خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

مجد همگر » دیوان اشعار » رباعیات

شمارهٔ ۱ : ای چرخ هزار دیدهٔ دون دوتا

شمارهٔ ۲ : دیدمش چو سرو سهی آن سبز قبا

شمارهٔ ۳ : ای باد چو بگذری به موصل ما را

شمارهٔ ۴ : گر طعنه همی زنی من شیدا را

شمارهٔ ۵ : با آنکه به روی خوب پشتی ما را

شمارهٔ ۶ : یاری که بدوست سربلندی ما را

شمارهٔ ۷ : گیرم که اثر نماند یارب‌ها را

شمارهٔ ۸ : ای سرو که در چمن بر آورد ترا؟

شمارهٔ ۹ : آن مادر شوم فرج چون زاد ترا

شمارهٔ ۱۰ : ای صبر چه تخمی که بکارند ترا

شمارهٔ ۱۱ : آن شد که به زر عوام جویند ترا

شمارهٔ ۱۲ : گر نادید دلم قد خرامان ترا

شمارهٔ ۱۳ : آن روز که من بدیدم ای شاه ترا

شمارهٔ ۱۴ : خرم به تو داشتم دل بی غم را

شمارهٔ ۱۵ : چون عود بنالیدم و بنواخت مرا

شمارهٔ ۱۶ : در کوی تو کآستانش تخت است مرا

شمارهٔ ۱۷ : با عشق تو چون خوش سر و کار است مرا

شمارهٔ ۱۸ : تا نعل در آتش تو داغ است مرا

شمارهٔ ۱۹ : ماه امل ارچه زیر میغ است مرا

شمارهٔ ۲۰ : هجرت چو به دست غصه بگذاشت مرا

شمارهٔ ۲۱ : آنم که چو جان بپرورم مردم را

شمارهٔ ۲۲ : لطف تو چو کرد حلقه در گوش مرا

شمارهٔ ۲۳ : ای دوست مشو سبغه زبون گیران را

شمارهٔ ۲۴ : بر ره بگماشت دوش مه پرتو را

شمارهٔ ۲۵ : یک دم برم آرید بت خوشخو را

شمارهٔ ۲۶ : از من همه مهر آمد و انصاف و وفا

شمارهٔ ۲۷ : گرچه نفسی نزد وصالت با ما

شمارهٔ ۲۸ : تا باز گرفتی رخ چون ماه از ما

شمارهٔ ۲۹ : دیدم شب و روز رنج و بیداری‌ها

شمارهٔ ۳۰ : گفتار مبر ز گوشم ای دُرّ خوشاب

شمارهٔ ۳۱ : گر باد وزد بر این دل ریش خراب

شمارهٔ ۳۲ : گویند شراب کم خور ای پیر خراب

شمارهٔ ۳۳ : در عشق تو گر شود مرا خاک نقاب

شمارهٔ ۳۴ : آن شد که دلم ز طبع چون آتش و آب

شمارهٔ ۳۵ : ای چرخ عنانم از سفر هیچ متاب

شمارهٔ ۳۶ : ای چرخ بیار هر چه داری ز عذاب

شمارهٔ ۳۷ : ای عکس رخت چو عکس آئینه در آب

شمارهٔ ۳۸ : در تو نگرم دو دیده‌ام گیرد آب

شمارهٔ ۳۹ : گفتم چو بد آمده‌ست فرجام شراب

شمارهٔ ۴۰ : این پای مرا که نیست پروای رکاب

شمارهٔ ۴۱ : ای دل به جهان بجز خرابی مطلب

شمارهٔ ۴۲ : ای دیدن خوک پیش دیدار تو خوب

شمارهٔ ۴۳ : ای لعل تو پرنکته شیرین غریب

شمارهٔ ۴۴ : چون تنگ دل آکنده شد از بس گله‌هات

شمارهٔ ۴۵ : ای قد خوش تو سرو شاداب حیات

شمارهٔ ۴۶ : ای وصل تو سرمایه اسباب حیات

شمارهٔ ۴۷ : ای خامه تو نهال سیراب حیات

شمارهٔ ۴۸ : خضری که به او گشاده شد باب حیات

شمارهٔ ۴۹ : افکند دلم به کوی دلداری رخت

شمارهٔ ۵۰ : آن روز که با من به عنایت بد بخت

شمارهٔ ۵۱ : گر کسری و دارا شوی از دولت و بخت

شمارهٔ ۵۲ : گر مه ز درت کلاف زرین اندوخت

شمارهٔ ۵۳ : دوش ازتف آه من شباهنگ بسوخت

شمارهٔ ۵۴ : تا دست قضا بر سر من آتش بیخت

شمارهٔ ۵۵ : از غیرت شیرین قد چون نیشکرت

شمارهٔ ۵۶ : خواهم که به دیده و سر آیم به درت

شمارهٔ ۵۷ : تا ظن نبری که من نُفورم ز برت

شمارهٔ ۵۸ : چون یاد کنم با دل ریش از سفرت

شمارهٔ ۵۹ : گفتی که به شیرمردی آرم زیرت

