شمارهٔ ۱۸۹

هوش مصنوعی: تو به زیبایی گل شباهت داری؛ موهای بلند و صورت دلنشین و قامت زیبا. قد تو همچون سرو است و صورتت به گل می‌ماند و موهایت شبیه سنبل است.

هوش مصنوعی: ای سرو و گل، می‌دانم که تو زیبایی‌ات افزون است، و خودت هم می‌دانی که من در عشق، کم از قمری و بلبل نیستم.

هوش مصنوعی: وقتی که دل مانند پرنده‌ای آزاد از دست تو می‌شود، تو آن را با زلف‌های خود به بند می‌کشی و گاهی در حلقه‌ی موهایت قرار می‌دهی.

هوش مصنوعی: محتسب هر روز و شب با میکشان به سر و صدای زیادی مشغول است و درون او همیشه از شور و شوق مانند خم شراب در حال جوش و غلغل است.

هوش مصنوعی: دوست من به قدری به نوشیدنی اش غرق شده ام که انگار از شدت مستی نه خواهان سفر به گلزار هستم و نه تمایل به رفتن به سوی مل.