما را

شمارهٔ ۹ : زهی حیات ابد از لبت حوالهٔ ما

شمارهٔ ۱۰ : شکسته شد دل و شاد است جان خستهٔ ما

شمارهٔ ۱۱ : دلگیرم از بزم طرب غمخانه‌ای باید مرا

شمارهٔ ۱۲ : کار دل از پهلوی دلدار بگشاید مرا

شمارهٔ ۱۳ : به هر گلشن که بینم مبتلایی رو نهم آنجا

شمارهٔ ۱۴ : که تنگ دوخت عفی الله قبای تنگ تو را

شمارهٔ ۱۵ : شد باز دیده بر رخ نیکوی او مرا

شمارهٔ ۱۶ : در این چمن چه گلی باز شد به منزل ما

شمارهٔ ۱۷ : منور ساختی ای شمع خوبان محفل ما را

شمارهٔ ۱۸ : برون خرام و قدم نه رکاب زرین را

شمارهٔ ۱۹ : وای که تلخ شد دوا، بر دل پرگزند ما

شمارهٔ ۲۰ : ز بس که داشتی ای گل همیشه خوار مرا

شمارهٔ ۲۱ : عشقت مدام خون جگر میدهد مرا

شمارهٔ ۲۲ : نظر بغیر نباشد اسیر بند تو را

شمارهٔ ۲۳ : به هر سرچشمه کآن آرام جان زد خرگهی آنجا

شمارهٔ ۲۴ : عرضه مده به دور گل ساغر لاله‌گون مرا

شمارهٔ ۲۵ : نه هوای باغ سازد نه کنار کشت ما را

شمارهٔ ۲۶ : چشم از دو جهان دوخت تماشای تو ما را

شمارهٔ ۲۷ : صبح است و جلوه داده مستان پیاله‌ها را

شمارهٔ ۲۸ : آنم که سر نمیکشم از خنجر بلا

شمارهٔ ۲۹ : در طاعت و عشرت به قرار است دل ما

شمارهٔ ۳۰ : که برفروخت به می چهر آفتاب مرا

شمارهٔ ۳۱ : بسوی من نظر مهر نیست ماه مرا

شمارهٔ ۳۲ : ساقیا بیدار گردان چشم خواب‌آلوده را

شمارهٔ ۳۳ : آنکه به تیزی زبان نرم کند ادیب را

شمارهٔ ۳۴ : بد نمی‌آید هلاک دوستان خوب مرا

شمارهٔ ۳۵ : وبال گشت گل باده بر پلاس مرا

شمارهٔ ۳۶ : گر به شمشیر جفا پاره کنی سینهٔ ما

شمارهٔ ۳۷ : نخواهد گشت خالی ساغر می شادکامان را

شمارهٔ ۳۸ : دارد زبون به تیغ زبان طعنه‌گو مرا

شمارهٔ ۳۹ : هرگز نظر به کام نیالوده‌ایم ما

شمارهٔ ۴۰ : ای بر دلم ز وعدهٔ خام تو داغ‌ها

شمارهٔ ۴۱ : چندم خراشی از سخن تلخ سینه را

شمارهٔ ۴۲ : مدامت چهره گلگون از شراب لاله‌گون بادا

شمارهٔ ۴۳ : بسوز ای شمع خوبان عاشق دیوانهٔ خود را

شمارهٔ ۴۴ : خدا را صاف کن با ما دل بی‌کینهٔ خود را

شمارهٔ ۴۵ : آه که‌امشب دیده‌ام خوابی که می‌سوزد مرا

شمارهٔ ۴۶ : بر دل فزود خال تو داغی دگر مرا

شمارهٔ ۴۷ : خراش سینه شد امروز عیش دینهٔ ما

شمارهٔ ۴۸ : زهی سرسبزی از سرو بلندت تاج شاهی را

شمارهٔ ۴۹ : آزاد تر از بلبل باغست دل ما

شمارهٔ ۵۰ : مستانه برون تاخته‌ای توسن کین را

شمارهٔ ۵۱ : روزی که تن ز جان شود و جان ز تن جدا

شمارهٔ ۵۲ : دلا تا کی هوای گشت باغ و می شود ما را

شمارهٔ ۵۳ : خیز و چراغ صبح کن، ماه تمام خویش را

شمارهٔ ۵۴ : در مستان زدم تا حال هشیاران شود پیدا

شمارهٔ ۵۵ : نشد جز درد و داغ عشق حاصل در سفر ما را

شمارهٔ ۵۶ : دگرم ز روی ساقی چه گلی شکفت امشب

شمارهٔ ۵۷ : دهی حیات ابد این دم از تو نیست عجب

شمارهٔ ۵۸ : من از سوز جگر دارم دل و جان در خطر امشب

شمارهٔ ۵۹ : دل از نظارهٔ آن گلعذارم گلشنست امشب

شمارهٔ ۶۰ : منم ای شمع دل رفته و جان آمده بر لب

شمارهٔ ۶۱ : آنم که ببزم کسم آهنگ نبودست

شمارهٔ ۶۲ : یار را چون هوس صحبت درویشانست

شمارهٔ ۶۳ : بهار و لاله ما بی گل و پیاله گذشت

شمارهٔ ۶۴ : گل گل رخت ز دیده ی نمناک من شکفت

شمارهٔ ۶۵ : دوش جان زندگی از چشمه ی حیوان تو داشت

شمارهٔ ۶۶ : گل خود روی مرا بوی بنی آدم نیست

شمارهٔ ۶۷ : باز آن رخ شکفته عرقناک بهر چیست

شمارهٔ ۶۸ : هرگز به ازین پسر نبودست

شمارهٔ ۶۹ : گواه حال مستی بمکتب چشم پر خوابت

شمارهٔ ۷۰ : پیش تو ناز سروسهی جز نیاز چیست

شمارهٔ ۷۱ : غریب کوی تو بی ناله ی حزین ننشست

شمارهٔ ۷۲ : آنکه از لوح جفا نوک قلم باز گرفت

شمارهٔ ۷۳ : خرام سرو تو جان را حیات دمبدمست

شمارهٔ ۷۴ : قد تو نهالیست که آتش ثمر اوست

شمارهٔ ۷۵ : آبی که بسته اند بدلها دهان تست

شمارهٔ ۷۶ : باران و موج آب و می و روز عشرت است

شمارهٔ ۷۷ : طبیبم دید و درمانم ندانست

شمارهٔ ۷۸ : چشمت ز حال ما چو نظر باز می گرفت

شمارهٔ ۷۹ : خوش آن دمید که در دام روزگار نسوخت

شمارهٔ ۸۰ : شب دیده ام مشاهده ی آن جمال داشت

شمارهٔ ۸۱ : تویی مراد دو عالم، خرد همین دانست

