خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

رفیق اصفهانی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : بُوَد که درگذرند از گناهکاریِ ما

شمارهٔ ۲ : به سر دارم هوای سجده خاک آستانی را

شمارهٔ ۳ : رخت ای ماهرخ، ماهست، ماه دلفریب اما

شمارهٔ ۴ : اگر بودی اثر فریاد ما را

شمارهٔ ۵ : با غیر دیدم آن صنم سیم ساق را

شمارهٔ ۶ : شب هجران همه دیدند یاران حال زارم را

شمارهٔ ۷ : ای روی نکرده سوی دل‌ها

شمارهٔ ۸ : کجا میل گلستان است ما را

شمارهٔ ۹ : جفاکاری، چه می دانی تو یارا

شمارهٔ ۱۰ : ای دلبری کز دلبران همتا نمی‌بینم تو را

شمارهٔ ۱۱ : برد آن نامسلمان گر دل و جان اینچنین ما را

شمارهٔ ۱۲ : هستم ز کوی آن بت گل پیرهن جدا

شمارهٔ ۱۳ : تا کی خبر ز روز سفر می دهی مرا

شمارهٔ ۱۴ : راضیم هر چه می داری به این خواری مرا

شمارهٔ ۱۵ : از بهر یار دیده به کار است بس مرا

شمارهٔ ۱۶ : از آن مژگان تر جاروب کردم آستانش را

شمارهٔ ۱۷ : حیف از تو ای پری که شوی یار با رقیب

شمارهٔ ۱۸ : تا ماه رسیده آهم امشب

شمارهٔ ۱۹ : اهل وطن بهم همه یارند و من غریب

شمارهٔ ۲۰ : ای به زیبائی رخت چون آفتاب

شمارهٔ ۲۱ : بود اگر با قد موزون آفتاب

شمارهٔ ۲۲ : گر نیست به یاران ز وفا یار، مصاحب

شمارهٔ ۲۳ : آن را که نیست آگهی اصلا ز سر غیب

شمارهٔ ۲۴ : در موسمی که خیمه زند در چمن سحاب

شمارهٔ ۲۵ : طغیان چو کرد عشق به دل فکر خانه نیست

شمارهٔ ۲۶ : گلستان خرم است و گل ببار است

شمارهٔ ۲۷ : نگار من عجب زیبا نگاری است

شمارهٔ ۲۸ : نگار من چو تو زیبا نگار بسیار است

شمارهٔ ۲۹ : مر مکش که ترا می کنند خلق ملامت

شمارهٔ ۳۰ : تو را میخانه ای بت تا مقام است

شمارهٔ ۳۱ : از هر رهی که دیده ام آن مه گذشته است

شمارهٔ ۳۲ : نه ماه من ز پری رسم دلبری آموخت

شمارهٔ ۳۳ : این چین فکنده در جبین کیست

شمارهٔ ۳۴ : بعد عمری کاری پسر می بینمت

شمارهٔ ۳۵ : مرا تا جان بجسم ناتوان است

شمارهٔ ۳۶ : به من هر کار آن پرکار کرده است

شمارهٔ ۳۷ : به تن تا جان غم فرسود من هست

شمارهٔ ۳۸ : گر رفت جان و جسمم شد خاک آستانت

شمارهٔ ۳۹ : درد من از تو دوا گشت؟ نگشت

شمارهٔ ۴۰ : با آنکه وفادارتر از من دگری نیست

شمارهٔ ۴۱ : تا دست می دهد می و معشوق می پرست

شمارهٔ ۴۲ : همین نه در دل من صبر، دلستان نگذاشت

شمارهٔ ۴۳ : عاشق مگو که عاقل و فرزانه خوشتر است

شمارهٔ ۴۴ : یار اگر بیگانه از اغیار باشد خوشتر است

شمارهٔ ۴۵ : چشم من، پنهان ز چشم مردمان می‌خواهمت

شمارهٔ ۴۶ : زاهد به جرم مستی عشقم، شتاب چیست

شمارهٔ ۴۷ : جانم ز تن درآمد و در سر هوای تست

شمارهٔ ۴۸ : تو گر خون ریزیم ممنونم ای دوست

شمارهٔ ۴۹ : بود هر درد را درمان شکی نیست

شمارهٔ ۵۰ : بی قرارم از فراق یار یار من کجاست

