شمارهٔ ۵۵۷

هوش مصنوعی: گاهی اوقات از عشق تو خسته و بی‌زار می‌شوم، اما تو دوباره با عشوه‌های خودم را گرفتار می‌کنی.

هوش مصنوعی: تو می‌روی و من در گفت و گو، مثل طوطی، حرف می‌زنم و منتظرم که وقتی برمی‌گردی، به سخنانم گوش کنی.

هوش مصنوعی: در اینجا به کسی اشاره می‌شود که سخن گفتن بدون احساسات و غیرت نتیجه‌ای نخواهد داشت. به نوعی از او می‌خواهد که بی‌جهت و از دور به او طعنه نزند، زیرا اگر بخواهد از او عیب‌جویی کند، بدون شک نکات زیادی درباره او پیدا خواهد کرد. به بیانی دیگر، این دقت و توجه به جزئیات نشان می‌دهد که باطن یک فرد می‌تواند به خوبی در سخنانش هویدا شود.

هوش مصنوعی: بهتر آن است که در برابر درگاه تو به خاک بیفتم و بی‌خبر و در حال مستی شعر بخوانم، تو بیایی و مرا از خواب غفلت بیدار کنی.

هوش مصنوعی: دل من مانند فغان و ناله‌ای پر از غم و درد شده است. ای گریه، به من کمک کن تا شاید بتوانم کمی از بار سنگین این غم سبک شوم.