شمارهٔ ۲۰۳

هوش مصنوعی: ای جوانی، نگذار که احساس پیری در من شکل بگیرد، چرا که از غم تو جانم به لب می‌رسد.

هوش مصنوعی: اگر کار به جایی برسد که جانم در خطر باشد، دل را از جانم جدا می‌کنم، اما هرگز تو را فراموش نخواهم کرد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که زیبایی تو دلنشین است، من هم خوشایند و دلپذیر می‌شوم.

هوش مصنوعی: جز یاد تو چیزی بر زبانم نیست و جز اندیشه تو در دل من وجود ندارد.

هوش مصنوعی: هر روز از جانم و هر شب از دل، بی‌تو که روشنی‌دهنده‌ام هستی.

هوش مصنوعی: چقدر دیگر صبر کنم تا صدایم به گوش دیگران برسد و تا کی فریاد من در آسمان‌ ها طنین‌انداز خواهد شد؟

هوش مصنوعی: ابروهای تو به گونه‌ای است که گویی شمشیری به سمت من می‌کشد و مژگان تو مانند تیرهایی هستند که به قلبم می‌زنند.

هوش مصنوعی: می‌گوید که تو را با شمشیر بزنم، اما از این می‌ترسم که دوستم که سال‌ها با او بوده‌ام، او را هم به خطر بندازم.