شمارهٔ ۴۸۳

هوش مصنوعی: تا کی دل باید منتظر بماند و عطر پیراهنی را که به یاد عشق است، استشمام کند؟ بیا که از خودت بویی به مشام برسد، چرا که پیراهن در واقعیت، بویی از معشوق را به دل می‌آورد.

هوش مصنوعی: تنها به خلوت عاشق بیا که مانند شمع با شنیدن بوی پیرهن از نسیم جانش را از دست می‌دهد.

هوش مصنوعی: ای بهار جوانی، اجازه بده تا زیبایی‌های تو را دیگران نیز تجربه کنند و از حسرت و مشکلات پیری دور شوند و عطر دل‌انگیز وجود تو را استشمام کنند.

هوش مصنوعی: تو با حالتی سرشار از زیبایی و وقار از کنار ما رد شدی و این لحظه مانند قیامت و تلاطمی بزرگ به نظر می‌رسد. یوسف کجاست که بوی پیراهنش را بشنود؟

هوش مصنوعی: پیام دوست، به دل دوست می‌رسد. اما یک بیگانه چگونه می‌تواند بویی از پیراهن آن‌دو استشمام کند؟

هوش مصنوعی: اگر یار به همراهی انسان نیاید، فقط بشیر مست که به دیدار محبوب رفته، از کجا می‌تواند بوی پیراهن او را بشنود؟

هوش مصنوعی: خوشا با دل و روحی که پس از مدتی سفر، از شدت آرامش و صفا بوی عطر لباس را حس کند.

هوش مصنوعی: در مسیر جدایی، از نزدیکی به محبوب، به خاطر هر گل و گیاهی، بوی پیراهن او را می‌شنوم.