شمارهٔ ۸۲ : وقت گلم تمام به آه و فغان گذشت

شمارهٔ ۸۳ : باده‌ی صافم خلاص از آب حیوان کرده‌است

شمارهٔ ۸۴ : مجنون راه عشقم و دل هادی منست

شمارهٔ ۸۵ : بیمار عشق را سر و برگ علاج نیست

شمارهٔ ۸۶ : این همه شکل خوش دلکش که در گلزار هست

شمارهٔ ۸۷ : آنرا که قدم در رَه صاحبنظرانست

شمارهٔ ۸۸ : مستم اگر باده نیست لعل لب یار هست

شمارهٔ ۸۹ : گشود چاک گریبان که یاسمین اینست

شمارهٔ ۹۰ : از سرمه، نرگست همه رنگ حنا گرفت

شمارهٔ ۹۱ : بیمار ترا دیده ی نمناک همانست

شمارهٔ ۹۲ : صد شعله ی آه از دل هر گوشه نشین خاست

شمارهٔ ۹۳ : خونین جگران را چه غم از ناز و نعیمست

شمارهٔ ۹۴ : دیوانه ی ترا هوس گشت باغ نیست

شمارهٔ ۹۵ : شبانه می زده یی ماه من چنین پیداست

شمارهٔ ۹۶ : بگشا زبان که طبع زبونم گره شدست

شمارهٔ ۹۷ : جفای لاله‌رخان راحت و فراغ من است

شمارهٔ ۹۸ : شبست و ما همه جویای می ایاغ کجاست

شمارهٔ ۹۹ : باز امشبم ز لاله و گل خانه پر شدست

شمارهٔ ۱۰۰ : دل ببیداد نهادیم عطای تو کجاست

شمارهٔ ۱۰۱ : دور از تو عمر من همه با درد و غم گذشت

شمارهٔ ۱۰۲ : شمع من میل منت امروز چون هر روز نیست

شمارهٔ ۱۰۳ : دوا خواهم ز تو ادراکم اینست

شمارهٔ ۱۰۴ : پیش ما خاطر شاد و دل غمناک یکیست

شمارهٔ ۱۰۵ : به رویم می‌شوی خندان و چشمم از تو خونریزست

شمارهٔ ۱۰۶ : رویم شکفته از سخن تلخ مردمست

شمارهٔ ۱۰۷ : فروغ حسن تو از آه سوزناک منست

شمارهٔ ۱۰۸ : آتشکده دلی که درو منزل تو نیست

شمارهٔ ۱۰۹ : ای دل بیا که نوبت مستی گذشته است

شمارهٔ ۱۱۰ : ترک من جانب صحرا پی نخجیر شدست

شمارهٔ ۱۱۱ : تا کی بهانه ات بدل بت پرست ماست

شمارهٔ ۱۱۲ : دل بیقرار و دولت دیدار مشکلست

شمارهٔ ۱۱۳ : عاشقان را در سر شوریده سودا آتشست

شمارهٔ ۱۱۴ : باز نقاش خزان طرح دگرگون زده است

شمارهٔ ۱۱۵ : سرو من زلف پریشان بر رخ گلگون شکست

شمارهٔ ۱۱۶ : آه کان ابروکمان چشم سیاه از ناز بست

شمارهٔ ۱۱۷ : ای آنکه همه سوختنت از پی کامست

شمارهٔ ۱۱۸ : آمد سحاب و چهرهٔ گل‌ها ز خواب شست

شمارهٔ ۱۱۹ : نیست بیرون و درونم ذره‌ای خالی ز دوست

شمارهٔ ۱۲۰ : ما را ز نوبهار گل روی او بس است

شمارهٔ ۱۲۱ : دمی که آن گل خندان به قصد خون منست

شمارهٔ ۱۲۲ : ماه رخسار تو آیینهٔ مقصود منست

شمارهٔ ۱۲۳ : خوبان که ز ملک دلشان چشم خراجست

شمارهٔ ۱۲۴ : ما را نه میل باغ و نه پروای بلبلست

شمارهٔ ۱۲۵ : عاشقان را دم گرم و نفس سرد بس است

شمارهٔ ۱۲۶ : عیدست و نوبهار و چمن سبز و خرّمست

شمارهٔ ۱۲۷ : چمن ز سایهٔ سروت چو گلشن ارمست

شمارهٔ ۱۲۸ : در دلم سوزی عجب از عشق زیبا دلبریست

شمارهٔ ۱۲۹ : چمن شکفت و نسیمی ز هر گلی برخاست

شمارهٔ ۱۳۰ : آزاد بلبلی که به دام بلا نسوخت

شمارهٔ ۱۳۱ : خود رای من بخلوت رازت پناه چیست

شمارهٔ ۱۳۲ : بیگناهم خشم و نازت با من ای خود کام چیست

شمارهٔ ۱۳۳ : غمی دارم ازو سودم همینست

شمارهٔ ۱۳۴ : آه ازین ناز و دلبری که تراست

شمارهٔ ۱۳۵ : دوش آه من سر راهش برسم داد بست

شمارهٔ ۱۳۶ : از گلم گل‌ها شکفت و از مزارم لاله خاست

شمارهٔ ۱۳۷ : خورشید من که رخش جفا گرم داشتست

شمارهٔ ۱۳۸ : باز با مرغ سحر خوان غنچه عهد تازه بست

شمارهٔ ۱۳۹ : اگرچه زشت نماید بدوستان ستم دوست

شمارهٔ ۱۴۰ : دست اجلم بر دل ماتمزده ره بست

شمارهٔ ۱۴۱ : با که گویم اینکه در بیخوابیم شب چون گذشت

شمارهٔ ۱۴۲ : هر زمان از عشق پاک آن شوخ با من خوشترست

شمارهٔ ۱۴۳ : سبزی آثار خط گرد لب آن ساده بست

شمارهٔ ۱۴۴ : دل بیتو چنان سوخت که داغش نتوان یافت

شمارهٔ ۱۴۵ : چشمم نظری در رخ آن دل‌گسل انداخت

شمارهٔ ۱۴۶ : یار باید که غم یار خورد یار کجاست

شمارهٔ ۱۴۷ : روزی که در دلم عشق تو خانه ساخت

شمارهٔ ۱۴۸ : باده در جامت مدام از اشک گلگون منست

شمارهٔ ۱۴۹ : مست تو بجز ناله ی جانسوز ندانست

شمارهٔ ۱۵۰ : بازم چراغ دل بمی ناب روشنست

شمارهٔ ۱۵۱ : من بنده ی حسنی که نشانش نتوان یافت

شمارهٔ ۱۵۲ : خوبی همین کرشمه و ناز و خرام نیست

شمارهٔ ۱۵۳ : در کنج محنت این دل دیوانه خوشترست

