شمارهٔ ۲۱۱

هوش مصنوعی: از درد و رنجی که داشتم، اگر جان می‌دادم آزاد می‌شدم و اگر جان نمی‌دادم، باید چه می‌کردم؟ چون در هر حال، من درگیر غم بودم.

هوش مصنوعی: غم دل بسیار سنگین و بار جدایی بسیار سخت است. اگر بدنم از آهن و جانم از فولاد نمی‌بود، وضعیت چقدر برایم دشوارتر می‌شد.

هوش مصنوعی: بعد از اینکه مدتی طولانی از یادم رفته بودی، حالا یک بار به یادم آمدی و از این که به یادم هستی خوشحالم. اما اگر یک دفعه تمام آن خاطرات را از یادم می‌بردی، نمی‌دانستم چه کار کنم.

هوش مصنوعی: اگر کسی نام محبوبم را نادیده بگیرد و من در گمنامی شاد باشم، حالا اگر مجنون لقب داشتم، فرهادم چه می‌شد؟

هوش مصنوعی: من به خاطر دامی که برایم به وجود آورده‌ای آرزو دارم در این قید و بند بمانی، تا اگر روزی آزاد می‌شدم، نمی‌دانم چه کار می‌کردم.

هوش مصنوعی: اگر من این موجودی را که به خاطر ترس از آزاد شدن به خود می‌پیچد نجات دهم، او حالا می‌تواند آزادانه ناله کند. اما اگر صیاد بی‌رحمی بود، من چه کار می‌توانستم بکنم؟

هوش مصنوعی: به خاطر وفا به دوستی، تلاش کردم تا او را آشنا کنم، اما او هیچ‌گاه نمی‌توانست آرامش پیدا کند. اگر استاد من واقعا دانا بود، باید می‌دانست که باید چه کار کند.