شمارهٔ ۳۰۰

هوش مصنوعی: گاهی با محبت و نرمی با من رفتار می‌کند و گاهی با زیاده‌روی و به طعنه می‌کشد. آن موجود بازیگوش، مرا زنده می‌کند و دوباره با رفتار خودم را می‌کشد.

هوش مصنوعی: محبوب من کجایی؟ در حالی که چشمان ناامیدم از اشک‌هایی که برای رسیدن به تو می‌ریزم، پر شده‌اند.

هوش مصنوعی: اگر نگریم و احساساتی در دل پنهان کنیم، به درد و اندوه دچار می‌شویم. اما اگر اشک بریزیم و افکارم را بیان کنم، آن محبت و زیبایی که از محبوب می‌بینم، دوباره مرا به زندگی بر می‌گرداند و شاداب می‌کند.

هوش مصنوعی: هر شب به خاطر قصه‌ای غم‌انگیز به خواب می‌روم و احساس می‌کنم که این داستان طولانی و پر از درد، مرا به سوی پایان می‌کشاند.

هوش مصنوعی: اگر لحظه‌ای نتوانم چهره تو را ببینم، ای نور چشم و زندگی‌ام، گریه‌ای سوزناک و آهی دل‌خراش مرا می‌کشد.

هوش مصنوعی: وقتی در غم او فرو می‌روم، صدای نی را با ناله‌اش می‌شنوم که مرا به یاد لطافت‌ها و نوازش‌های آن انسان بی‌نوا می‌اندازد.

هوش مصنوعی: هر لحظه مثل فغانی در درونم می‌سوزم از دردی که پنهان دارم. اگر از قلبم آگاهی را بیرون بکشید، راز در درونم آشکار می‌شود.