شمارهٔ ۲۶۸

هوش مصنوعی: هر روز دردهای فراوانی بر من هجوم می‌آورد و به یاد تو آرزو می‌کنم که ای کاش دشمن جانم، تو را در این روزها می‌دیدم.

هوش مصنوعی: دل من را غزالی سیاه فریب داده و من بی‌قرار و آشفته‌ام، همچون بیدلی که از جانب آن صید رام به سوی من می‌آید.

هوش مصنوعی: من آن‌قدر از نبودن آن گل دلتنگم که حتی اگر صد جشن و نوروز هم بیاید، باز هم خوشحال نخواهم شد.

هوش مصنوعی: در خواب شب گذشته، احساس می‌کردم که عشقم آتش سوزانی در دل من ایجاد کرده است و اگر امروز او پیش من بیاید، آماده‌ام که خودم را برایش فدای کنم.

هوش مصنوعی: شب‌های خوشی هستند که من تا صبح در گوشه‌ای از تنهایی می‌سوزم و وقتی از آنجا بیرون می‌آیم، شمعی که دنیا را روشن می‌کند پیش رویم می‌آید.

هوش مصنوعی: زمانی خواهد رسید که از لب‌های او به زیبایی یک فیروزه دست می‌یابم، اما در این میان، سختی‌ها و مشکلات عجیبی از سرنوشت نامساعد پیش می‌آید.

هوش مصنوعی: ابروهایش به گونه‌ای است که در آن فغانی وجود دارد، و چشمان حیران من از هر طرف تیرهای غمزه‌اش را احساس می‌کند که به سمت من می‌آید و دل‌ام را می‌آزارد.