شمارهٔ ۲۳۸

هوش مصنوعی: ای خدای بزرگ، اگر تو با دوستانت صمیمی و نزدیک شوی، من که از غصه در درون خود به آتش آمده‌ام، بی‌تاب و ناآرام می‌شوم.

هوش مصنوعی: دلم می‌خواهد که به زیبایی‌های وجود تو نگاه کنم و از زیبایی تو حرف بزنم، به طوری که از چشم دیگران نادیده بماند.

هوش مصنوعی: من به خاطر وصل تو برای دیگران دوری را برمی‌گزاردم، اما نمی‌دانستم که سرنوشتم کاملاً برعکس آنچه که آرزو داشتم خواهد بود.

هوش مصنوعی: رقیبان من نمی‌دانند که چه احساسی دارم. اگر من در آتش عشق بسوزم، ای کاش آتشی در دل کسانی که به من و احساساتم بی‌اعتنایی می‌کنند، روشن شود.

هوش مصنوعی: یک شب در کلبه‌ای تاریک، چرا تو به ملاقات عاشق نمی‌آیی؟ چرا اینگونه با دوستانت بدبین و بی‌اعتماد هستی؟

هوش مصنوعی: به دیگران امید نداشته باش، چون هیچ‌کس نمی‌تواند نیاز تو را برآورده کند. اگر خدا بخواهد، می‌تواند در زمانی که هیچ‌کس فکرش را نمی‌کرد، مشکلاتت را حل کند.

هوش مصنوعی: از این نظر که به بازی چشمانم مشغول شده‌ای، نامه‌ات به رنگ سیاه درآمده است. تا چه زمانی خیال تو با خطی تازه می‌آید و نشانه‌های فریب در چهره‌ات بروز می‌کند؟