شمارهٔ ۲۲۹

هوش مصنوعی: وقتی که شب به پایان می‌رسد و روز می‌آید، به خاطر روزگار و شرایطی که دارم، گریه می‌کنم. وقتی روز از شب‌های تار و ناامیدی می‌آید، باز هم به خاطر آن شب‌های سخت و غم‌انگیز، اشک می‌ریزم.

هوش مصنوعی: گاهی از بی‌وفایی‌های معشوقم شکایت می‌کنم و گاهی نیز بر سرنوشت سخت و ناسازگار خودم اشک می‌ریزم.

هوش مصنوعی: دل من پر از امید است، اما من در گوشه‌ای از ناامیدی نشسته‌ام. با وجود این ناامیدی، به خاطر امیدی که در دلم دارم، اشک می‌ریزم.

هوش مصنوعی: من در گریه کردن حق انتخابی ندارم، ای دوست، مانع من نشو. من بدون اختیار و اراده خود اشک می‌ریزم.

هوش مصنوعی: غربت برای من اهمیت ندارد، زیرا یارم از اشک‌هایم باخبر است. اکنون به خاطر درد یار، در سرزمین خودم خواهیم گرید.

هوش مصنوعی: هر بار که به باغ می‌روم، چشمم را به سوی سرو و گل می‌دوزم و به یاد قد بلند و زیبای خودم اشک می‌ریزم.