شمارهٔ ۶۰ : چون لاله مرا دلی‌ست پرخون پیوست

شمارهٔ ۶۱ : دل دوش ز سهم تیر آن نرگس مست

شمارهٔ ۶۲ : گرچه ز مه و مهر به رخ بردی دست

شمارهٔ ۶۳ : در راه تو سر باخته‌ام گام نخست

شمارهٔ ۶۴ : در سایه تو چو یافتم جای نشست

شمارهٔ ۶۵ : دی ماه تمام من مه نو می‌جست

شمارهٔ ۶۶ : گفتم که به اندیشه و با رای درست

شمارهٔ ۶۷ : ای سخت دل سنگ تو وی عهد تو سست

شمارهٔ ۶۸ : چون عهد شکستنت مرا گشت درست

شمارهٔ ۶۹ : آن مهر گسل با دگری زان پیوست

شمارهٔ ۷۰ : در آنکه زدی دست ره امن ببست

شمارهٔ ۷۱ : تا آن دل سنگین تو عهدم بشکست

شمارهٔ ۷۲ : چشم تو مرا به تیر مژگان خسته‌ست

شمارهٔ ۷۳ : گل پیش رخت ز رنگ و بو دست بشست

شمارهٔ ۷۴ : چون دست اجل شیشه عمرت بشکست

شمارهٔ ۷۵ : چون رای تو با رای مخالف شد راست

شمارهٔ ۷۶ : محرومی وصل تو دل و جانم کاست

شمارهٔ ۷۷ : گوژ از پی خیر مستراحی آراست

شمارهٔ ۷۸ : خاکی که به فرمان تو از ره برخاست

شمارهٔ ۷۹ : از دیدن روی منکلی مهرم خاست

شمارهٔ ۸۰ : دندان کژ تو راستی جانش بهاست

شمارهٔ ۸۱ : ای ساده سر پیر که پشت تو دوتاست

شمارهٔ ۸۲ : ای صحن سرائی که بهشتت همتاست

شمارهٔ ۸۳ : امشب که به عزم راه برخواهی خاست

شمارهٔ ۸۴ : شاها کرمت قیام فرمود و رواست

شمارهٔ ۸۵ : در پارس به رایگان چو صد شهر تراست

شمارهٔ ۸۶ : ماهم به هوای باغ جوزا برخاست

شمارهٔ ۸۷ : گرچه همه تن به ذکر شکرت گویاست

شمارهٔ ۸۸ : هندو نسب آن یار که سیفش لقب است

شمارهٔ ۸۹ : عمری که ازو تا به فنا یک وجب است

شمارهٔ ۹۰ : ای باغ اگر تو خرمی رخت کجاست

شمارهٔ ۹۱ : آن یار که راحت روان است کجاست

شمارهٔ ۹۲ : ای دوست ز دست من چه برخواهد خاست

شمارهٔ ۹۳ : از مایده غمت تنم آباد است

شمارهٔ ۹۴ : جانا دل من که گنج اسرار خداست

شمارهٔ ۹۵ : اشکم نه غم زمانه خونین کرده است

شمارهٔ ۹۶ : وصلت که غم جراحت جاوید است

شمارهٔ ۹۷ : یاری دارم که عبرت ماه و خور است

شمارهٔ ۹۸ : تا چشم من از نور رخت بیخبر است

شمارهٔ ۹۹ : در باغ شدی و گل به دست تو در است

شمارهٔ ۱۰۰ : ماهم چو به دیدن مه نو برخاست

شمارهٔ ۱۰۱ : کارم همه جانسپاری و ترک سر است

شمارهٔ ۱۰۲ : از بس که ز دیو و دد مرا آزار است

شمارهٔ ۱۰۳ : از اشک، رخم نمونهٔ گلزار است

شمارهٔ ۱۰۴ : از بس که وجود پیش چشمم خوار است

شمارهٔ ۱۰۵ : بی روی توام ز لاله زار آزار است

شمارهٔ ۱۰۶ : بی دیدنت از دیده مرا آزار است

شمارهٔ ۱۰۷ : از فرقت تو در تنم از جان بار است

شمارهٔ ۱۰۸ : آن تازه صنوبرش که خوشرفتار است

شمارهٔ ۱۰۹ : چشمت ز زمانه فتنه انگیزتر است

شمارهٔ ۱۱۰ : هر روز گل وفات پژمرده‌تر است

شمارهٔ ۱۱۱ : ای شمع نه عاشقی رخت زرد چراست

شمارهٔ ۱۱۲ : در عشق تو صبر و چاره سازی خطر است

شمارهٔ ۱۱۳ : هم زلف سمن‌سای تو عنبر بیز است

شمارهٔ ۱۱۴ : دل در برم از فراق دیوانه‌وش است

شمارهٔ ۱۱۵ : وه وه که جفاهای تو بردن چه خوش است

شمارهٔ ۱۱۶ : پیوسته ز دیده در کنارم اشک است

شمارهٔ ۱۱۷ : بی باغ رخ تو عمر من بی برگ است

شمارهٔ ۱۱۸ : دریای سرشک دیده پُر نم ماست

