شمارهٔ ۳۰۰

هوش مصنوعی: روزها به سرعت می‌گذرد و من به خاطر بی‌محبت کسی، احساس می‌کنم صبح‌ها مانند غروب‌ها تاریک و همچنین شب‌ها چنان سیاه و وحشتناک است.

هوش مصنوعی: نمی‌گذارم و نگاهی که دارم مانند زین است، چون دوری و جدایی جان را می‌آزارد و تن را دچار بی‌حالی می‌کند.

هوش مصنوعی: ای بی وفا، لطفاً کمی از بدی‌های خود را کاهش بده، چراکه ما جز عشق و محبت چیزی دیگر نداریم و جز وفا، گناه دیگری مرتکب نشده‌ایم.

هوش مصنوعی: مدت طولانی است که از غم و درد تو رنج می‌برم و شب‌ها را به خاطر تو می‌گذرانم و در روزها نیز گرفتار هستم. هر لحظه اشکی از چشمانم می‌ریزد و آهی از دل برمی‌آید.

هوش مصنوعی: ای دلبر زیبا، چهره‌ات را نشان بده؛ اگر چشم امیدی وجود داشته باشد، می‌تواند به تماشای تو بنشیند. امید و آرزو گاهی به سوی چهره تو می‌نگرد.

هوش مصنوعی: دوستش سکوت کرد و چشمانش را بست، در حالی که جانش را فدای آرزوی شنیدن یک کلمه از تو کرد و به خاطر ندیدن تو، حسرت خورد.