شمارهٔ ۵۱ : جز جفاکار تو با من ز جفا کاری نیست

شمارهٔ ۵۲ : صد جفا بر دلم از یار جفاکاری هست

شمارهٔ ۵۳ : به جان و دل مرا پیوند از آن است

شمارهٔ ۵۴ : آنکه از عار به یاران نشود یار اینست

شمارهٔ ۵۵ : آن را که به کف سیمی و در دست زری نیست

شمارهٔ ۵۶ : ز خلق تا اثر و از جهان نشانی هست

شمارهٔ ۵۷ : نه روی گل چو روی دل آرای دلبر است

شمارهٔ ۵۸ : منم که مهرهٔ بخت مرا گشادی نیست

شمارهٔ ۵۹ : برده دل از من پری‌رویی نمی‌گویم که کیست

شمارهٔ ۶۰ : کسی چون تو بلا هرگز ندیده است

شمارهٔ ۶۱ : دیدن آن سرو نازم آرزوست

شمارهٔ ۶۲ : کار من مهر تو و پیشه تو کین منست

شمارهٔ ۶۳ : با کوی یار روضه ی دارالقرار چیست

شمارهٔ ۶۴ : بهر تو مرا پیشکشی جز دل و جان نیست

شمارهٔ ۶۵ : بیمار درد را که دوا درد دیگر است

شمارهٔ ۶۶ : فصل گل شد، سیر باغ و بوستانم آرزوست

شمارهٔ ۶۷ : ماهی تو و جات طرف بامت

شمارهٔ ۶۸ : دریغ یار عزیزم که از وفا عاری است

شمارهٔ ۶۹ : چنان گشته کامم ز ایام تلخ

شمارهٔ ۷۰ : کی به حسن آن که پریچهره و مهوش باشد

شمارهٔ ۷۱ : چه باشد گر ترا ویرانه ی من خانه ای باشد

شمارهٔ ۷۲ : مرا در جسم تا جان آفریدند

شمارهٔ ۷۳ : هر کس به ره وفا نشیند

شمارهٔ ۷۴ : دلدار من به زاری اگر یار من شود

شمارهٔ ۷۵ : با غیر یار ترسم اگر یار من شود

شمارهٔ ۷۶ : نه خود با من جفا آن بی وفا کرد

شمارهٔ ۷۷ : چه می در جام من پیر مغان کرد

شمارهٔ ۷۸ : به من یارم سر یاری ندارد

شمارهٔ ۷۹ : غمش جا در دلم تنها ندارد

شمارهٔ ۸۰ : به دل هر کس غم جانان ندارد

شمارهٔ ۸۱ : مرا دیوانه آن جانانه دارد

شمارهٔ ۸۲ : به عالم شادمان رندی زید کز هر غمی خندد

شمارهٔ ۸۳ : مرا خاطر از آن بی غم نباشد

شمارهٔ ۸۴ : از برم ای نگار حور نژاد

شمارهٔ ۸۵ : تا کی ای زیبا صنم تا چند ای حوری نژاد

شمارهٔ ۸۶ : مرا به باده کشی کاش آنکه عیب کند

شمارهٔ ۸۷ : هر که یک لحظه حدیث غم من گوش کند

شمارهٔ ۸۸ : نمی خواهی دلم چون شاد [و] می خواهی غمین باشد

شمارهٔ ۸۹ : زین پریشانان مکش دامن که حیران تواند

شمارهٔ ۹۰ : ترک تو چون ز دل کسی ای دلستان کند

شمارهٔ ۹۱ : دلش دادم که با او همدم و هم خانه خواهم شد

شمارهٔ ۹۲ : گر چرخ فلک با همه کس جور و جفا کرد

شمارهٔ ۹۳ : خوش آنکه شب غمم سر آید

شمارهٔ ۹۴ : فغان که مدعیان از منت جدا کردند

شمارهٔ ۹۵ : دلم به وصل تو روزی که شادمان باشد

شمارهٔ ۹۶ : کی جز تو در دل من دلدار دیگر آید

شمارهٔ ۹۷ : غنچه و سرو کار آن قد و دهن نمی کند

شمارهٔ ۹۸ : ز کوی یار به من زان خبر نمی آید

شمارهٔ ۹۹ : آنچنان از تب عشق تو تنم می‌سوزد

شمارهٔ ۱۰۰ : خوشا کسی که کباب و شراب با تو خورد

شمارهٔ ۱۰۱ : آن جفا پیشه که منعش ز جفا نتوان کرد