شمارهٔ ۱۱۹ : گفته‌ست یکی حکیم کامل حَکَم است

شمارهٔ ۱۲۰ : ماهی که هنوز در دل فاخر ماست

شمارهٔ ۱۲۱ : زین شور و شری که از غمت در سر ماست

شمارهٔ ۱۲۲ : افسانه شهر قصه مشکل ماست

شمارهٔ ۱۲۳ : از حسرت چهره‌ای که باغ دلم است

شمارهٔ ۱۲۴ : تا عشق تو همنشین دل ماست

شمارهٔ ۱۲۵ : یاد تو شب و روز قرین دل ماست

شمارهٔ ۱۲۶ : این ابر که چون حادثه پیوسته ماست

شمارهٔ ۱۲۷ : امشب شب بر سر زدن و زاریم است

شمارهٔ ۱۲۸ : آن گوهر جان که دُر دریایی ماست

شمارهٔ ۱۲۹ : برخیز و بده باده چه جای سخن است

شمارهٔ ۱۳۰ : تا ظن نبری که عشق در نقصان است

شمارهٔ ۱۳۱ : دستی که هزار درد را درمان است

شمارهٔ ۱۳۲ : نه از تو مرا بخت ظفر یافتن است

شمارهٔ ۱۳۳ : زانجا که فریب طبع دلدار من است

شمارهٔ ۱۳۴ : دیدار تو شمع عالم افروز من است

شمارهٔ ۱۳۵ : عشق تو که مرهم دل ریش من است

شمارهٔ ۱۳۶ : کاری که ز هجران تو در پیش من است

شمارهٔ ۱۳۷ : جای غمت این دل پریشان من است

شمارهٔ ۱۳۸ : بی بزم تو باده اشک خونین من است

شمارهٔ ۱۳۹ : رخشنده رخت ماه سخنگوی من است

شمارهٔ ۱۴۰ : با عشق کهن تازه بدن خوی من است

شمارهٔ ۱۴۱ : وقت گل مِیْْگون و مِیِ گلگون است

شمارهٔ ۱۴۲ : شاها رخ و رای دلگشایت چون است

شمارهٔ ۱۴۳ : غصنی سخنان تو چو جان شیرین است

شمارهٔ ۱۴۴ : دی گفت مرا دلت چرا غمگین است

شمارهٔ ۱۴۵ : با حکم خدایی که قضایش این است

شمارهٔ ۱۴۶ : از من گل و مل دلبر خرگاهی خواست

شمارهٔ ۱۴۷ : شیرین من آنکه رشک نقش چینی‌ست

شمارهٔ ۱۴۸ : آئینه جانم آن رخ فرخ تست

شمارهٔ ۱۴۹ : هم حور بهشت ناشکیبا از تست

شمارهٔ ۱۵۰ : تا بر دل بردبار بار غم تست

شمارهٔ ۱۵۱ : گر صدر دل است شاهراه غم تست

شمارهٔ ۱۵۲ : زین سیم و زر جهان که پیرامن تست

شمارهٔ ۱۵۳ : خود هیچ ندانی که که دلداده تست

شمارهٔ ۱۵۴ : ای دل نه چنانکه رسم شیدایی تست

شمارهٔ ۱۵۵ : هر چند که شد تیزی بازار تو سست

شمارهٔ ۱۵۶ : سیمرغ شهی گزید و خاموش نشست

شمارهٔ ۱۵۷ : ای نفس چو کشت عمر در خوشه نشست

شمارهٔ ۱۵۸ : جانا دل دیوانه دگر بند شکست

شمارهٔ ۱۵۹ : دلبر به جفا قلب دل ریش شکست

شمارهٔ ۱۶۰ : از عمر چه خوشتر است وصلت آنست

شمارهٔ ۱۶۱ : از فرقت چشمت آب چشمم خونست

شمارهٔ ۱۶۲ : هر دم غمم ای جهانفروز افزون است

شمارهٔ ۱۶۳ : ای سرو سهی تازه نهالت چونست

شمارهٔ ۱۶۴ : در عشق دلم فراق بهر افتاده‌ست

شمارهٔ ۱۶۵ : چشمم که سرشک را روایی داده‌ست

شمارهٔ ۱۶۶ : چون نیست ترا مهر و وفا در رگ و پوست

شمارهٔ ۱۶۷ : زان غم که به رویم آمد از کرده دوست

شمارهٔ ۱۶۸ : در کار جهان نگر گرت تکیه بر اوست

شمارهٔ ۱۶۹ : در دیده و دل نقش تو از بس که نکوست

شمارهٔ ۱۷۰ : عشقش که چو جان است نهان در رگ و پوست

شمارهٔ ۱۷۱ : ای دل سر همتم که چون چرخ فروست

شمارهٔ ۱۷۲ : قصاب که در گردن جان چنبر اوست

شمارهٔ ۱۷۳ : ایزد که جهان ساخته قدرت اوست

شمارهٔ ۱۷۴ : طاووس توام جلوه‌گر حسن تو دوست

شمارهٔ ۱۷۵ : من بودم و شمع و ساغر یک من و دوست

شمارهٔ ۱۷۶ : چشمم به جنازه تو چون درنگریست