شمارهٔ ۱۵۴ : دیوانه ام مرا سخن واژگون بسست

شمارهٔ ۱۵۵ : مرا به باده نه باغ و بهار شد باعث

شمارهٔ ۱۵۶ : دو هفته ییکه حریفی درین سرای سپنج

شمارهٔ ۱۵۷ : ای از نظارهٔ تو خجل آفتاب صبح

شمارهٔ ۱۵۸ : مرغ دلم به حلقهٔ مویی نهاده رخ

شمارهٔ ۱۵۹ : مردم ز عیش گلشن دنیا چه دیده اند

شمارهٔ ۱۶۰ : دلم که سوخت سپند مه جمال تو باد

شمارهٔ ۱۶۱ : این باد ز طرف چمن کیست که داند

شمارهٔ ۱۶۲ : آن پریچهره که دیوانه اش اهل نظرند

شمارهٔ ۱۶۳ : هرگز این دست تهی بند نقابی نکشید

شمارهٔ ۱۶۴ : خواهم که بوسم آن لب و روهم نمیدهد

شمارهٔ ۱۶۵ : گل آمد ساقیا محبوب گل‌رخسار می‌باید

شمارهٔ ۱۶۶ : دم به دم در عاشقی دل را زیانی می‌شود

شمارهٔ ۱۶۷ : محتسب گر به درِ میکده مانع نشود

شمارهٔ ۱۶۸ : چو باشم سر به زانو مانده شب در فکر یار خود

شمارهٔ ۱۶۹ : مقیّدان تو از یاد غیر خاموشند

شمارهٔ ۱۷۰ : آنی که از تو حرف جفا می توان شنید

شمارهٔ ۱۷۱ : فراوشم شود چندان کز او بیداد می‌آید

شمارهٔ ۱۷۲ : آنکه بهر دیگران در زلف چین می‌افگند

شمارهٔ ۱۷۳ : خزان آمد گریبان را برندی چاک خواهم کرد

شمارهٔ ۱۷۴ : بتان شهر که ترکانه باج می طلبند

شمارهٔ ۱۷۵ : آه آتشناک من بوی دل مجنون دهد

شمارهٔ ۱۷۶ : ترک من چون لاله برگ عیش در صحرا کشید

شمارهٔ ۱۷۷ : بازم بسینه عشق و جنون جوش می زند

شمارهٔ ۱۷۸ : سیمای توام در دل پر نور نگنجد

شمارهٔ ۱۷۹ : چشمم ز گرد آن کف پا یاد می کند

شمارهٔ ۱۸۰ : تا رخت را سبزه در گلبرگ تر پنهان بود

شمارهٔ ۱۸۱ : از جور گلرخان دل من خوار و زار شد

شمارهٔ ۱۸۲ : تو آن گلی که مه آسمان جبین تو بوسد

شمارهٔ ۱۸۳ : گلی که از نفسش مشک ناب بگدازد

شمارهٔ ۱۸۴ : مجاوران سر کوی یار سر بخشند

شمارهٔ ۱۸۵ : مدام از کشت امیدم خس و خاشاک می‌روید

شمارهٔ ۱۸۶ : پیش لبت که مرد که هم از تو جان ندید

شمارهٔ ۱۸۷ : احبابرا ادای کلام تو می کشد

شمارهٔ ۱۸۸ : از دیده پنهان آن پری گشت و دل من خوش نکرد

شمارهٔ ۱۸۹ : خزان رسید و گلستان به آن جمال نماند

شمارهٔ ۱۹۰ : دلم ز روز بد خویش ماتمی دارد

شمارهٔ ۱۹۱ : روزی فلکم پیش در او نرسانید

شمارهٔ ۱۹۲ : امروز اگر می بمن آن لب نرساند

شمارهٔ ۱۹۳ : نه قرار دل بر من نه بزلف یار گیرد

شمارهٔ ۱۹۴ : رسید آن شمع و از هر جانبی پروانه می‌جوید

شمارهٔ ۱۹۵ : چه سازم وه که آن بیباک رو از مرد و زن پوشد

شمارهٔ ۱۹۶ : بهر کس گر درآیی خوبی رخسار کی ماند

شمارهٔ ۱۹۷ : چه شد که از همه جا بوی درد می آید

شمارهٔ ۱۹۸ : صبا برگ گلی سوی من مجنون نیندازد

شمارهٔ ۱۹۹ : ماه من از خانه مست شب بهوای که شد

شمارهٔ ۲۰۰ : ماتم نشست و کوکبه ی سور شد بلند

شمارهٔ ۲۰۱ : رفتی و چشم روشنم از اشک حرمان تیره شد

شمارهٔ ۲۰۲ : نوبهار آمد که بوی گل جهان را خوش کند

شمارهٔ ۲۰۳ : دلم آه سحر چون با دعا دمساز گردانید

شمارهٔ ۲۰۴ : بر اوج حسن چو آن ترک کج کلاه بر آید

شمارهٔ ۲۰۵ : ز بی‌رحمی چو آن گل‌پیرهن دور از بر من شد

شمارهٔ ۲۰۶ : شبها گذشت و چشم من یک لحظه آرامی ندید

شمارهٔ ۲۰۷ : بیا که ساقی ما باده ی طهور دهد

شمارهٔ ۲۰۸ : خون خوردنم ز هجر تو از حد برون مباد

شمارهٔ ۲۰۹ : حسن تو بچشم ما نگنجد

شمارهٔ ۲۱۰ : به مجلسی که تویی می دگر نمی‌گنجد

شمارهٔ ۲۱۱ : آمد بهار و دل بمی و جام تازه شد

شمارهٔ ۲۱۲ : آن رهروان که رو به در دل نهاده اند

شمارهٔ ۲۱۳ : جفا مکن که دگر آن جفا نمی گنجد

شمارهٔ ۲۱۴ : با چون منی چرا می چون ارغوان خورند

شمارهٔ ۲۱۵ : نظاره ی روی تو بسی خانه سیه کرد

شمارهٔ ۲۱۶ : عشق آمد و هوای صف طاعتم نماند

شمارهٔ ۲۱۷ : دوشم چراغ دیده به صد نور و تاب بود

شمارهٔ ۲۱۸ : منم که دوست مرادم ز تلخ و شور دهد

شمارهٔ ۲۱۹ : ستمگران غم اهل نظر نمی دانند

شمارهٔ ۲۲۰ : آنان که به اخلاص کلام تو نویسند

شمارهٔ ۲۲۱ : ز گلگشت آمدی بنشین که مشک چین فرو ریزد

شمارهٔ ۲۲۲ : کیم من تا کس از مَرکب برای من فرود آید؟

شمارهٔ ۲۲۳ : گلرخان بر سر خاکم چمنی ساخته‌اند

شمارهٔ ۲۲۴ : سحر فغان من آن مَه ز طَرْف بام شنید