شمارهٔ ۱۰۲ : نه مهر، خوبی روی ترا نه مه دارد

شمارهٔ ۱۰۳ : مگر از سینه ی من دل برآید

شمارهٔ ۱۰۴ : دانی که از هجران تو بر ما چه شب‌ها بگذرد

شمارهٔ ۱۰۵ : مرا با یار خود ای کاش بگذارند و کار خود

شمارهٔ ۱۰۶ : گر ناله ی زارم اثری داشته باشد

شمارهٔ ۱۰۷ : چند روزی از سر کویت سفر خواهیم کرد

شمارهٔ ۱۰۸ : به من هر روز آن پیمان گسل پیمان از آن بندد

شمارهٔ ۱۰۹ : سوی آن کز تو دلش خوش به نگاهی باشد

شمارهٔ ۱۱۰ : عاشق یاری جفا بسیار می‌باید کشید

شمارهٔ ۱۱۱ : کی به من رحم دگر خواهی کرد

شمارهٔ ۱۱۲ : بینم اگر به جز تو زیانم بدیده باد

شمارهٔ ۱۱۳ : شوخی که آشنا بکسی غیر ما نبود

شمارهٔ ۱۱۴ : نکویان را وفا آئین پسندند

شمارهٔ ۱۱۵ : دلم با ناتوانی پاس چشم یار هم دارد

شمارهٔ ۱۱۶ : ای کرده ز خود بی خبرت یاد خداداد

شمارهٔ ۱۱۷ : به رهی چو پادشاهان گذر آن پسر ندارد

شمارهٔ ۱۱۸ : هرگز به دلم یاد تو ای ماه نیامد

شمارهٔ ۱۱۹ : کو عاشق آزاری چو او تا عاشق زارش کند

شمارهٔ ۱۲۰ : گفتم آن لعل لب از شیره جان ساخته‌اند

شمارهٔ ۱۲۱ : این ماه که جا به بام دارد

شمارهٔ ۱۲۲ : نه ضعف تن ز جانم سیر دارد

شمارهٔ ۱۲۳ : لعل جانان یارب از جان ساختند

شمارهٔ ۱۲۴ : گر نسوزد دل دلدار به من جا دارد

شمارهٔ ۱۲۵ : گر چنین دلبر من آفت جان خواهد شد

شمارهٔ ۱۲۶ : هر که را یاد تو در دل نفسی می آید

شمارهٔ ۱۲۷ : گر جهان از ماه تا ماهی از آن من شود

شمارهٔ ۱۲۸ : خوش آنکه مرا کشته به میدان تو یابند

شمارهٔ ۱۲۹ : شاه من با خیل خوبان چون ز راهی بگذرد

شمارهٔ ۱۳۰ : گل به گلشن زان گل رخسار یادم می دهد

شمارهٔ ۱۳۱ : گلعذاران نگار من نگرید

شمارهٔ ۱۳۲ : چکنم که باز آمد شب و یار من نیامد

شمارهٔ ۱۳۳ : گر از دل و جان صبر و سکون شد شده باشد

شمارهٔ ۱۳۴ : دایم به تو این گرمی بازار نماند

شمارهٔ ۱۳۵ : ندانستی گرم شاد از نگاه گاه گاه خود

شمارهٔ ۱۳۶ : آنکه ما را شیوهٔ تعلیم جز یاری نداد

شمارهٔ ۱۳۷ : قاتل من ترک قتل بی گناهی هم نکرد

شمارهٔ ۱۳۸ : شاد باد آنکه ز ناشادی من یاد نکرد

شمارهٔ ۱۳۹ : لب تشنه ایم افغان زان نوش لب که دارد

شمارهٔ ۱۴۰ : ز ما ترک سهی‌قدان رعنا برنمی‌آید

شمارهٔ ۱۴۱ : گر مصور مه من نقش تو دلخواه کشد

شمارهٔ ۱۴۲ : خوشا بادی که با آن باد گرد کوی یار آید

شمارهٔ ۱۴۳ : نمی‌گویم ترا مهر و وفا اصلا نمی‌باشد

شمارهٔ ۱۴۴ : بی وفائی که علاج دل پرخونم کرد

شمارهٔ ۱۴۵ : بهار آمد و یار کسی نمی‌آید

شمارهٔ ۱۴۶ : آن که لطفش گره از خاطر ما بگشاید

شمارهٔ ۱۴۷ : در نیکوئی آفت جهان شد

شمارهٔ ۱۴۸ : غمین عشق غم روزگار کم دارد

شمارهٔ ۱۴۹ : جلوه که آن تازه جوان می کند

شمارهٔ ۱۵۰ : نهادم بهر شرح شوق هر گه خامه بر کاغذ

شمارهٔ ۱۵۱ : دل به نازی برد از من باز طناز دگر

شمارهٔ ۱۵۲ :