شمارهٔ ۱۷۷ : شه می‌دهدم نوید هر لحظه دویست

شمارهٔ ۱۷۸ : در عالم سفله از بنی آدم کیست

شمارهٔ ۱۷۹ : در خواب غرور خلق بیداری نیست

شمارهٔ ۱۸۰ : گر کوتهی عمر ز بیدادگریست

شمارهٔ ۱۸۱ : ز اخلاق هر آنچه در بشر می‌بایست

شمارهٔ ۱۸۲ : از چرخ کبود بر دلم زنگاریست

شمارهٔ ۱۸۳ : هر روز زمانه را ز نو بازاری‌ست

شمارهٔ ۱۸۴ : از مرگ تو مهر و ماه و انجم بگریست

شمارهٔ ۱۸۵ : با دل غم آن صنم بگفتم بگریست

شمارهٔ ۱۸۶ : چشم شب دوش اشک به دامن بگریست

شمارهٔ ۱۸۷ : کس نیست که از غمت به زاری نگریست

شمارهٔ ۱۸۸ : می‌آمد و دزدیده مرا می‌نگریست

شمارهٔ ۱۸۹ : چون گل به میان خار می‌باید زیست

شمارهٔ ۱۹۰ : چون دید که تن را به غمش تاب ورکی‌ست

شمارهٔ ۱۹۱ : دیدار تو مونس همه ساله کیست

شمارهٔ ۱۹۲ : هستت خبر ای جان که خریدار تو کیست

شمارهٔ ۱۹۳ : چون دوستی تو اصل دشمن‌کامی‌ست

شمارهٔ ۱۹۴ : زلف تو که دل در شکنش زندانیست

شمارهٔ ۱۹۵ : در سینه دلم که گنج لعل کانیست

شمارهٔ ۱۹۶ : گیرم که به مهر ما دل گرمت نیست

شمارهٔ ۱۹۷ : چشمت که چنو زهره افسونگر نیست

شمارهٔ ۱۹۸ : در عشق چو من سوخته غمخور نیست

شمارهٔ ۱۹۹ : ای دل غمم از غم کسی کمتر نیست

شمارهٔ ۲۰۰ : بی روی تو عیش و کامرانی خوش نیست

شمارهٔ ۲۰۱ : گفتی که دلت بر تن و جان مشفق نیست

شمارهٔ ۲۰۲ : گرچه چو تو حق شناس در عالم نیست

شمارهٔ ۲۰۳ : در بزم شهان چو آب من روشن نیست

شمارهٔ ۲۰۴ : غم کشت مرا و غمگسار آگه نیست

شمارهٔ ۲۰۵ : دلبر ز دل ممتحنم آگه نیست

شمارهٔ ۲۰۶ : سر نیست که در قبضه فرمان تو نیست

شمارهٔ ۲۰۷ : خلوتگه جان جز شکن موی تو نیست

شمارهٔ ۲۰۸ : دلها ز جفاهای تو بی گردی نیست

شمارهٔ ۲۰۹ : دل نیست که از غمت در او دردی نیست

شمارهٔ ۲۱۰ : بی کلک تو آب روی منشوری نیست

شمارهٔ ۲۱۱ : از وصل توام امید بهروزی نیست

شمارهٔ ۲۱۲ : روزی نبود که با منت جنگی نیست

شمارهٔ ۲۱۳ : در عشق به از رندی و خودکامی نیست

شمارهٔ ۲۱۴ : شاها چو تو در سپهر دین ماهی نیست

شمارهٔ ۲۱۵ : نه اهل بهشتی تو بدین سیرت زشت

شمارهٔ ۲۱۶ : دی بگذشتم چو بیهشان بر در و دشت

شمارهٔ ۲۱۷ : گرکسری و قارون شوی ای باد به مشت

شمارهٔ ۲۱۸ : در کوی تو آب چشمم از سر بگذشت

شمارهٔ ۲۱۹ : در نامه تو قلم چو گردن بفراشت

شمارهٔ ۲۲۰ : دلبر به گه وداع چون رو برداشت

شمارهٔ ۲۲۱ : تقدیر و قضا ترا چو آزرم نداشت

شمارهٔ ۲۲۲ : وصلت بگذشت و دیده با نم بگذاشت

شمارهٔ ۲۲۳ : زان نقش که بر دلم خیال تو نگاشت

شمارهٔ ۲۲۴ : عمری به امید و آرزویت بگذشت

شمارهٔ ۲۲۵ : عمری که در این هجر جگر سوز گذشت

شمارهٔ ۲۲۶ : ای عارض تو نخست بنیاد بهشت

شمارهٔ ۲۲۷ : ای روی تو در جهان نمودار بهشت

شمارهٔ ۲۲۸ : خاکی ز زمین که عطف دامانت برُفت

شمارهٔ ۲۲۹ : از روزن خیمه گفت ماهم به نهفت

شمارهٔ ۲۳۰ : تا درد تو شد با دل حیرانم جفت

شمارهٔ ۲۳۱ : ای خاک ز درد دل نمی‌یارم گفت

شمارهٔ ۲۳۲ : با دل سخن خویش بگفتم به نهفت

شمارهٔ ۲۳۳ : عمری دلم اندر پی وصل تو شتافت

شمارهٔ ۲۳۴ : سرویست قدش ولیک روی از من تافت

شمارهٔ ۲۳۵ : دل در پی کام یک دم آرام نیافت