شمارهٔ ۲۲۵ : سرشک لعل من حاصل گل آزار می‌آرد

شمارهٔ ۲۲۶ : کنون که باد خزان فرش لعل فام کشید

شمارهٔ ۲۲۷ : تا چند طلب باشد و مطلوب نباشد

شمارهٔ ۲۲۸ : دود از دل من باده ی گلرنگ برآورد

شمارهٔ ۲۲۹ : به این جادو و شانم تا سر پیوند خواهد بود

شمارهٔ ۲۳۰ : ساقی چه بود باده و زین آب چه خیزد

شمارهٔ ۲۳۱ : صبحی بمن آن شاخ گل از خواب نخیزد

شمارهٔ ۲۳۲ : هوا خوشبوی گشت و مرغ در پرواز می‌آید

شمارهٔ ۲۳۳ : افغان که دل به هیچ مقامم نمی کشد

شمارهٔ ۲۳۴ : روز گلگشتست و یاران برگ عشرت ساختند

شمارهٔ ۲۳۵ : بیا که شاهد گل شمع بوستان گردید

شمارهٔ ۲۳۶ : گلرخان از نفس ما اثری یافته اند

شمارهٔ ۲۳۷ : خوبی بالتفات وفا کم نمی شود

شمارهٔ ۲۳۸ : معاذالله گرت با همدمان رغبت زیاد افتد

شمارهٔ ۲۳۹ : دود برآمد ز دلم چون سپند

شمارهٔ ۲۴۰ : چه تندی است که سویت نگاه نتوان کرد

شمارهٔ ۲۴۱ : میخواره ی مرا لب خندان نگه کنید

شمارهٔ ۲۴۲ : غباری کان گل از دامن به وقت رفتن افشاند

شمارهٔ ۲۴۳ : از چه مجنون مرغ را بر فرق خود جا کرده بود

شمارهٔ ۲۴۴ : می خورده خنده بر من ناشاد می کند

شمارهٔ ۲۴۵ : معلم چون به تعلیم خط از دستش قلم گیرد

شمارهٔ ۲۴۶ : گل آمد و بی یار نشستن که تواند

شمارهٔ ۲۴۷ : بیا که ساقی ما بی نقاب جلوه نمود

شمارهٔ ۲۴۸ : بیخودی در عشقبازی باد و رسوایی مباد

شمارهٔ ۲۴۹ : لعلت ازمی خنده بر برگ گل سیراب زد

شمارهٔ ۲۵۰ : عید شد هر کس مه نو را مبارکباد کرد

شمارهٔ ۲۵۱ : دل سوزان من از نکهت نوروز نگشاید

شمارهٔ ۲۵۲ : چکند دل که بدوران غمت خون نخورد

شمارهٔ ۲۵۳ : در تن سوخته چندان که نفس می‌گنجد

شمارهٔ ۲۵۴ : چون از می صبوحی رنگ رخش برآید

شمارهٔ ۲۵۵ : دمی که بوی گل از باد نوبهار آید

شمارهٔ ۲۵۶ : سر از نیاز من آنسرو سرفراز کشید

شمارهٔ ۲۵۷ : هرگز برخت سیر نگاهی نتوان کرد

شمارهٔ ۲۵۸ : ما را گلی از باغ تو چیدن نگذارند

شمارهٔ ۲۵۹ : جز جور و جفا پیشه ی محبوب نباشد

شمارهٔ ۲۶۰ : از توبه ی من دیر مغان بیت حزن شد

شمارهٔ ۲۶۱ : کدام عید که حسن تو صد شهید ندارد

شمارهٔ ۲۶۲ : چشمم دمی ز دیدن روی تو بس نکرد

شمارهٔ ۲۶۳ : آنچه من می کشم از عشق تو مجنون نکشید

شمارهٔ ۲۶۴ : دلم روانشد و جان هم ره سفر گیرد

شمارهٔ ۲۶۵ : چو رو از جانب صید آن شکارانداز می‌تابد

شمارهٔ ۲۶۶ : هر آنچ از صورت و معنی بر اهل راز می تابد

شمارهٔ ۲۶۷ : مرا یاد تو هر دم آتشی در دل برافروزد

شمارهٔ ۲۶۸ : مرا هر روز بیتو صد غم جانسوز پیش آید

شمارهٔ ۲۶۹ : زبان به وصف جمال تو برنمی‌آید

شمارهٔ ۲۷۰ : سری که در قدم سرو سرفراز تو باشد

شمارهٔ ۲۷۱ : دوش آن پری ز دام رقیبان رمیده بود

شمارهٔ ۲۷۲ : تا دیده با رخ تو مقابل نمی شود

شمارهٔ ۲۷۳ : هر لحظه ام خیال بسوی دگر برد

شمارهٔ ۲۷۴ : ماه من از جامه خواب مهر سر بر می‌کند

شمارهٔ ۲۷۵ : خوش آن شبها که سر بر آستان دلستانم بود

شمارهٔ ۲۷۶ : بگذشت از غرور و عتابش کسی ندید

شمارهٔ ۲۷۷ : یاد تو هیچم از دل پر خون نمی رود

شمارهٔ ۲۷۸ : گر می‌روم نزدیک او شوق وصالم می‌کشد

شمارهٔ ۲۷۹ : چون گوش بر فسانه ام آن پر بهانه ماند

شمارهٔ ۲۸۰ : گر آن خورشید روزی بر سر من سایه اندازد

شمارهٔ ۲۸۱ : درون سینه ام این نیم جان کز بهر ماهی بود

شمارهٔ ۲۸۲ : دلم بی آن شکر لب ترک عیش خویشتن گیرد

شمارهٔ ۲۸۳ : از کعبه عزم دیر برون از طریق بود

شمارهٔ ۲۸۴ : ساقی بیا که روز برفتن شتاب کرد

شمارهٔ ۲۸۵ : نسوزیم که گل این چراغ می ماند

شمارهٔ ۲۸۶ : امروز صفای دلم از سیمتنی بود

شمارهٔ ۲۸۷ : خطش چو بنام من از خامه برون آید

شمارهٔ ۲۸۸ : شراب خورد و شبیخون بعاشقان آورد

شمارهٔ ۲۸۹ : ز می برآمده، آن رنگ آل تا چکند

شمارهٔ ۲۹۰ : آن گل از طرف کشت می‌آید

شمارهٔ ۲۹۱ : در هر که نیست نشأه درد تو مرده باد

شمارهٔ ۲۹۲ : دلم که همره آن مه چو ابر چست شود

شمارهٔ ۲۹۳ : تو گر زارم کشی غمخوار جان من که خواهد شد

شمارهٔ ۲۹۴ : تا چند بافسون جهان بند توان بود

شمارهٔ ۲۹۵ : وقتست ای حریف که می در سبو کنند

