شمارهٔ ۴۶۳

هوش مصنوعی: به زیبا رویی که مانند روشنایی می‌درخشد، درختان گل را در باغ آرایش کن. هر قلبی که در آن عشق وجود ندارد، باید داغی از غم و اندوه را تحمل کند.

هوش مصنوعی: اکنون که آواز بلبل از شاخه گل بلند شده، شرابی را در جام قرمز مانند چشم کلاغ بریز.

هوش مصنوعی: دود ناشی از چراغ مدرسه را تا چه زمانی تحمل خواهی کرد؟ ای عارف، کمی از باده بنوش و چهره‌ات را مانند نور چراغ روشن کن.

هوش مصنوعی: تا وقتی که در باغ گل هست، نرنج و ناراحت نباش. وقتی که دیگر گلی نمانده و همه چیز بی‌روح شده، می‌توانی آرامش را در کنار خود بیابی.