شمارهٔ ۲۳۶ : جان گر ز غمت با دل پُر تاب برفت

شمارهٔ ۲۳۷ : دردا که دل عاقلم از دست برفت

شمارهٔ ۲۳۸ : دل با تو بسی به جان بکوشید و برفت

شمارهٔ ۲۳۹ : چون سوز توام در این دل ریش گرفت

شمارهٔ ۲۴۰ : عهدت حق صحبت و نشستم نگرفت

شمارهٔ ۲۴۱ : از باد صبا دلم چو بوی تو گرفت

شمارهٔ ۲۴۲ : دی بر سر ره چو دلستانم می‌رفت

شمارهٔ ۲۴۳ : دی شاه بتان با رخ رنگین می‌رفت

شمارهٔ ۲۴۴ : چشمت کم ما گرفت بیگانه صفت

شمارهٔ ۲۴۵ : با تو سخنی که بی زبان جانم گفت

شمارهٔ ۲۴۶ : رفتم به سفر چو بود دوری کامت

شمارهٔ ۲۴۷ : بس بار بلا به جان کشیدم ز غمت

شمارهٔ ۲۴۸ : ای من به فدای آن تن چون سمنت

شمارهٔ ۲۴۹ : بشکست دلم زان دل چون سندانت

شمارهٔ ۲۵۰ : ای دور فلک نتیجه دورانت

شمارهٔ ۲۵۱ : یکچند به آوازه بدم مفتونت

شمارهٔ ۲۵۲ : ای خصم مدان رفتنش از نفرینت

شمارهٔ ۲۵۳ : ای رشک بنفشه سنبل پرچینت

شمارهٔ ۲۵۴ : نه سیم که جایی طلبم در کویت

شمارهٔ ۲۵۵ : نه برگ که خیمه‌ای زنم پهلویت

شمارهٔ ۲۵۶ : نه دست که گیرم شکنی از مویت

شمارهٔ ۲۵۷ : افکند مرا گردش دهر از کویت

شمارهٔ ۲۵۸ : خورشید نخواهم که ببیند رویت

شمارهٔ ۲۵۹ : زلفت ستمی بر رخ سیمین ای کاج

شمارهٔ ۲۶۰ : چونان نکند بخت از آن طایفه کوچ

شمارهٔ ۲۶۱ : جانا سر زلفت ز پس و پشت مپیچ

شمارهٔ ۲۶۲ : رحم آر بر این سوخته باخته روح

شمارهٔ ۲۶۳ : اقبال همائی ست در این کاخ فراخ

شمارهٔ ۲۶۴ : ایام همین دماغ تو بنشاند

شمارهٔ ۲۶۵ : از آتش و آب دل و جانم فریاد

شمارهٔ ۲۶۶ : در توس شدم ز خاک فردوسی شاد

شمارهٔ ۲۶۷ : بادی که بدی همدم آن حور نژاد

شمارهٔ ۲۶۸ : ای باد که جان فدای پیغام تو باد

شمارهٔ ۲۶۹ : جز عنبر زلف هیچ لالات مباد

شمارهٔ ۲۷۰ : ای دل چو تو کس فتنه و شردوست مباد

شمارهٔ ۲۷۱ : دل جز بر تیر غمت آماج مباد

شمارهٔ ۲۷۲ : دل بی هوس تو ای دل افروز مباد

شمارهٔ ۲۷۳ : در بزم تو شمع طرب افروخته باد

شمارهٔ ۲۷۴ : اقبال غلام بخت پیروز تو باد

شمارهٔ ۲۷۵ : ای دل ز گلی که جفت صد خار افتاد

شمارهٔ ۲۷۶ : ایزد چو وفا و مهرجوئیت نداد

شمارهٔ ۲۷۷ : گیرم که مرا خدمت تو شاهی داد

شمارهٔ ۲۷۸ : گفتم که دل از تو در دمی شاد رساد

شمارهٔ ۲۷۹ : ازدرد منت گرد به دامن مرساد

شمارهٔ ۲۸۰ : از جور تو هیچ خسته نفرین مکناد

شمارهٔ ۲۸۱ : این رسم نگر که دهر پرشور نهاد

شمارهٔ ۲۸۲ : گردون که لطف در تن پاک تو نهاد

شمارهٔ ۲۸۳ : ترسا بچه‌ای که باج از ارمن بستد

شمارهٔ ۲۸۴ : هر دل که در آن زلف چو شستت افتد

شمارهٔ ۲۸۵ : گر یک نظرت بر من حیران افتد

شمارهٔ ۲۸۶ : از حادثه هر کجا که بندی افتد

شمارهٔ ۲۸۷ : هر سفله که همرنگ اماجِد گردد

شمارهٔ ۲۸۸ : آن روز که جان جفت کَشاکَش گردد

شمارهٔ ۲۸۹ : وقتی که چمن به کام بلبل گردد

شمارهٔ ۲۹۰ : هر سر که تو را بر خط فرمان گردد

شمارهٔ ۲۹۱ : بی نام تو نقش سکه وارون گردد

شمارهٔ ۲۹۲ : از بس که ز گریه نامه تر می‌گردد

شمارهٔ ۲۹۳ : با دل گفتم که یار برمی‌گردد

شمارهٔ ۲۹۴ : تو می‌گذری و بر دلم می‌گذرد

