شمارهٔ ۲۹۰

هوش مصنوعی: بار دیگر شعله‌ای از عشق در درونم شعله‌ور شد، مانند شمعی که می‌سوزد. زیبایی تو همچون آتش است و من از عشق تو به تکه‌های کوچک آتش تقسیم شده‌ام. هر کدام از این تکه‌ها نیز شعله‌ای از عشق را در خود دارند.

هوش مصنوعی: به خاطر شدت عشق و درد در دلم، جز سوزاندن خود چیزی ندارم که بتوانم با آن مقابله کنم. آتشین‌رخساره‌ی محبوبم باعث شده که تنها مانند پروانه‌ای بسوزم و پایانم نزدیک باشد.

هوش مصنوعی: دل کودک زیرک ما با ناز و لطافت از من می‌برد، درست مثل اینکه شیر مادرش را می‌نوشد، اما در عوض، درد و رنج دلم را می‌خورد و این درد، مثل موجودی خونخوار است.

هوش مصنوعی: قدش مانند درختی سرکش و استوار است، با رویی درخشان و آتشین که شیرینی لب‌هایش را به یاد می‌آورد. او مانند لیلی، زیبایی خاصی دارد ولی دلش سنگین است و مانند تکه‌ای ابر در آسمان پاره شده است.

هوش مصنوعی: هر جا که عشق با ناز قدم بر می‌دارد، نشان آن به جا می‌ماند؛ دل و جان عاشق بی‌چاره‌ای که در آواره‌گی و بی‌سر و سامانی سرگردان است.

هوش مصنوعی: ای پسر، چهرهٔ تو همچون ماه است و هر کس که چشم بصیرت ندارد، از زیبایی تو محروم است. تنها اهل نظر و درک می‌توانند تو را ببینند و از تماشای تو بهره‌مند شوند.

هوش مصنوعی: من بیچاره و ناتوانم، تو مرا اذیت کردی و انگار خونم را ریختی. آخر چه چیزی باعث شد که بخواهی به این بیچاره آسیب برسانی؟

هوش مصنوعی: در غیاب آن محبوب بی‌رحم، شب من روشن نمی‌شود. حتی اگر آتش اشک‌هایم به حدی برسد که هر ذره‌ای از آن مانند یک سیاره درخشان شود.

هوش مصنوعی: دوست می‌داند که شب‌ها حال من چگونه است؛ که بستر من پر از خاری و بالش هم از خار است.