شمارهٔ ۳۰۳

هوش مصنوعی: نوروز، روزی است که دانش و علم آغاز می‌شود و گل‌ها در باغ‌ها شکوفا می‌شوند. خورشید که مدتی در سفر بوده، اکنون به خانه برگشته است.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای که به خاطر دوری از گل ناراحت بود، به باغ آمد تا سرو و چمن را تماشا کند.

هوش مصنوعی: گل از سفر برگشت و سرو نیز از گلزار آمد. بیا پیمانه بیاورید که عهدشکن برگشت.

هوش مصنوعی: یعقوب جوان شد و من با نسیم آن عطر آتشین شدم؛ بویی که از پیراهن او برخاست، بویی دیگر بود.

هوش مصنوعی: نسیم صبا همراه بوی خوشی به من منتقل کرد که از آن بوی روح‌بخش، دل مرده‌ام زنده شد و با حرف‌هایم جان گرفت.

هوش مصنوعی: در محبت، لحظه‌ای زندگی به وجود می‌آورد که در آن، غم و اندوه از دو جهان دور می‌شود. این حالتی که به انسان دست می‌دهد، همانند حالتی نیست که بر فردی که در کوه زندگی می‌کند، اتفاق می‌افتد.

هوش مصنوعی: من به قدری درگیر غم و اندوه هستم که حتی نمی‌دانم از کجا چه گل‌هایی شکفته شده و چه زیبایی‌هایی در حال ظهور است.

هوش مصنوعی: با خوشحالی و شوق، افرادی که در حال تماشای زیبا رویان بودند، متوجه شدند که قهرمانشان به آنها نزدیک شده است و همه با نگرانی و جنب‌وجوش به سمت او برگشتند.

هوش مصنوعی: عشق همیشه در دل ما زنده است و صدای آن خاموش نمی‌شود، حتی اگر مشکلات و ظلم‌ها در برابر ما قرار بگیرند و ما نتوانیم صحبت کنیم.