شمارهٔ ۲۹۶ : خنجر کشید و عربده با اهل حال کرد

شمارهٔ ۲۹۷ : تا کی کسی بزهد و لب خشک خو کند

شمارهٔ ۲۹۸ : خوبان خراب نرگس مستانهٔ تواَند

شمارهٔ ۲۹۹ : التفات چشم آن مشکین‌غزالم می‌کشد

شمارهٔ ۳۰۰ : گه به لطفم می‌نوازد گه به نازم می‌کشد

شمارهٔ ۳۰۱ : هر مصور کان جمال و صورت موزون کشد

شمارهٔ ۳۰۲ : طبع تو بدخوی بود نرم و حلیم از چه شد

شمارهٔ ۳۰۳ : نوروز علم برزد و گل در چمن آمد

شمارهٔ ۳۰۴ : گر تلخ شدی سوز تو از سینه کجا شد

شمارهٔ ۳۰۵ : چون بدلسوزی من یار زبان تیز کند

شمارهٔ ۳۰۶ : هر دل که گرم از آتش پنهان من شود

شمارهٔ ۳۰۷ : مه خورشدروی من دمی یک جا نمی‌گنجد

شمارهٔ ۳۰۸ : عید است و هرسو جلوه‌گر شوخ دلارای دگر

شمارهٔ ۳۰۹ : ای هر قدم بخاک رهت بسملی دگر

شمارهٔ ۳۱۰ : ای عارضت به بوسه ز لب دلنوازتر

شمارهٔ ۳۱۱ : ای مرا هر ذره با مهر تو پیوندی دگر

شمارهٔ ۳۱۲ : از بیم جان گویم که دل دارد دلارایی دگر

شمارهٔ ۳۱۳ : خط گرد خال آن لب میگون زیاده تر

شمارهٔ ۳۱۴ : باز این دل دیوانه را افتاده سودای دگر

شمارهٔ ۳۱۵ : کار ما جز نامرادی نیست دور از وصل یار

شمارهٔ ۳۱۶ : ما شسته‌ایم ز آینهٔ دیده گرد غیر

شمارهٔ ۳۱۷ : چون بمیخانه رسیدی سخن دور گذار

شمارهٔ ۳۱۸ : شب هجرم خوش آمد ناله و فریاد از آن خوش‌تر

شمارهٔ ۳۱۹ : شکر خدا که با من بیدل نشست یار

شمارهٔ ۳۲۰ : دلا به گوشه ی آن چشم شرمناک نگر

شمارهٔ ۳۲۱ : خیز ای ندیم و مجمره ی عود برفروز

شمارهٔ ۳۲۲ : هلاک جانم از آن خط دلکشست هنوز

شمارهٔ ۳۲۳ : خورشید من امروز به شکل دگری باز

شمارهٔ ۳۲۴ : مست آمدی کرشمه‌کنان در قبای ناز

شمارهٔ ۳۲۵ : رخ برفروز و خون دلم را روانه ساز

شمارهٔ ۳۲۶ : ما گرفتاریم بر ما ناوک بیداد ریز

شمارهٔ ۳۲۷ : چون یار شدی مهر و وفا گم نکنی باز

شمارهٔ ۳۲۸ : این نخل تازه بین که ندیدست خار کس

شمارهٔ ۳۲۹ : دارم از غنچه ی لعل تو خطایی که مپرس

شمارهٔ ۳۳۰ : از جان من حکایت جانان من بپرس

شمارهٔ ۳۳۱ : زین بحر نیلگون دم آبی ندید کس

شمارهٔ ۳۳۲ : آلوده بمی لعل ترا چون نگرد کس

شمارهٔ ۳۳۳ : هیچ دولت تا ابد باقی نمی ماند بکس

شمارهٔ ۳۳۴ : آتشم در جان و در دل حسرت جامست و بس

شمارهٔ ۳۳۵ : به بستر افتم و مردن کنم بهانهٔ خویش

شمارهٔ ۳۳۶ : رمید از خواب چشمان عتاب آلوده بینیدش

شمارهٔ ۳۳۷ : افزون ز صد قیامت در دل زیار آتش

شمارهٔ ۳۳۸ : برغم من بحریفان می شبانه مکش

شمارهٔ ۳۳۹ : به غایت تلخ گفتارست در می لعل میگونش

شمارهٔ ۳۴۰ : کو مطربی که مست شوم از ترانه اش

شمارهٔ ۳۴۱ : یا مرا کامی ده از لعل شراب‌آلود خویش

شمارهٔ ۳۴۲ : که فتاد در فراقت که نسوختی تمامش؟

شمارهٔ ۳۴۳ : فغان ز بازی اسب و هوای خانه ی زینش

شمارهٔ ۳۴۴ : از پی دل مرو و عاشق بی باک مباش

شمارهٔ ۳۴۵ : می‌رسد عشق و دل افسرده می‌آرد به جوش

شمارهٔ ۳۴۶ : چه ترکیبست یا رب در ته پیراهن اندامش

شمارهٔ ۳۴۷ : من نه آنم کز لب لعل تو یابم کام خویش

شمارهٔ ۳۴۸ : گر بنگری در آینه روی چو ماه خویش

شمارهٔ ۳۴۹ : تا چند دردسر کشم از گفتگوی خویش

شمارهٔ ۳۵۰ : فردا که هر غنیم نماید غنیم خویش

شمارهٔ ۳۵۱ : سراسر شیوهٔ نازست سرو ناز پروردش

شمارهٔ ۳۵۲ : چنان تیزست در خون ریختن مژگان خونریزش

شمارهٔ ۳۵۳ : نتوانم که بینم از دورش

شمارهٔ ۳۵۴ : با کسان در صلح و با خود دایما در جنگ باش

شمارهٔ ۳۵۵ : دل از عیش جهان کندیم و ذوق بادهٔ نابش

شمارهٔ ۳۵۶ : ایدل بتلخی شب هجران صبور باش

شمارهٔ ۳۵۷ : مردم و خود را زغمهای جهان کردم خلاص

شمارهٔ ۳۵۸ : عاشقانرا نه گل و باغ و بهارست غرض

شمارهٔ ۳۵۹ : گر من ز شوق یار فرستم بیار خط

شمارهٔ ۳۶۰ : ترک یاری کردی از وصل تو یاران را چه حظ

شمارهٔ ۳۶۱ : امشب از آهم مشو گرم و مسوزانم چو شمع

شمارهٔ ۳۶۲ : تا بکی خندیدن و دل گرمی افزودن چو شمع

شمارهٔ ۳۶۳ : میگدازم دیده تا یکروزه موجودم چو شمع

شمارهٔ ۳۶۴ : مرا که تیره شد از کثرت گناه چراغ

شمارهٔ ۳۶۵ : ای فتنه ی جمالت روی چو ماه یوسف

شمارهٔ ۳۶۶ : خرم شبی که گردد معشوق یار عاشق

