شمارهٔ ۱۷۷

هوش مصنوعی: من آن عاشق سرگردان هستم که تا زمانی که سرم بر خاک درش نرسیده، یار نخواهد آمد.

هوش مصنوعی: آن شخص خوشمشرب که کمرش از طلا و بدنش از نقره است، با این حال من بدون هیچ زر و سیمی نمی‌توانم به او نزدیک شوم یا به سویش دست دراز کنم.

هوش مصنوعی: هر شب در آن کوهستان ناله می‌کنم، تا ببینم نسیم صبح چه زمانی از حال من باخبر خواهد شد.

هوش مصنوعی: او به طور پنهانی به من نگاهی انداخت و گویی که کسانی که اهل تفکر و نظر هستند، چنین نگاهی را حس می‌کنند.

هوش مصنوعی: اگر روزی بر سر مزار شهیدان بگذری، شوق چهره نورانی آنان از دل خاک سر می‌زند.

هوش مصنوعی: اگر دوستی چون سگ در کوی تو باشد، او را از در خانه‌ات دور نکن و مانند سگان بی‌پناهش نکن.