شمارهٔ ۱۵۳ : خواهم شکست زاهد چون در بهار دیگر

شمارهٔ ۱۵۴ : دیدن قاصد خوش و خوشتر از آن پیغام یار

شمارهٔ ۱۵۵ : ما را چو تو نیست یار دیگر

شمارهٔ ۱۵۶ : روی تو یا آفتابست ای پسر

شمارهٔ ۱۵۷ : هر دم ای یار ز تو می کشم آزار دگر

شمارهٔ ۱۵۸ : زان نور دو دیده تا شوم دور

شمارهٔ ۱۵۹ : از جان بهر صد بار اگر گویند جانی ای پسر

شمارهٔ ۱۶۰ : نمی شوم ز سگ کوی او جدا هرگز

شمارهٔ ۱۶۱ : روزم سیاه شد ز نگاه کلاه دوز

شمارهٔ ۱۶۲ : بوده است ترا داغ نگاری نه و هرگز

شمارهٔ ۱۶۳ : به سینه خون شد و دلدار غافلست هنوز

شمارهٔ ۱۶۴ : شد سبزه ی خط از لب آن ماه لقاسبز

شمارهٔ ۱۶۵ : گر دهد بلبل ز شوق روی گل جان در قفس

شمارهٔ ۱۶۶ : غیر از سگ درش ز کسی حال ما مپرس

شمارهٔ ۱۶۷ : نمود چون مه نو رخ ز طرف بام افسوس

شمارهٔ ۱۶۸ : گر بهای می ستاند خرقه پیر می‌فروش

شمارهٔ ۱۶۹ : شکر کز انجام خوب و خوبتر ز آغاز خویش

شمارهٔ ۱۷۰ : ای همه جای تو خوش ای همه اعضای تو خوش

شمارهٔ ۱۷۱ : دل هر کس به کاری خوش من و عشق نگاری خوش

شمارهٔ ۱۷۲ : مهی دارم ندیده کس مثالش

شمارهٔ ۱۷۳ : اگر روزی دهم صد بار جان نادیده دیدارش

شمارهٔ ۱۷۴ : دلارامی که غافل نیستم یک لحظه از یادش

شمارهٔ ۱۷۵ : به صورت ماه را گفتم شبی چون روی نیکویش

شمارهٔ ۱۷۶ : ترا یک بار اگر گیرم در آغوش

شمارهٔ ۱۷۷ : منم آن عاشق سرگشته که بر خاک درش

شمارهٔ ۱۷۸ : از عشق تو در ملالتم کاش

شمارهٔ ۱۷۹ : با ناله و آه همنشین باش

شمارهٔ ۱۸۰ : به گلشن بگذرد گر با چنین قد و چنان عارض

شمارهٔ ۱۸۱ : صبر کردم بر جفای او غلط کردم غلط

شمارهٔ ۱۸۲ : بی تو ای رخشنده اختر زاختر رخشان چه حظ

شمارهٔ ۱۸۳ : منم از چشم سیاهی به نگاهی قانع

شمارهٔ ۱۸۴ : با رقیب از سر نو عهد و وفا بست دریغ

شمارهٔ ۱۸۵ : صدق و کذب من و اغیار نمی‌دانی حیف

شمارهٔ ۱۸۶ : ای دلبر نازنین شمائل

شمارهٔ ۱۸۷ : کشد بهر وفا تا کی جفا دل

شمارهٔ ۱۸۸ : رفتی و رفت از غمت ای غمگسار دل

شمارهٔ ۱۸۹ : تو رشک گلشنی با کاکل و رخسار و قد ای گل

شمارهٔ ۱۹۰ : داند کدام سنگدلم کرده تنگدل

شمارهٔ ۱۹۱ : باور کس نشود قصه ی بیماری دل

شمارهٔ ۱۹۲ : ز تیغ ناز شوخی می‌تپد دل

شمارهٔ ۱۹۳ : آمدی رفتی از برم غافل

شمارهٔ ۱۹۴ : نثار راه جانان کی سزد جانی که من دارم

شمارهٔ ۱۹۵ : عیانست از رخ کاهی، ز اشک ارغوانی هم

