شمارهٔ ۲۸۱

هوش مصنوعی: در دل من چیزی باقی مانده است که برای دیدن معشوق است. انگار که این حس، شبیه یک آه از دلمان خارج شده و به بیرون رفته است.

هوش مصنوعی: امشب کسی به من در هیچ باغی راه نداد. از بدبیاری من، حتی این دیوانه هم جایی برای آرامش نداشت.

هوش مصنوعی: ای کاش به اشک‌های من رحم کنی، زیرا این همان چشمانی هستند که زمانی به صورت درخشان تو نگاهی انداختند.

هوش مصنوعی: در روزی که به شدت در حال مبارزه یا تلاش بودم، به او شکایت کردم و از او خواستم کمکی کند. اما او هیچ جوابی نداد و از من بی‌توجهی کرد، گویی که من فقط چیزی بی‌ارزش مثل یک برگ کاه هستم.

هوش مصنوعی: فغان و ناله‌ای از درد جدایی در بادیهٔ نابودی بلند شد، ولی اثر و نشانی از او پیدا نشد. او مانند گیاهی بود که به طور ناگهانی ناپدید شده است.