شمارهٔ ۲۹۵ : آنچ از غم تو بر سر من می‌گذرد

شمارهٔ ۲۹۶ : عهدی کرده‌ست این فلک بیهده گرد

شمارهٔ ۲۹۷ : غیرت برم از زبان چو نام تو برد

شمارهٔ ۲۹۸ : گرچه ز جفای تو بسی دیدم درد

شمارهٔ ۲۹۹ : ظلمی‌ست بر آن دیده که در تو نگرد

شمارهٔ ۳۰۰ : نه پایم ازین پس ره کویت سپرد

شمارهٔ ۳۰۱ : گفتی دل دیوانه تو را شیدا کرد؟

شمارهٔ ۳۰۲ : چون دست اجل تخته برهان بسترد

شمارهٔ ۳۰۳ : مرگ تو بر آورد ز ایوانم گرد

شمارهٔ ۳۰۴ : گفتم چو دلم لابه گری پیش آرد

شمارهٔ ۳۰۵ : هرگز نکنی میل و دلت نگذارد

شمارهٔ ۳۰۶ : آن درد که کوه را خروشان دارد

شمارهٔ ۳۰۷ : زلف تو که خون ریختن آئین دارد

شمارهٔ ۳۰۸ : با خوت که آدمی سرشتی دارد

شمارهٔ ۳۰۹ : گرچه دلم از جور تو داغی دارد

شمارهٔ ۳۱۰ : از وصل رخت هر که نشانی دارد

شمارهٔ ۳۱۱ : نه دل ز غمت ذوق جوانی دارد

شمارهٔ ۳۱۲ : دلدار ز سینه زنگ غم می‌سِتُرَد

شمارهٔ ۳۱۳ : ترسم که به گریه دیده آبم ببرد

شمارهٔ ۳۱۴ : چون بر دل موری ز تو ننشیند گرد

شمارهٔ ۳۱۵ : تا کی عمرت به خودپرستی گذرد

شمارهٔ ۳۱۶ : در عشق تو عمرم به ستم می‌گذرد

شمارهٔ ۳۱۷ : سودای تو تا در سر من ماوا کرد

شمارهٔ ۳۱۸ : گر چاره این تنگدلی باید کرد

شمارهٔ ۳۱۹ : عشق تو به شوریده سری فاشم کرد

شمارهٔ ۳۲۰ : محرم بدم و جور تو محرومم کرد

شمارهٔ ۳۲۱ : انگار که راز دل نهان دانم کرد

شمارهٔ ۳۲۲ : جانا غم دوری تو با ما آن کرد

شمارهٔ ۳۲۳ : با هجر چنان حریف خو نتوان کرد

شمارهٔ ۳۲۴ : کم نال دلا اگر شهت یاد نکرد

شمارهٔ ۳۲۵ : بر سنگ دلت ناله و دم کار نکرد

شمارهٔ ۳۲۶ : دل با تو و صبر سازگاری که نکرد

شمارهٔ ۳۲۷ : سودای تو آتش دلم افزون کرد

شمارهٔ ۳۲۸ : قصه چه کنم که اشتیاق تو چه کرد

شمارهٔ ۳۲۹ : بر بام بدیدمش که جولان می‌کرد

شمارهٔ ۳۳۰ : ای دل اگر آغاز به می خواهی کرد

شمارهٔ ۳۳۱ : برهان که به مرگ خوب ناگاه بمرد

شمارهٔ ۳۳۲ : آن دد که چو دمنه در کمینگاه بمرد

شمارهٔ ۳۳۳ : دل بین که مرا غم که مهمان آورد

شمارهٔ ۳۳۴ : عشق آمد و بر دلم شبیخون آورد

شمارهٔ ۳۳۵ : تا هست غمت غمی دگر نتوان خورد

شمارهٔ ۳۳۶ : نپسندم کایزد به گناهت گیرد

شمارهٔ ۳۳۷ : گر سرو قد خوشت به بر درگیرد

شمارهٔ ۳۳۸ : هر شب سپه غم تو راهم گیرد

شمارهٔ ۳۳۹ : مگذار که کار دل قراری گیرد

شمارهٔ ۳۴۰ : نه در تو فغان و یاربم می‌گیرد

شمارهٔ ۳۴۱ : لافی ز تو پیش کس نمی‌یارم زد

شمارهٔ ۳۴۲ : دم بی رخ یار نازنین نتوان زد

شمارهٔ ۳۴۳ : بی بزم تو چشم جام می خون ریزد

شمارهٔ ۳۴۴ : آن روز که آوازه محشر خیزد

شمارهٔ ۳۴۵ : در هجر تو گر جان ز تنم برخیزد

شمارهٔ ۳۴۶ : شاها کرمت از پی آن برخیزد

شمارهٔ ۳۴۷ : اول سخنم چو از زبان برخیزد

شمارهٔ ۳۴۸ : گل کیست که در رونق خد تو رسد

شمارهٔ ۳۴۹ : گوئی که لبم بر لب نوش تو رسد

شمارهٔ ۳۵۰ : از عشق چو بر جوان ملامت باشد

شمارهٔ ۳۵۱ : تا گوش بود سوی سلامت باشد

شمارهٔ ۳۵۲ : گر بر سر گل تاج مکلل باشد

شمارهٔ ۳۵۳ : بشنو لغزی که سخت موزون باشد

شمارهٔ ۳۵۴ : گفتم شبه ار سُفته بود به باشد

شمارهٔ ۳۵۵ : تا میل دلت به کین پرستی باشد

