شمارهٔ ۳۰۸

هوش مصنوعی: این روزها عید است و everywhere زیبایی و شادابی را می‌بینم. اما من با دل شکسته و زخم‌خورده‌ام که تنها آرزویم دیدن زیبایی دیگری است.

هوش مصنوعی: وقتی به تاب‌ و پیچ زلف تو نگاه می‌کنم، دل غمگین من بار دیگر مست می‌شود و می‌ترسم که باز به سرم بیفتد که در آرزوی کسی دیگر باشم.

هوش مصنوعی: دارم دلی غمزده و شکسته از عشق شخصی که نظرش بسیار خشن و آسیب‌زننده است. هر لحظه به دنبال مکانی جدید و پناهگاهی تازه هستم.

هوش مصنوعی: به خاطر هزاران آرزو و خواسته، نتوانستم به آن معشوق دسترسی پیدا کنم. هر لحظه به دلیل عطرش بی‌خود می‌شوم و به سوی دنیای دیگری می‌روم.

هوش مصنوعی: چون غنچه‌ای که از درون جیب و کنارم به خون او آغشته شده، در دامن نیلگونم جایی دیگر را پر کرده است.

هوش مصنوعی: تا کی می‌خواهی عهد و پیمان را بشکنی؟ امروز قصد کشتن من را داری، اما آیا نباید به حال من رحم کنی وقتی که فردا ممکن است روز دیگری داشته باشم؟

هوش مصنوعی: وقتی چشمانت به قصد آزار به من می‌نگرند و ناز و بی‌رحمی‌ات بیشتر می‌شود، من که دردمند و به زاری افتاده‌ام، چه فریادی باید بزنم ای خدا؟ آیا آرزوی دیگری نمی‌کنی؟