شمارهٔ ۱۹۶ : چه حسن است اینکه گر صد بار رویت هر زمان بینم

شمارهٔ ۱۹۷ : بیا ای مونس شبهای تارم

شمارهٔ ۱۹۸ : گرفتم ز نادیدنت خون نگریم

شمارهٔ ۱۹۹ : پاک و پاکیزه است اصل گوهرم

شمارهٔ ۲۰۰ : همه از عشق من مات و من از عشق تو حیرانم

شمارهٔ ۲۰۱ : نیاید تا به لب از ضعف جانم

شمارهٔ ۲۰۲ : چنان ز عشق تو بدنام خلق ایامم

شمارهٔ ۲۰۳ : ای کرده جوانی تو پیرم

شمارهٔ ۲۰۴ : روزگاری روز خوش از وصل یاری داشتم

شمارهٔ ۲۰۵ : به حسرت ای پری می دانی از کویت چسان رفتم

شمارهٔ ۲۰۶ : پیاله داد بدستم سبو نهاد به دوشم

شمارهٔ ۲۰۷ : تا چند جدا ز یار باشم

شمارهٔ ۲۰۸ : به کوی یار باشد مدعی را راه و مسکن هم

شمارهٔ ۲۰۹ : نداده هیچ جایی شور عشقی هیچ کس یادم

شمارهٔ ۲۱۰ : چگونه از سر کوی کسی بار سفر بندم

شمارهٔ ۲۱۱ : نمی‌کرد از غم جان دادن آزادم چه می‌کردم

شمارهٔ ۲۱۲ : من دوستی به غیر برای تو می‌کنم

شمارهٔ ۲۱۳ : به قربان قد و بالات گردم

شمارهٔ ۲۱۴ : هر جا به خاک پا نهم از گریه تر کنم

شمارهٔ ۲۱۵ : امروز بی تو خاک چنین گر به سر کنم

شمارهٔ ۲۱۶ : بر آن سرم که دل به دلبری ندهم

شمارهٔ ۲۱۷ : ما را نه چشم یاری نه یار مهربان هم

شمارهٔ ۲۱۸ : زار از سر کوی یار رفتیم

شمارهٔ ۲۱۹ : به جانم از غم جانان چه سازم

شمارهٔ ۲۲۰ : از کوی تو غیر رفت و ما هم

شمارهٔ ۲۲۱ : بود صیاد خوشدل تا من ناشاد می‌نالم

شمارهٔ ۲۲۲ : دل چیست تا به دست تو ای دلستان دهم

شمارهٔ ۲۲۳ : شب تا به روز بر سر کویت فغان کنم

شمارهٔ ۲۲۴ : نه تنها در ره یاری جفا زان بی وفا دیدم

شمارهٔ ۲۲۵ : چو در کنار رقیبان ترا نظاره کنم

شمارهٔ ۲۲۶ : چو من از هجر آن لیلی لب شیرین دهن میرم

شمارهٔ ۲۲۷ : تا از تو دور ای در نایاب مانده ام

شمارهٔ ۲۲۸ : به عالم حاصلی جز غم ندارم

شمارهٔ ۲۲۹ : شود چون شب بروزو روزگار خویشتن گریم

شمارهٔ ۲۳۰ : مگذار که از حسرت دیدار بمیرم

شمارهٔ ۲۳۱ : من توبه ز صهبا چکنم گر نتوانم

شمارهٔ ۲۳۲ : بی تو جانا زندگانی چون کنم

شمارهٔ ۲۳۳ : شنیدمت که به حسنی فزون ز ماه چو دیدم

شمارهٔ ۲۳۴ : به از عشق و گدایی منصب و جاهی نمی‌دانم

شمارهٔ ۲۳۵ : دوستان را به خود از بهر تو دشمن کردم

شمارهٔ ۲۳۶ : خوش آنکه جان به پایت ای دلستان فشانم

شمارهٔ ۲۳۷ : ز جور دوست گر خود را به کام دشمنان دیدم

