شمارهٔ ۵۵۵

هوش مصنوعی: ای بخت من، در میدان شکار به من آسیب زدی و حالا هر یک از موهای من به دستی از دشمن افتاده است.

هوش مصنوعی: ای بخت شوم، چطور می‌توانم از تو تشکر کنم، که به من در این روزگار آشفته، نشانی از آرامش و امید دادی.

هوش مصنوعی: ای دل، چرا به خاطر چیزهای بی‌فایده خود را آزار می‌دهی؟ چه فایده‌ای از زحماتت به دست آوردی وقتی که عمری را صرف زیبایی و شادابی کرده‌ای؟

هوش مصنوعی: مراقب باش که دامن تو به اشکهای من آلوده نشود. تو که با وجود من، چنین دامن لطیفی را به کسی داده‌ای.

هوش مصنوعی: ای دشمن، چون حال بد من را دیدی، ناله‌ای سر دادی. چه بگویم، تو که از درد من خبر داری و به من امید مرگ دادی.