شمارهٔ ۳۵۶ : نه مهر تو از دلم به در خواهد شد

شمارهٔ ۳۵۷ : گردون که بدیهاش جوی کاست نشد

شمارهٔ ۳۵۸ : کو جان که ز بیداد فلک خسته نشد

شمارهٔ ۳۵۹ : در دل نفسی یاد تو گردیده نشد

شمارهٔ ۳۶۰ : یارم به تفرج چمن بیرون شد

شمارهٔ ۳۶۱ : بر تو به جوانی دلم من مفتون شد

شمارهٔ ۳۶۲ : بر نام تو چون نام رهی املی شد

شمارهٔ ۳۶۳ : از بس که رخ نامه به خون تر می‌شد

شمارهٔ ۳۶۴ : بر یاد رخ و قد تو ای سرو بلند

شمارهٔ ۳۶۵ : غصنی چو فروع شرع را سایه فکند

شمارهٔ ۳۶۶ : گر بر سر آتشم نشانی چو سپند

شمارهٔ ۳۶۷ : پستم کردی به محنت ای چرخ بلند

شمارهٔ ۳۶۸ : گریانم از اندوه و عدو بر من چند

شمارهٔ ۳۶۹ : ای شاه چگونه‌ای در آن خاک نژند

شمارهٔ ۳۷۰ : ای همچو سلیمانت سر و تاج بلند

شمارهٔ ۳۷۱ : ایزد چو نهان من و تو می‌داند

شمارهٔ ۳۷۲ : در جعبه روزگار یک تیر نماند

شمارهٔ ۳۷۳ : گر خواب خوش است عق مرگش خواند

شمارهٔ ۳۷۴ : عهدی دارد جهان که تا بتواند

شمارهٔ ۳۷۵ : در دیده ز گلزار رخت خار بماند

شمارهٔ ۳۷۶ : گلبرگ به روی چون بهارت ماند

شمارهٔ ۳۷۷ : نه ابر به چشم اشکبارم ماند

شمارهٔ ۳۷۸ : در دیده بجز اشک به دامن بنماند

شمارهٔ ۳۷۹ : ای نفس چو برگ کامرانیت نماند

شمارهٔ ۳۸۰ : ای دل چو شه ستوده آثار نماند

شمارهٔ ۳۸۱ : گیرم که وفا و عهد را نام نماند

شمارهٔ ۳۸۲ : جانا رمقی در دل شوریده نماند

شمارهٔ ۳۸۳ : خورشید بماناد اگر سایه نماند

شمارهٔ ۳۸۴ : گردون سیه دل که به کاسی ماند

شمارهٔ ۳۸۵ : تا گرد گلت سنبل تر کاشته‌اند

شمارهٔ ۳۸۶ : زان قصه دردم که یکی یار نخواند

شمارهٔ ۳۸۷ : اشک و دل خونین شده با هم یارند

شمارهٔ ۳۸۸ : خورشید و مه ار برت زمین بوس آرند

شمارهٔ ۳۸۹ : مشتاقانت ز عافیت مهجورند

شمارهٔ ۳۹۰ : هرگز دل من یک دم بی غم نزند

شمارهٔ ۳۹۱ : آنان که چهان کَنند و مردم سوزند

شمارهٔ ۳۹۲ : یک چند نبودم ز وصالت خرسند

شمارهٔ ۳۹۳ : هر شب که مرا درد تو بیدار کند

شمارهٔ ۳۹۴ : والله که گر دل مرا خوش نکند

شمارهٔ ۳۹۵ : با من سگ گنجه پنجه در پنجه کند

شمارهٔ ۳۹۶ : گفتم که تو را ماه فلک می‌خوانند

شمارهٔ ۳۹۷ : مگذار که اغیار به راهت بینند

شمارهٔ ۳۹۸ : آنم چو نمی‌دهی که مستان خواهند

شمارهٔ ۳۹۹ : فردا چو حساب من مسکین خواهند

شمارهٔ ۴۰۰ : از خاک چو رخت من بر افلاک نهند

شمارهٔ ۴۰۱ : چشم ارتن خویش غرقه در خون بیند

شمارهٔ ۴۰۲ : مسکین دلم از هجر تو آن می‌بیند

شمارهٔ ۴۰۳ : گر خسته دلی شبی به غم بنشیند

شمارهٔ ۴۰۴ : ای دل هوست به گفتگو ننشیند

شمارهٔ ۴۰۵ : گه گریه ز مهرت آشنائی بدهد

شمارهٔ ۴۰۶ : تا چرخ زمین را مدد از خور ندهد

شمارهٔ ۴۰۷ : گفتم به یکی کله که خاکش فرسود

شمارهٔ ۴۰۸ : ظلم است کز اوست عقل و دین ناخشنود

شمارهٔ ۴۰۹ : تا هجر تو داغ دل ریشم فرمود

شمارهٔ ۴۱۰ : آن دل که به دوری تو خرسند بود

شمارهٔ ۴۱۱ : روزی که ز عشق من ملالت نبود

شمارهٔ ۴۱۲ : می جز ز کف تو نوش لب خوش نبود

شمارهٔ ۴۱۳ : ایزد چو به قهر دوزخت تافته بود

شمارهٔ ۴۱۴ : شاها فلک از در فسوس تو بود

