شمارهٔ ۱۰۵

هوش مصنوعی: نمی‌خواهم از یارم جدا شوم و امیدوارم که دیگران کاری به کار من نداشته باشند، چون من نمی‌توانم از حمایت و عشق یارم جدا شوم و به حرف‌های دیگران توجه کنم.

هوش مصنوعی: در سرزمینی که هستم، مانند شکر از وصل معشوق لذت نبرده‌ام و حالا از او دور افتاده‌ام و همچنین از دیار خودم ناامید و دور مانده‌ام.

هوش مصنوعی: شب‌هایم خوب و خوش بود و روزهایم نیز با وصال معشوق سپری می‌شد، اما اکنون که به آن ایام فکر می‌کنم، افسوس می‌خورم که قدر آن روزها را ندانستم و آن لحظات زیبا را نادیده گرفتم.

هوش مصنوعی: ماه زیبا که شب‌های وصالش برایم همانند شب قدر بود، حالا دوری از او باعث شده که هر روز را به عنوان روزی شمارش کنم.

هوش مصنوعی: در میان این بیگانگان، هیچ کس را نمی‌بینم که برایش از شهر و یار خود سوال کنم و خبری بپرسم.

هوش مصنوعی: من هرگز به هر طریقی شکار نمی‌شوم و هر جایی را نمی‌زنم. من در میان عاشقان هستم و تنها به دنبال عشق خودم هستم.

هوش مصنوعی: فقط کسی متوجه حال بی‌دل من می‌شود که خودش نیز در شرایط سختی قرار داشته باشد و به امید دل پرامیدش زندگی کند.

هوش مصنوعی: وقتی به کارم فکر می‌کنم، متوجه می‌شوم که از ابتدا به نتیجه کارم اندیشیده‌ام و اکنون هیچ کاری جز فکر کردن به آن انجام نداده‌ام.

هوش مصنوعی: دوست من، هرچقدر که پیام و نامه‌های تسلی‌بخش از دیگران دریافت کنم، تا خودم داستان درد و حال زارم را به یارم نگویم، حس آرامش نخواهم داشت.