شمارهٔ ۲۸۰

هوش مصنوعی: ای فروشنده‌ی می، ما از این تسبیح صد دانه‌ای آزادیم. این تسبیح را بگیر و یک پیمانه‌ی می به ما بده.

هوش مصنوعی: هرگز به حرف دیگران گوش نده و زندگیت را تحت تأثیر آنها قرار نده. به جای آن، به داستان من توجه کن و از راهی که به زندگی‌ات معنا می‌بخشد، دور نشو.

هوش مصنوعی: تو به خاطر بی‌دلی و بدون دلیل آشنا شدی، حالا که دل‌ها دور شده‌اند، شب و روز را با غم سپری کن و حالا با آدم‌های بیگانه به شادی بپرداز.

هوش مصنوعی: با این زیبایی و ویژگی‌های ظاهری، اگر می‌خواهی دل اهل خرد را تسخیر کنی، باید بدان توجه کنی که راه شکار دل خود را از این دام پیدا کنی نه از آن دانه.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی دوستی ناتوان و پیر به جوانی شاداب تبدیل شود، باید به او جامی بدهی که رنگش مانند ارغوان باشد.

هوش مصنوعی: عزیز من، سفر کرده و دور از من است. این دوری و جدایی باعث شده که عمرم به سرعت سپری شود و حسرت عمیقی به دل دارم.

هوش مصنوعی: ماه من بی‌خبر از من به سفر رفته و هیچیک از همراهان نمی‌آورند خبری از او برایم، آن کسی که بی‌خبر رفته است.

هوش مصنوعی: در آن منطقه، دیگر نشانی از شجاعت و اراده رزمندگان باقی نمانده است. به گونه‌ای که احساس ناامیدی و غم مانند رودی از دل آن‌ها جاری شده و تا جایی پیش رفته که حتی گل‌ها را نیز در آغوش گرفته‌اند.

هوش مصنوعی: من کیستم که دور از درگاه او ایستاده‌ام، گدایی که با لب‌های خشک به دربار پادشاه آمده و با چشمانی پر از اشک رفته است.

هوش مصنوعی: به خودت مغروری نکن به خاطر عشق‌های زودگذر؛ به زودی می‌بینی که خواسته‌ها از دلت پاک شده و اشتیاق‌ها از ذهنت رفته است.

هوش مصنوعی: دوستی بیچاره در جست‌وجوی تو دور و بر گشته است. می‌دانی که این غریب، از کوچه‌ای به کوچه دیگر می‌رود و از در خانه‌ای به در خانه دیگر begging می‌کند.