شمارهٔ ۳۶۷ : جانم افگارست و تن بیمار و دل خون از فراق

شمارهٔ ۳۶۸ : یارم اگر به مهر کشد یا به کین چه باک

شمارهٔ ۳۶۹ : تا کی روم ز کوی تو غمگین و دردناک

شمارهٔ ۳۷۰ : دارم ز پسته ی تو بدل آتشین نمک

شمارهٔ ۳۷۱ : محروم باد چشم من از گلشن وصال

شمارهٔ ۳۷۲ : سروت که لاله رنگ شد از باده ی زلال

شمارهٔ ۳۷۳ : ای فروغ جوهر حسنت برون از خط و خال

شمارهٔ ۳۷۴ : خوبان دل غمناک ندانند چه حاصل

شمارهٔ ۳۷۵ : دلم صد پاره و نقش تو در هر پاره‌ای دارم

شمارهٔ ۳۷۶ : عشقم بلای جان شد، آن لعل آتشین هم

شمارهٔ ۳۷۷ : پروانه یی که رنجد از درد و داغ مردم

شمارهٔ ۳۷۸ : چند گردیم درین دیر کهن پیر شدیم

شمارهٔ ۳۷۹ : زبان در ذکر و در دل نقش زلف یار می بندم

شمارهٔ ۳۸۰ : شود در گلشنم دل چاک و در مجلس جگر خون هم

شمارهٔ ۳۸۱ : ز رشک همدمانش بس که جوشد هر نفس خونم

شمارهٔ ۳۸۲ : از کوی تو چون باد بر آشفتم و رفتم

شمارهٔ ۳۸۳ : خوش آن حالت که در روی گلی نظاره می‌کردم

شمارهٔ ۳۸۴ : همه شب دارم از دل بادهٔ نابی که من دانم

شمارهٔ ۳۸۵ : ز غم جان می‌دهم چون دلربای خود نمی‌بینم

شمارهٔ ۳۸۶ : دلم پیاله ی خون جام لاله گون چکنم

شمارهٔ ۳۸۷ : بیتو شامی که چراغ طرب افروخته ام

شمارهٔ ۳۸۸ : به بویت صبحدم گریان به گلگشت چمن رفتم

شمارهٔ ۳۸۹ : دل گشت خون و داد بگریه سرای چشم

شمارهٔ ۳۹۰ : مرا که دل نگذارد که بیتو آب خورم

شمارهٔ ۳۹۱ : هرگز به وصلت ای گل رعنا نمی رسم

شمارهٔ ۳۹۲ : شب آمد هرکسی را روی در کاشانه‌ای یابم

شمارهٔ ۳۹۳ : ببزمت گر بپهلوی رقیبان جا نمی کردم

شمارهٔ ۳۹۴ : ای غنچه تو چشمه ی نوش و نبات هم

شمارهٔ ۳۹۵ : من آشفته هم در خواب مستی کاش می‌مردم

شمارهٔ ۳۹۶ : هر دم اندیشه ی ان شوخ ستمکاره کنم

شمارهٔ ۳۹۷ : بس بینوا ز ساقی خود دور مانده ام

شمارهٔ ۳۹۸ : تا بکی در کنج خلوت گرد بیحاصل خوریم

شمارهٔ ۳۹۹ : قدح بیار که من خانه سوز و دیر پرستم

شمارهٔ ۴۰۰ : سحر ز میکده گریان و دردناک شدم

شمارهٔ ۴۰۱ : رفتیم و گرد هستی از کوی یار بردیم

شمارهٔ ۴۰۲ : مست گشتم سر ز قید هوشیاران می‌برم

شمارهٔ ۴۰۳ : ما نخل خرد از بن و پیوند شکستیم

شمارهٔ ۴۰۴ : ما بهر ساقیان دل فرزانه سوختیم

شمارهٔ ۴۰۵ : رفتم ز کوی تو، چو مقامی نداشتم

شمارهٔ ۴۰۶ : لب از می شسته وز آب لطافت روی چون گل هم

شمارهٔ ۴۰۷ : چنین که پیش نظر صورت نکوی تو دارم

شمارهٔ ۴۰۸ : دیده را فرش حریم حرمت ساخته ام

شمارهٔ ۴۰۹ : ما رند خراباتی و معشوق پرستیم

شمارهٔ ۴۱۰ : خوش آن مستی که چون بر آستان او جبین مالم

شمارهٔ ۴۱۱ : امشب چراغ دل بحضور تو سوختم

شمارهٔ ۴۱۲ : شب آن بدمهر را با غیر چون یکرنگ می‌دیدم

شمارهٔ ۴۱۳ : متاب آن رخ ز من یک دم که در کوی تو می‌آیم

شمارهٔ ۴۱۴ : چندانکه رفته ام بچمن گل ندیده ام

شمارهٔ ۴۱۵ : مبین، که تاب نگاه تو آفتاب ندارم

شمارهٔ ۴۱۶ : اسیر لطف و گرفتار خشم و ناز توام

شمارهٔ ۴۱۷ : جدا زان ماهر و امشب به دل دردی عجب دارم

شمارهٔ ۴۱۸ : گرچه طور رندی و بدنامی از حد می‌برم

شمارهٔ ۴۱۹ : آه کز هجر تو شب‌ها باده خون دانسته‌ام

شمارهٔ ۴۲۰ : ما نقد جان بگوشه ی میخانه برده ایم

شمارهٔ ۴۲۱ : رفتیم و هر چه بود بعالم گذاشتیم

شمارهٔ ۴۲۲ : بیا که پیش تو ای سرو گلعذار بمیرم

شمارهٔ ۴۲۳ : ما سینه را ز جور تو غافل شکافتیم

شمارهٔ ۴۲۴ : شب آه و ناله از دل غمناک می زدم

شمارهٔ ۴۲۵ : هر دم آرایش آن عارض چون گل کشدم

شمارهٔ ۴۲۶ : ز شوق آنکه خواند نامه‌ام را آنچنان شادم

شمارهٔ ۴۲۷ : جدا از آن شاخ گل صد داغ حسرت زین چمن بردم

شمارهٔ ۴۲۸ : غمت خوردم که روزی با تو چون گل هم‌نفس باشم

شمارهٔ ۴۲۹ : روز نوروزست و دل درد تو دارد سوز هم

شمارهٔ ۴۳۰ : هر زمان با خود خیال آن رخ گلگون کنم

شمارهٔ ۴۳۱ : کی بود ای گل که تنگت در دل شیدا کشم

شمارهٔ ۴۳۲ : مدام از آتشی آشفته حالم

شمارهٔ ۴۳۳ : ما سر به آب خنجر قصاب شسته ایم

شمارهٔ ۴۳۴ : ساقی خرابم از طرب دوش چون کنم

شمارهٔ ۴۳۵ : بیخود شدم ز آمدنت باده چون کشم

شمارهٔ ۴۳۶ : کجاست دل که به شبهای تار گشت کنم

