شمارهٔ ۸۵

هوش مصنوعی: ای زیبای دل‌ربا، تا کی می‌خواهی اینجا بمانی؟ تا چند وقت دیگر می‌خواهی از من دور باشی؟ من از دوری تو غمگینم و جز در کنار تو هیچ شادی‌ای احساس نمی‌کنم.

هوش مصنوعی: زمانی که بدی و ظلمی با من کردی، هیچ وفایی از من نسبت به تو فراموش نمی‌شود و نه تو به یاد من می‌آیی و نه من به یاد تو.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهیم نسبت به وفاداری خود به یار، وفادار بمانیم، در عوض نباید به او جفا و بی‌رحمی کنیم. من کاملاً تسلیم محبت و پیروی از او هستم و خود را در بند اطاعت او می‌دانم.

هوش مصنوعی: روزها از گریه‌های مداوم و شب‌ها از ناله‌هایی که مدام بلند می‌شود می‌گذرد. من مانند خاشاکی بر روی آب در حال حرکت هستم و همچون کاهی که بر روی باد می‌رقصد، در این دنیای ناپایدار سرگردانم.

هوش مصنوعی: با وجود بی‌وفایی تو و جفاهایی که به من روا داشتی، وفای من به تو کم نیست، اما مهر و محبت من به تو روز به روز بیشتر می‌شود.

هوش مصنوعی: مبادا سایه‌ی تو از سر من کوتاه شود، زیرا تو هم امید و آرزوی من هستی و هم بهشتی که به دنبالش هستم.

هوش مصنوعی: اگرچه هر لحظه درد و غمی برای رفیق تو وجود دارد، ای کاش زمانی بیاید که از غم او، غم تو هم کم شود.