شمارهٔ ۵۶۸

هوش مصنوعی: اگر در زندگی‌ام شانس و نیکبختی می‌بود، به جای اینکه در برابر کسی که گرفتار او و بی‌کلاه است، تعظیم کنم، برپا ایستاده بودم و بر خودم تکیه می‌کردم.

هوش مصنوعی: هرگز در پی جلب توجه و تأثیر دیگران نبوده‌ای، زیرا آرامش خیالم همواره از درون خودم سرچشمه می‌گیرد.

هوش مصنوعی: کجا می‌توانستی به ابروی او زل بزنی، اگر مثل چشمان سیاه خودت، طلب خون از او می‌کردی؟

هوش مصنوعی: اگر انسان به خوی بد و دل‌مشغولی‌های خود غرق شود، به مشکلات و گرفتاری‌ها دچار می‌شود. در غیر این صورت، می‌تواند در امنیت و آرامش زندگی کند و از خود مراقبت کند.

هوش مصنوعی: به دیگران دل نبند و مرا نصیحت نکن، چون اگر سرنوشت خوبی داشتم، خودم از زیبایی‌های وجودت بهره‌مند می‌شدم.

هوش مصنوعی: اگر توسن دل‌ها بر روی زمین خود نظر می‌انداخت، دیگر از زیر پا نرفته و زیر پا نمی‌ماند.

هوش مصنوعی: شهید تشنه‌ای که به بادام، آن ترک شیرین‌گوی که سخنانش فقط یادآور سخنان تلخ خود من بود.

هوش مصنوعی: اگر به خاطر عشق، کسی را که به شدت نیازمند است، مجازات کردی، او هنوز به خود و بی‌گناهی‌اش فکر می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر از این سوارکاران چابک صدایی بلند و رسایی داشتی، خوشبختی‌ات همواره در کنار پادشاه خودت بود.