شمارهٔ ۴۳۷ : ما باده را بنغمه ی ناهید خورده ایم

شمارهٔ ۴۳۸ : ما خویش را بچنگ ملامت سپرده ایم

شمارهٔ ۴۳۹ : شبی که در نظر آن طره ی خمیده کشم

شمارهٔ ۴۴۰ : دشمن شدی بیکدمه زاری که داشتم

شمارهٔ ۴۴۱ : تمام عمر اگر بر قبله ی طاعت جبین سایم

شمارهٔ ۴۴۲ : ترا گزیده برای گزند خویشتنم

شمارهٔ ۴۴۳ : چونی هر چند از درد جدایی ناتوان رنگم

شمارهٔ ۴۴۴ : منم دل پریشان چه در طرب گشایم

شمارهٔ ۴۴۵ : امیدم این نبود کزین در خجل روم

شمارهٔ ۴۴۶ : چنین تا کی به حسرت سوی آن گل‌پیرهن بینم

شمارهٔ ۴۴۷ : کند در دل نشیمن آن پری در دیده منزل هم

شمارهٔ ۴۴۸ : نمودی روی گرم خویش و عاشق ساختی بازم

شمارهٔ ۴۴۹ : خوش آنکه بیخبر از جام آرزوی تو باشم

شمارهٔ ۴۵۰ : به حالی بس عجب شب زان جوان سرخوش افتادم

شمارهٔ ۴۵۱ : هر سخن کز وصف آن لب‌های میگون بشنوم

شمارهٔ ۴۵۲ : ز دل جز خون نشان در چشم بی‌حاصل نمی‌یابم

شمارهٔ ۴۵۳ : چه باشد عاشقی خود را به غم‌ها مبتلا کردن

شمارهٔ ۴۵۴ : جمال و جاه داری هرچه خواهی می‌توان کردن

شمارهٔ ۴۵۵ : همچو مجنون در بیابانم وطن خواهد شدن

شمارهٔ ۴۵۶ : هر دم از بزم طرب آن دلنواز آید برون

شمارهٔ ۴۵۷ : به سوی درد از گلشن افلاک می‌آید برون

شمارهٔ ۴۵۸ : مجو ای دل بخور از بهر ترتیب دماغ من

شمارهٔ ۴۵۹ : می آفتست و در نظرم پر فنی چنین

شمارهٔ ۴۶۰ : ای چراغ دل مرو در بزم مردم جامکن

شمارهٔ ۴۶۱ : ای ز جان شیرین تر آغاز ترش رویی مکن

شمارهٔ ۴۶۲ : تا کی شود نقاب رخ گل لباس من

شمارهٔ ۴۶۳ : رخ برفروز از می و گلگشت باغ کن

شمارهٔ ۴۶۴ : شبی ای شمع مهرویان گذر در منزل من کن

شمارهٔ ۴۶۵ : بمن هر کس که روزی یار شد دامن کشید از من

شمارهٔ ۴۶۶ : منم و دو چشم روشن به رخ تو باز کردن

شمارهٔ ۴۶۷ : روز از روز زبونتر کندم گردون بین

شمارهٔ ۴۶۸ : لاله عطر آمیز و گل مشکین نفس خواهد شدن

شمارهٔ ۴۶۹ : شود صد سوز پنهان هر دم از داغ دلم روشن

شمارهٔ ۴۷۰ : مه من چند یار ارجمندان می توان بودن

شمارهٔ ۴۷۱ : ساقی در آتشم، نظری در ایاغ کن

شمارهٔ ۴۷۲ : بته رسید قدح ساقیا شراب رسان

شمارهٔ ۴۷۳ : شکفت لاله، توهم عطر در شراب افشان

شمارهٔ ۴۷۴ : ما ناکس و تو در پی بد گفتن اینچنین

شمارهٔ ۴۷۵ : گردم بهوا رفت چه گلگون فرسست این

شمارهٔ ۴۷۶ : اگر یاد آرمش یکدم که از دل غم برد بیرون

شمارهٔ ۴۷۷ : نخل تو سرکش و دل خود کام من همان

شمارهٔ ۴۷۸ : ریخت شکوفه و مرا گریه برای او همان

شمارهٔ ۴۷۹ : بهارست ای سرشک دیدهٔ من رو به صحرا کن

شمارهٔ ۴۸۰ : مرو ای همنشین بیرون نگه در آتش من کن

شمارهٔ ۴۸۱ : فصل خزان گذشت و رخ زرد من همان

شمارهٔ ۴۸۲ : بیا بشیر و بکنعانیان سلام رسان

شمارهٔ ۴۸۳ : تا کی دل از هوا شنود بوی پیرهن

شمارهٔ ۴۸۴ : چشم من از نظارهٔ آن زلف مشک‌بو

شمارهٔ ۴۸۵ : ای ز سحر غمزه پنهان فتنه در ابروی تو

شمارهٔ ۴۸۶ : دارم دلی هوای بسی خوب رو درو

شمارهٔ ۴۸۷ : ای مست ناز از دل ما بیخبر مشو

شمارهٔ ۴۸۸ : عرق چکیده ز رویش ز آفتاب فرو

شمارهٔ ۴۸۹ : چشم گریانم که می‌گردد ز شوقت خون در او

شمارهٔ ۴۹۰ : خط مشگین چیست گرد عارض گلگون او

شمارهٔ ۴۹۱ : فارغم از باغ و ناز سوسن آزاد او

شمارهٔ ۴۹۲ : زهی شمع فلک در خرگه از تو

شمارهٔ ۴۹۳ : بتی کز غایت خوبی زند با مهر و مه پهلو

شمارهٔ ۴۹۴ : هرگز نیافت برگ گلی عندلیب تو

شمارهٔ ۴۹۵ : داری برقیبان سریاری عجب از تو

شمارهٔ ۴۹۶ : هرگز بکسی باز نشد چشم و لب تو

شمارهٔ ۴۹۷ : نبیند از حیا هرگز کسی دامان پاک او

شمارهٔ ۴۹۸ : منت که باز شد گرهی از جبین تو

شمارهٔ ۴۹۹ : نیست یکدم که نه با ناله و فریادم ازو

شمارهٔ ۵۰۰ : ای باد صبح از پی آن نور دیده رو

شمارهٔ ۵۰۱ : لیلی اگر سنگ جفا بر کاسهٔ غافل زده

شمارهٔ ۵۰۲ : خال بنفشه گون به رخ آتشین منه

شمارهٔ ۵۰۳ : چو در فسانه لبت شهد بر شکر بسته

شمارهٔ ۵۰۴ : نخل قدت که از چمن جان برآمده

شمارهٔ ۵۰۵ : ز دورت بینم و پوشم نر از غیرت دیده

شمارهٔ ۵۰۶ : باز آن مه در سمند ناز در جولان شده

