شمارهٔ ۳۱۰

هوش مصنوعی: ای چهره‌ات، که بوسه‌ات از لب‌هایت دل‌پذیرتر است، وجودت به‌اندازه‌ آتش برای همه، جان‌سوزتر است.

هوش مصنوعی: قامت تو همچون شمعی است که در زیبایی‌ات از همه‌ی دیگران که سرشکسته و کج‌اند، برتر و برجسته‌تر است.

هوش مصنوعی: آه از خودبزرگ‌بینی تو که باعث می‌شود حتی با وجود محبت و نیاز من به تو، همچنان از من دورتر شوی.

هوش مصنوعی: بدی کن که اگر زیبایی اینگونه است، همیشه دستت درازتر از دست عاشق بیچاره باشد.

هوش مصنوعی: چشم من به خاطر دوری تو، در طول شب بیداری، زمان را به اندازه یک شب طولانی و بی‌پایان احساس می‌کند، انگار که این شب از شب قیامت هم طولانی‌تر است.

هوش مصنوعی: نگاه تو دل اهل نظر را نوازش کرده است؛ معشوقی که هیچ کس او را ندیده، از تو بینایی بیشتری پیدا کرده است.

هوش مصنوعی: در چمن، زیبایی و دلربایی شاخ گلی که نمایانگر معشوق ماست، هنوز شکوفا نشده است و باید بیشتر نگاه کرد تا آن را ببینیم.

هوش مصنوعی: دل من چون در برابر زیبایی‌های خوبان قرار می‌گیرد، احساس می‌کند که هر یک از آن‌ها جذاب‌تر و فریبنده‌تر از دیگری است.

هوش مصنوعی: عشق تو به قدری قوی و بی‌نقص است که نیاز من به تو را بیشتر می‌کند، هرچند که من به عشق تو وابسته نیستم و به ظاهر بی‌نیاز به نظر می‌رسم.