شمارهٔ ۲۳۶

هوش مصنوعی: خوشحالم که جان خود را برای تو فدای می‌کنم، ای دل‌ربا. می‌خواهم دامن تو را بگیرم و جانم را به پای تو نثار کنم.

هوش مصنوعی: من کی هستم که بتوانم او را در مهمانی به جان فشانم، اگر در را بر من باز کند، من او را بر درگاهش نثار می‌کنم.

هوش مصنوعی: برگرد، ای روشنایی هر دو چشمم، تا چه زمانی باید اشک حسرت از چشمانم بریزم؟

هوش مصنوعی: از خانه بیرون نروم، اگر تو را ندیدم، خون از آستینم می‌ریزد و آن را بر درگاه تو می‌پاشم.

هوش مصنوعی: با زیبایی و ناز خود بر من مهرورزی کن، تا بتوانم عشق و ایمانم را گاه در دامن تو بریزم و گاه بر سرت بپاشم.

هوش مصنوعی: من پرنده‌ای هستم که هر لحظه از درد اسارت و حسرت به سر می‌برم، بنابراین تصمیم دارم پر و بال خود را در آشیانه‌ام رها کنم.

هوش مصنوعی: من از تنهایی و سختی‌های زندگی پیر شده‌ام و افسوس که نتوانستم از جوانی خود بهره‌مند شوم، اما جانم را فدای جوانی‌ام می‌کنم.

هوش مصنوعی: من در وجود یک فرد به دنبال روح و جان هستم، تا با جان خودم بر آن روح بدم و به او نیرو و زندگی ببخشم.