شمارهٔ ۵۰۷ : خوش آن حالت که بگشایی ز خواب سرخوشی دیده

شمارهٔ ۵۰۸ : رسید از سفر آن ماه و چهره تاب گرفته

شمارهٔ ۵۰۹ : عمریست کز سر ما میل مراد رفته

شمارهٔ ۵۱۰ : نه خیال غنچه بندم نه به گل کنم نظاره

شمارهٔ ۵۱۱ : جان شهید عشق بجانان سپرده به

شمارهٔ ۵۱۲ : ای دل متاع جان به خرابات برده به

شمارهٔ ۵۱۳ : از ما رموز غنچه ی لعلت نهفته به

شمارهٔ ۵۱۴ : بر صید زخم خورده دویدن چه فایده

شمارهٔ ۵۱۵ : بازم ز جفایی دل افگار شکسته

شمارهٔ ۵۱۶ : یا رب از بستان حسنم سر و بالایی بده

شمارهٔ ۵۱۷ : زهی روی دل افروزت چراغ منظر دیده

شمارهٔ ۵۱۸ : این منم هر شام چون پروانه جایی سوخته

شمارهٔ ۵۱۹ : منمای سوار گردی به عنان تو روانه

شمارهٔ ۵۲۰ : کاکل به تاب رفته ز دام که جسته‌ای

شمارهٔ ۵۲۱ : گاهی عتاب و گاه ترحم نموده‌‌ای

شمارهٔ ۵۲۲ : باز ای فلک نتیجهٔ انجم نموده‌ای

شمارهٔ ۵۲۳ : خلقی به حسن خویش گرفتار دیده‌ای

شمارهٔ ۵۲۴ : من کیستم شکسته‌دل هیچکاره‌ای

شمارهٔ ۵۲۵ : ساقی چه سر گران به من زار گشته‌ای

شمارهٔ ۵۲۶ : به چشم من ز دگر روزها فزون شده‌ای

شمارهٔ ۵۲۷ : صوفی ز کعبه رو به خرابات کرده‌ای

شمارهٔ ۵۲۸ : ای برده دل از دلبران حسنت ز روی دلبری

شمارهٔ ۵۲۹ : چند بسینه از هوس داغ جنون نهد کسی

شمارهٔ ۵۳۰ : ای غنچهٔ تو در سخن از سر معنوی

شمارهٔ ۵۳۱ : گل شکفت و هر کسی دارد هوای گلشنی

شمارهٔ ۵۳۲ : ای شمع جمالت اثر نور الهی

شمارهٔ ۵۳۳ : تو گفتی کز سر کوی تو رو گردان شوم روزی

شمارهٔ ۵۳۴ : تا کی ای غنچه دهن گوش بهر پند کنی

شمارهٔ ۵۳۵ : هرسوی جلوه‌ای گل خندان چه می‌کنی

شمارهٔ ۵۳۶ : ای حدیثت شکر ناب چه شیرین‌سخنی

شمارهٔ ۵۳۷ : دارد نسیم گل دم جانبخش عیسوی

شمارهٔ ۵۳۸ : نه خوی نازکت از غیر دیگرگون شود روزی

شمارهٔ ۵۳۹ : گر بگویم به تو ای مه که چه زیبندهٔ نازی

شمارهٔ ۵۴۰ : شب چون روم ز منزل آن ماه خرگهی

شمارهٔ ۵۴۱ : نکشم سر از وفایت بجفا و ناز و بازی

شمارهٔ ۵۴۲ : دلا زین آستان درد دل خود بردنم اولی

شمارهٔ ۵۴۳ : تویی که هیچ گرفتی گل و شراب کسی

شمارهٔ ۵۴۴ : تا نباشد دولتی روی تو چون بیند کسی

شمارهٔ ۵۴۵ : نام دل بردی و جان ناتوانم سوختی

شمارهٔ ۵۴۶ : شب چو شاخ ارغوان یکتا قبا می‌آمدی

شمارهٔ ۵۴۷ : دوش از طرف گلستان مست و غلتان آمدی

شمارهٔ ۵۴۸ : چنان شد گریهٔ من در فراق لاله‌رخساری

شمارهٔ ۵۴۹ : ای رقیب آندم که بر کف تیغ بیدادش دهی

شمارهٔ ۵۵۰ : از او قاصد بخشم آمد به من یارست پنداری

شمارهٔ ۵۵۱ : بتو حال خود چه گویم که تو خود شنیده باشی

شمارهٔ ۵۵۲ : چه شد کز صحبت یاران چنین رنجیده می‌آیی

شمارهٔ ۵۵۳ : یاد داری که دلم را بجفا خون کردی

شمارهٔ ۵۵۴ : بنشین و از میان کمر فتنه را گشای

شمارهٔ ۵۵۵ : سرم ای بخت در جولانگه صید افگنی دادی

شمارهٔ ۵۵۶ : چه سان گویم که شب سرخوش کجا ای ماه می‌رفتی

شمارهٔ ۵۵۷ : گه گه بجور از عاشی ای شوخ بیزارم کنی

شمارهٔ ۵۵۸ : ای به کرشمه هر زمان گلبن باغ دیگری

شمارهٔ ۵۵۹ : چه بد گفتم که خونم زین جواب تلخ می‌ریزی؟

شمارهٔ ۵۶۰ : می خواه اضطراب برای چه می کنی

شمارهٔ ۵۶۱ : ای صبا منع گرفتاری بلبل می‌کنی

شمارهٔ ۵۶۲ : از گریه سوختیم و تو آهی نمی کنی

شمارهٔ ۵۶۳ : تا کی نشان خویش بظلمت فرو بری

شمارهٔ ۵۶۴ : هر گه فسانه من مجنون هوس کنی

شمارهٔ ۵۶۵ : دلا بی نقد جان راه سر کویش نپیمایی

شمارهٔ ۵۶۶ : نشستی با شراب و رود تا در خونم افگندی

شمارهٔ ۵۶۷ : بس تازه و تری چمن آرای کیستی

شمارهٔ ۵۶۸ : گر آن بودی که بختم نیکخواه خویشتن بودی

شمارهٔ ۵۶۹ : هر نفس نالد گرفتاری به عشق نوگلی

شمارهٔ ۵۷۰ : ای چشم ترا جانب هر ذره نگاهی

شمارهٔ ۵۷۱ : منم و سر ارادت چو سگان بر آستانی

شمارهٔ ۵۷۲ : سرم در راه آن سرو خرامان خاک بایستی

شمارهٔ ۵۷۳ : بگشای پرده از گل رخسار اندکی

شمارهٔ ۵۷۴ : تو و حسن و کامرنی من و عشق و نامرادی

شمارهٔ ۵۷۵ : با غمت سازم که روزی غمگسار من شوی

شمارهٔ ۵۷۶ : مرا در دیده جان آن پری رخسار بایستی

شمارهٔ ۵۷۷ : دلا در عشق جانان خواری و خونخوارگی اولی