شمارهٔ ۲۳۸ : از درت امروز و فردا ای دلارا می روم

شمارهٔ ۲۳۹ : حال بسیار ناخوشی دارم

شمارهٔ ۲۴۰ : به کار مشکل خود یاری از یاری نمی‌بینم

شمارهٔ ۲۴۱ : زان دم که با تو عهد گسل عهد بسته ام

شمارهٔ ۲۴۲ : به بلا زار و مبتلا که منم

شمارهٔ ۲۴۳ : رخت جنت قدت طوبی است گفتم

شمارهٔ ۲۴۴ : از لطف نمی بینی سویم چه خطا کردم

شمارهٔ ۲۴۵ : به عالم حاصلی جز غم ندارم

شمارهٔ ۲۴۶ : چند از دست تو سوزد جان من

شمارهٔ ۲۴۷ : پس از کشتن گذاری بر مزارم می‌توان کردن

شمارهٔ ۲۴۸ : بیا ای بت دمی در کعبه از بتخانه مسکن کن

شمارهٔ ۲۴۹ : شد جان پاکان در رهت از بسکه خاک ای نازنین

شمارهٔ ۲۵۰ : دلم خواهد که جان در راه خوبان

شمارهٔ ۲۵۱ : رخ مانند گلبرگ ترش بین

شمارهٔ ۲۵۲ : دور شد از یکدگر دور ز جانان من

شمارهٔ ۲۵۳ : ز خوناب دل و از دیده خونابه بار من

شمارهٔ ۲۵۴ : نداند کاش قدر مهر من مهرآزمای من

شمارهٔ ۲۵۵ : با من آن نامهربان مه مهربان خواهد شدن

شمارهٔ ۲۵۶ : خوشم بسایه ات ای سرو نازپرور من

شمارهٔ ۲۵۷ : به غیر دل که کند تا سحر فغان با من

شمارهٔ ۲۵۸ : صید سگان ایندرم تیع جفا بر من مزن

شمارهٔ ۲۵۹ : عاشقان را به جفا خوار مکن

شمارهٔ ۲۶۰ : به عمر خضر جدا از تو نیستم خرسند

شمارهٔ ۲۶۱ : من نه در پیری ز هجر آن جوانم ناتوان

شمارهٔ ۲۶۲ : دل نه همین می برد از من حسن

شمارهٔ ۲۶۳ : به کار عشق خوشم خود چه کار بهتر ازین

شمارهٔ ۲۶۴ : بیندیش ای پسر از آفت چشم بداندیشان

شمارهٔ ۲۶۵ : خوش است در سرمه روی نیکوان دیدن

شمارهٔ ۲۶۶ : آن می که هست آّب خضر شرمسار از آن

شمارهٔ ۲۶۷ : شد چو شب روزم سیاه از دست تو

شمارهٔ ۲۶۸ : کس را اگر یاری بود ای یار یاری همچو تو

شمارهٔ ۲۶۹ : نه صبر دارم و نه تاب و نه توان بی تو

شمارهٔ ۲۷۰ : دو دلستان که بلای دلند و جان هر دو

شمارهٔ ۲۷۱ : با این همه بی وفائی تو

شمارهٔ ۲۷۲ : گر سر ببرندم نکشم پا ز در تو

شمارهٔ ۲۷۳ : دشمنی آن قدر که با ما تو

شمارهٔ ۲۷۴ : گل خوار بود چو خار بی تو

شمارهٔ ۲۷۵ : جان و دلم راست صد رخنه هر سو

شمارهٔ ۲۷۶ : خوش تر ز طوبی است به خوبی نهال تو

شمارهٔ ۲۷۷ : افکند مرد چنین گر نگه پرفن تو

شمارهٔ ۲۷۸ : آمد ز خانه بیرون در دست جام باده

شمارهٔ ۲۷۹ : این همه الفت به غیر از من جدایی این همه

شمارهٔ ۲۸۰ : ای می فروش آزادیم زین سبحهٔ صددانه ده

