شمارهٔ ۴۵۹

هوش مصنوعی: خورشید در آسمان می‌تابد و من در این حال، در دستان ساقی که بدنی نقره‌ای دارد، مستغرق در زیبایی‌اش می‌شوم.

هوش مصنوعی: هر لحظه بیشتر دلم می‌سوزد، زیرا آن شمع روشنی که باید باشد، در چراغ کسی روغن کافی ندارد.

هوش مصنوعی: او در جستجوی شکار و جهانی است که در آن مستی و مرگ در انتظارش است. در این میان، به خاطر غم به دام انداختن صید، چنین حالتی را دارد.

هوش مصنوعی: از باغ زندگی هیچ گلی که دلخواهم باشد نچیدم و به همین دلیل بی‌خبر و سرگردان از این گلزار خارج شدم.

هوش مصنوعی: عاشق از بویی که از چاک پیرهن محبوبش می‌آید، جان داد و دوباره زنده شد. یوسف، آن زیبای داستانی، هم چنین عطر و بویی ندارد که بخواهد با این پیراهن مقایسه شود.

هوش مصنوعی: خاک من به خاطر خط سبز تو پر از سبزه و رویش شده است، اما در یک روز نتوانسته‌ام از این خرمن بهره‌ای ببرم.

هوش مصنوعی: در حالتی بی‌خبر و غفلت، صدایی بلند کن و از زندگی‌ات که با شتاب سپری می‌شود، آگاه باش و به فکر رفتن و تغییراتی که در پیش است، باش.