شمارهٔ ۱۷۶

هوش مصنوعی: اگر یک بار تو را در آغوش بگیرم، تمام دغدغه‌ها و مشکلات زندگی‌ام را فراموش می‌کنم.

هوش مصنوعی: مثل گل، پیراهنم چاک شده؛ چون آن سرو قامت نازنین در آغوشم نیست.

هوش مصنوعی: خضر و آب حیات یادآور خط سبز اوست که بر گرد چشمه‌ی نوشیده شده نقش بسته است.

هوش مصنوعی: شب قدر است و روز عید با هم جمع شده‌اند، شب تاریک و غم‌انگیز و صبح روشن و دل‌انگیز به هم آمیخته‌اند.

هوش مصنوعی: به یاد داشته باش کسی را که می‌دانی هرگز فراموشش نخواهی کرد.

هوش مصنوعی: من به خاطر غم و اندوهم، بار مشکلات را بر دوش می‌کشم و در کنار رقبای خود، این بار را تحمل می‌کنم.

هوش مصنوعی: من به خاطر حسادت و رقابت با دوستانم رنج می‌برم و در دورهمی‌های دیگران، یارم مشغول نوشیدن است.