شمارهٔ ۵۶۶

هوش مصنوعی: نشسته‌ای با شراب و رود، تا خود را در آغوش خونم غوطه‌ور کنی. باید از وجود من دست بکشی، زیرا تو مرا در جیحون غرق خواهی کرد.

هوش مصنوعی: من همچون موج آب و شعله آتش از مراسم خود بیرون آمده‌ام و شمع من را در یک جام پر از نوشیدنی غرق کرده‌اند.

هوش مصنوعی: در همان لحظه، به عقل و دانایی خود خندیدم و فکر کردم که چگونه معطر و زیبا، زعفران را در خاکی سرخ رنگ ریخته‌ام.

هوش مصنوعی: هنوز نشانه‌ای از زیبایی و عطر در تو دیده نمی‌شود، اما تو به من زنجیری از جنون و وسوسه داده‌ای که نمی‌توانم از آن رها شوم.

هوش مصنوعی: نه در مدرسه آموختی و نه در باغ آموزش خاصی دیده‌ای، اما به طور ناخواسته در هر یک از نکات زیبای من، هزاران عیب و نقص را وارد کرده‌ای.

هوش مصنوعی: گاهی در بیستون به خاطر مشکلات و سختی‌های زندگی آسیب دیده‌ام و گاهی مانند لیلی در دنیای مجنونم غرق در عشق و احساسم هستی.

هوش مصنوعی: اگر می‌گفتی که تا زمانی که هستی و وجود داری، من کنار تو می‌مانم، دیگر بار از نظر دور نمی‌شوم، ای همراه جانم، اگر مرا رها کنی.

هوش مصنوعی: ای تقدیر، من چه کرده‌ام که به مانند موری در ویرانه‌های دنیا و در دل مشکلات تنها مانده‌ام، در حالی که محل زندگی من باید جایی بهتر و خوش‌تر می‌بود؟

هوش مصنوعی: این شعر به نوعی به عمق احساسات و دلتنگی‌ها اشاره دارد. شاعر می‌گوید که صحبت از معانی زیبا و شیرین، برای او دل‌سوز و دردآور است؛ زیرا این کلمات تنها آتش بیشتری به دل غمگینش می‌افزاید و حال او را بدتر می‌کند. به عبارت دیگر، یادآوری خاطرات شیرین در دل او شعله‌وری از درد و حسرت ایجاد می‌کند.