شمارهٔ ۵۰۵

هوش مصنوعی: از دور تو را می‌بینم و به خاطر غیرتم چشمانم را می‌پوشانم، دل را به تماشای تو می‌سپارم بی‌آنکه منت کسی را بر دوش داشته باشم.

هوش مصنوعی: برای اینکه زیبایی خیال تو را در دل خود نمایش دهم، در بسیاری از جاها باید چهره غیرت را از نگاه خود پاک کنم.

هوش مصنوعی: من به خاطر دیدن چهره‌ات دلم نمی‌آید که به دیگران نگاه کنم و از آنها خجالت می‌کشم؛ با این حال، از دل خودم فاصله می‌گیرم تا در جمع به تو نگاه کنم.

هوش مصنوعی: من به جاذبهٔ زیبایی و وجود تو نگاه کردم و دریافتم که چگونه نقشی از هستی را در تماشا می‌بینم. خوشحالم که با دیدن تو این خوشبختی و سعادت را یافتم.

هوش مصنوعی: من به تماشای چهره‌ی تو می‌پردازم و از شوق اشک می‌ریزم، همین است که در پی آمیزش با تو، از شراب وصالت، چشم‌هایم پر از شادی است.

هوش مصنوعی: هر زمان که چشمان آگاه خود را به روی تو می‌گشایم، بر چهره‌ات شمعی روشن می‌کنم تا حرمت و حریم تو را روشن نگه‌دارم.

هوش مصنوعی: با اشک، از وجودم خارج شدم و خود را از خاکی که در آستان تو بود، دور کردم تا زحمت برای چشمانم نداشته باشم.

هوش مصنوعی: اگر در دل من جایی برای خیال تو و یاد تو نباشد، نه دل من تاب و توان دیده‌ات را خواهد داشت و نه به دنبال ارجمندی و مقام تو خواهم رفت.

هوش مصنوعی: چرا فغان کند از تاریکی، وقتی که روشنایی چهره‌ات همچون شمع، روشنی بخش دیده‌های پنهان من است؟