شمارهٔ ۴۷۵

هوش مصنوعی: به آسمان می‌روم و می‌بینم که چه زیبایی به گل‌ها داده شده است. این خون که در وجودم جریان دارد، از من می‌ریزد و می‌رود. آیا این چه کسی است که چنین حالتی را به من داده؟

هوش مصنوعی: ای محبوب، بر چشمان ما که منتظر تو هستند ننگر، به آرامی برو، ای ترک، که تو مانند رود ارس نیستی.

هوش مصنوعی: هر روز، شعله‌ای از درد و تپش دل کسانی که در بند هستند، بیشتر و بیشتر می‌تابد. هنوز هم این درد و تپش در دل ما وجود دارد و ما را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: دل من در حال ناله است و نمی‌تواند مانند نغمه‌ی داود سرود بخواند. باید او را آزاد کنید، زیرا او مثل پرنده‌ای در قفس نیست.

هوش مصنوعی: به دیگران چه نگاهی داری وقتی خودت به هدف و آرزویت نمی‌رسی؟ همه می‌توانند به خواسته‌های خود دست یابند.

هوش مصنوعی: هر پرنده‌ای در این باغ گلی را می‌بیند و بهاری را تجربه می‌کند، اما ما در خزان هستیم که بازگشتی از دیگران است.

هوش مصنوعی: در مزرعه‌ات آتش زدی و گل‌های زیبایت را سوزاندی؛ چه تدبیر بی‌فکری است که این امید و آرزو را به خطر انداختی!