شمارهٔ ۱۵۰

هوش مصنوعی: هر بار که می‌خواهم از شوق و اشتیاق خود بنویسم، خودکارم به خاطر آه‌هایم خشک می‌شود و اشک‌هایم باعث می‌شود کاغذ خیس و مرطوب شود.

هوش مصنوعی: مانند یعقوب که یوسف را از دست داد، من نیز از فرزندم دور هستم. زیبایی و خوشبختی او در جایی است که دیگر هیچ نامه‌ای از او به من نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: دل خوشی من روزهایی را به خاطر می‌آورد که دوستانم برای یکدیگر نامه می‌نوشتند و این تبادل احساسات دل را شاد می‌کرد.

هوش مصنوعی: چشمم بی‌صبرانه منتظر است که یک بار از سفر به وطن خبر خوشی بیاید، اما هر بار که منتظر می‌مانم، خبری نمی‌رسد و تنها دلم پر از آرزوها و انتظار می‌شود.

هوش مصنوعی: کافی است که نام من را یک بار روی یک کاغذ بنویسید، اما در آن سرزمین به قدری کاغذ وجود ندارد که بتوان نام من را نوشت.

هوش مصنوعی: سزاوار است کسی که دور از دوستانش است، چون گاهی از دوستی برایش پیغامی می‌فرستند و او را شاد می‌کنند. اگر به او نامه‌ای نرسد، ناراحت نمی‌شود.

هوش مصنوعی: دوست عزیزم، ابتدا نامه را با چشمان زیبا و دلربایت بنویس که نام محبوب را نمی‌توان بر هر کاغذی نوشت.