شمارهٔ ۲۸۱ : تا لاله و گل هست میان گل و لاله

شمارهٔ ۲۸۲ : تنی دارد بنامیزد ز جان به

شمارهٔ ۲۸۳ : بی‌جهت توسن کین تاخته‌ای یعنی چه؟

شمارهٔ ۲۸۴ : تا کلک قضا رقم کشیده

شمارهٔ ۲۸۵ : عادت به این مکن که کنی جور و کین همه

شمارهٔ ۲۸۶ : جان می کندم ز تن کناره

شمارهٔ ۲۸۷ : به چرخ اگر چه فزونست از شماره ستاره

شمارهٔ ۲۸۸ : کشم جور از غمت ای نازنین ماه

شمارهٔ ۲۸۹ : دقیقه فهم و ادا دان و نکته دان شده ای

شمارهٔ ۲۹۰ : بازم چو شمع آتش به جان زد آتشین‌رخساره‌ای

شمارهٔ ۲۹۱ : ای خوی بد ای دلبر بدخو که تو داری

شمارهٔ ۲۹۲ : کی تو چو من ای نگار داری

شمارهٔ ۲۹۳ : نظر سوی دل افگاری نداری

شمارهٔ ۲۹۴ : بخشم از من گذر کردی و رفتی

شمارهٔ ۲۹۵ : ز تست ما را امید یاری به توست ما را امیدواری

شمارهٔ ۲۹۶ : خوش آنکه کشی باده و از خانه برآیی

شمارهٔ ۲۹۷ : مرا محروم از آن آستان کردی نکو کردی

شمارهٔ ۲۹۸ : به غیر آن ماه را بی‌مهر با من مهربان کردی

شمارهٔ ۲۹۹ : خوشا روزی و حبذا روزگاری

شمارهٔ ۳۰۰ : شد روزها که دارم بی مهر روی ماهی

شمارهٔ ۳۰۱ : بسی ز اهل وفا گرچه از جفا کشتی

شمارهٔ ۳۰۲ : در چمن جلوه گر ای سرو قد ساده کنی

شمارهٔ ۳۰۳ : پیام من برسان ای نسیم صبح به جایی

شمارهٔ ۳۰۴ : از آن در سینه از من کینه داری

شمارهٔ ۳۰۵ : به لب رسیده مرا جان ز محنت دوری

شمارهٔ ۳۰۶ : ز می نام و نشان تا هست باقی

شمارهٔ ۳۰۷ : اگر رود سر من چون حباب بر سر می

شمارهٔ ۳۰۸ : ای قد تو سرو سهی روی تو گلبرگ طری

شمارهٔ ۳۰۹ : بندم از بند جدا گر تو جفا پیشه نمایی

شمارهٔ ۳۱۰ : جفاکارا به یاران جز جفا کاری نمی‌دانی

شمارهٔ ۳۱۱ : جفاکاری تو یارا جز جفاکاری چه می‌دانی؟

شمارهٔ ۳۱۲ : تو نامهربان مه همانی که بودی

شمارهٔ ۳۱۳ : برای مدعی ترک من ای پیمان شکن کردی

شمارهٔ ۳۱۴ : چنان گشته ام ناتوان از جدایی

شمارهٔ ۳۱۵ : دمی هزار جفا می کشم ز خوی فلانی

شمارهٔ ۳۱۶ : خوش آن محفل که هر دم ساغر می

شمارهٔ ۳۱۷ : ای دل ز تو خوش سالی و ماهی به نگاهی

شمارهٔ ۳۱۸ : نگاه دلکش و رفتار دلستان که تو داری

شمارهٔ ۳۱۹ : حیف از تو که با اهل وفا یار نباشی

شمارهٔ ۳۲۰ : جان من گر دل به دست دلستانی داشتی

شمارهٔ ۳۲۱ : وعدهٔ لطف و کرم‌ها کردی

شمارهٔ ۳۲۲ : برد از دست دلها آورد چون پیش رو دستی

شمارهٔ ۳۲۳ : جور با ما می کنی تا می کنی