شمارهٔ ۳۰۷

هوش مصنوعی: چشم‌های زیبا و درخشان من به قدری جذاب‌اند که نمی‌توانند در یک لحظه در مکانی باقی بمانند. آن‌قدر عشق و گرما در دل‌ها پخش می‌شود که دیگر جایی برای تحمل حس و احساس باقی نمی‌ماند.

هوش مصنوعی: نسیم در دامن خود عطر گل‌ها و زیبایی‌های دنیا را می‌دمد و محفل وجود او به قدری عظیم است که در دنیای خاکی نمی‌تواند جا بگیرد.

هوش مصنوعی: شهیدی که از گرد و غبار سر کوی محبوبش بیرون آمده، به خاطر عشقش تا ابد در بهشت نمی‌گنجد.

هوش مصنوعی: عجب است اگر کسی با اشاره‌ای از سر احترام به کسی دیگر، ابروهایش را پایین بیاورد، در حالی که بر روی سرش کلاهی دارد که نشان‌دهنده‌ی مقام و بی‌نیازی اوست.

هوش مصنوعی: من از این شراب می‌نوشم و در درونم آتشی دارم که نه تنها در دل خودم جا نمی‌شود، بلکه در عالم آشکار هم نمی‌تواند نظرها را به خود جلب کند.

هوش مصنوعی: اگر فردا هم بخواهیم از شراب و خوشگذرانی لذت ببریم، باید بدانیم که عواقب و پیامدهای این گناه در آن مجلس جا نمی‌شود.

هوش مصنوعی: به خاطر عشق، انسان بی‌مبنا و گمراهی مثل من، در جمع می‌نوشان‌ها، به مذهبی رسید که به خاطر ظلمی که در دنیا دیده‌ام، نمی‌تواند جایی برای آن پیدا کند.

هوش مصنوعی: عشق و مستی عذاب‌آور است و من با وجودی پر از این مشکلات، نمی‌توانم در یک مکان محدود بمانم.

هوش مصنوعی: از ظلم و بی‌عدالتی عشق، آنچه از جهل و نادانی دیدم، کعبه‌ای که باید باشد، در بت‌خانهٔ مسیحی‌ها جایی ندارد.

هوش مصنوعی: عشق دیوانه‌کننده و تصور بوسه و آغوش از معشوق را نگو، چون این‌ها در توان خیال ما نمی‌گنجد.

هوش مصنوعی: آرزوهای فغانی هرگز شیرین نخواهد بود، زیرا در دهانش زهر وجود دارد و جام او به قدری پر از زهر است که در حلوا نمی‌گنجد.