شمارهٔ ۱۹۶

هوش مصنوعی: چقدر زیباست که هر بار تو را ببینم، و هر بار عشق و محبت من نسبت به تو بیشتر شود. من همیشه دوست دارم تو را ببینم.

هوش مصنوعی: عشق تو در وجودم روز به روز بیشتر می‌شود. هر بار که به سمت تو بیایم و تو را ببینم، این احساس قوت بیشتری می‌گیرد.

هوش مصنوعی: چه خوشبخت روزی که بتوانم این روح و دل غمگین را در چهره تو ببینم و شادمانه به رویت نگاه کنم.

هوش مصنوعی: تصویر زیبایی از تو در دل و چشمم وجود دارد؛ به طوری که نه به درختان سرو باغ توجهی می‌کنم و نه به ماه در آسمان.

هوش مصنوعی: چه غمی دارد اگر من به خاطر مشکلات زندگی پیر شدم، وقتی می‌توانم در جوانی دوباره به زندگی نگاه کنم و چهره آن جوان را ببینم.

هوش مصنوعی: در حالتی که به خاطر عشق تو به سوی مرگ می‌روم و چهره‌ات را پنهان می‌بینم، نمی‌دانم وقتی که چهره‌ات را به‌وضوح ببینم، حال و روزم چه خواهد شد.

هوش مصنوعی: دوست عزیز، از کینه‌های زندگی هراسی ندارم و حتی اگر دشمنم را ببینم که مهربان شده، به خودم می‌گویم این به من مربوط نیست.