شمارهٔ ۱۷۳

هوش مصنوعی: اگر روزی صد بار جانم را فدای دیدن او کنم، بهتر از این است که یک روز در مجالس دیگران او را ببینم.

هوش مصنوعی: به خاطر حسادت من به او در حال مرگ، چگونه می‌توانم از احوال خودم به دیگران بگویم؟

هوش مصنوعی: اگر بدنم را به خاک کوی تو نسپارم، پس بعد از مرگم، آن را مثل پسمانده‌ای به سگان بیندازید و در کنار دیوارت بگذارید.

هوش مصنوعی: چه شوقی دارد که وقتی از میخانه او به دلم درد می‌رسد، به خیابان آن ماه رویم تا شاید دوباره او را ببینم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم اندکی از حال و روز دلم آگاهی داشته باشم و دوست دارم کسی را ببینم که در شرایط مشابه من است.

هوش مصنوعی: هرچند مردم برای او با پول و ثروت خود پرداخت کردند، من که بی‌پول و بی‌چیز هستم با جان و دل به دنبال خرید او هستم.

هوش مصنوعی: اگر ماه من به خاطر آرزوهای من نتواند سر برآورد، شاید به مانند خورشید، هر جا که برود، بازارش گرم و پر رونق باشد.

هوش مصنوعی: اگرچه جانم را به تلخی ببخشم، اما دور نیست از این که تا به حال جز تلخی از لب‌های شیرین او چیزی نشنیده‌ام.

هوش مصنوعی: امروز، بلبل و گل به یکدیگر همراه هستند. اگر در کوی تو، ای گل زیبا، بیاید، نگذار بابتش ناراحت شود.