شمارهٔ ۴۱۵ : تا جان دارم غمت ز جانم نرود

شمارهٔ ۴۱۶ : درد تو ز دل به داغ هجران نرود

شمارهٔ ۴۱۷ : ای نفس اگر خاک تو بر باد شود

شمارهٔ ۴۱۸ : در چشم سپهر سرمه شرم شود

شمارهٔ ۴۱۹ : ماهی که به مهرش دل خور گرم شود

شمارهٔ ۴۲۰ : کاری فلکا از تو میسر نشود

شمارهٔ ۴۲۱ : از خوی بدت که هیچ بهتر نشود

شمارهٔ ۴۲۲ : هرگز هوست زین دل مستم نشود

شمارهٔ ۴۲۳ : هرگز ز تو میل و آرزویم نشود

شمارهٔ ۴۲۴ : ریش دل من به هجر تو به نشود

شمارهٔ ۴۲۵ : خون گر ز لقب تاشی‌ات آگاه شود

شمارهٔ ۴۲۶ : با هر که دلم به مهر پیوسته شود

شمارهٔ ۴۲۷ : حاشا که به بوسه خالت آلوده شود

شمارهٔ ۴۲۸ : تا سوسن آزاد زبان در تو کشید

شمارهٔ ۴۲۹ : زان سیم و زری که در دم گاز آید

شمارهٔ ۴۳۰ : شبها که دلم بی تو به فریاد آید

شمارهٔ ۴۳۱ : هر باد که از جانب بغداد آید

شمارهٔ ۴۳۲ : گر بر دلم از جور تو صد تیر آید

شمارهٔ ۴۳۳ : ابروی ترا ز ماه نو ننگ آید

شمارهٔ ۴۳۴ : از لطف تو قد سرو را حال آید

شمارهٔ ۴۳۵ : نه کار به آب دیده برمی‌آید

شمارهٔ ۴۳۶ : در نامه ز بس غم که به هم می‌آید

شمارهٔ ۴۳۷ : چون یاد ز یار دلکشم می‌آید

شمارهٔ ۴۳۸ : هر شب چو رهی ز غم زبون می‌آید

شمارهٔ ۴۳۹ : گل آب شد از شرم چو روی تو بدید

شمارهٔ ۴۴۰ : دی گفت نهفته رخ چو در راهم دید

شمارهٔ ۴۴۱ : گر روی تو را چو آینه بتوان دید

شمارهٔ ۴۴۲ : گردون ز تو هیچ راز مستور ندید

شمارهٔ ۴۴۳ : در ماتم شمس از شفق خون بچکید

شمارهٔ ۴۴۴ : دیدمش خوی از گلِ تَرَش می‌بارید

شمارهٔ ۴۴۵ : از بهر خدا به چشم جانش نگرید

شمارهٔ ۴۴۶ : یار از پی کار مشکلم می‌گرید

شمارهٔ ۴۴۷ : شمعی که ز سوز دل حزین می‌گرید

شمارهٔ ۴۴۸ : تا جان دارم دلم به کویت پوید

شمارهٔ ۴۴۹ : از جور تو دلبر ز دلم نیست خبر

شمارهٔ ۴۵۰ : از قطره آب رخنه گردد مرمر

شمارهٔ ۴۵۱ : نه صبر که تا به صلح باز آید یار

شمارهٔ ۴۵۲ : چشمی دارم چو ابر دی گوهر بار

شمارهٔ ۴۵۳ : بی وصل تو جان نخواهم ای زیبا یار

شمارهٔ ۴۵۴ : بر سر مزن آن دست بلورین زنهار

شمارهٔ ۴۵۵ : اندیشه عشقت دم سرد آرد بار

شمارهٔ ۴۵۶ : ای دوست تو غم با من غمساز گذار

شمارهٔ ۴۵۷ : آزرده مکن دل از من ای مه زنهار

شمارهٔ ۴۵۸ : هر شب چو وزد بر دل من باد سحر

شمارهٔ ۴۵۹ : هر صبح شوم به خلوت آباد سحر

شمارهٔ ۴۶۰ : بر ما رقم خطا کشیدی آخر

شمارهٔ ۴۶۱ : عشق آمد و تازه کرد ریشم دیگر

شمارهٔ ۴۶۲ : ای نام من از عشق تو دیوانه شهر

شمارهٔ ۴۶۳ : حالیست عجب با توام ای طیره حور

شمارهٔ ۴۶۴ : آخر ز من ای عهد شکن یاد آور

شمارهٔ ۴۶۵ : ای دل زر و جاه از اهل دنیا مپذیر

شمارهٔ ۴۶۶ : ای چون تو جوان نبوده در عالم پیر

شمارهٔ ۴۶۷ : یارب غم دلبر ز روانم برگیر

شمارهٔ ۴۶۸ : در کینه به جان بکوش و رک باز مگیر

شمارهٔ ۴۶۹ : با جوز عروس حجله بستند و سریر

شمارهٔ ۴۷۰ : زان سوز که از تو دارم ای شمع طراز

شمارهٔ ۴۷۱ : از بیخوابی در دل شبهای دراز

شمارهٔ ۴۷۲ : یک دم نشوی با من مسکین دمساز

شمارهٔ ۴۷۳ : برقی بودی که جستی ای مایه ناز

شمارهٔ ۴۷۴ : تا کی بود این فریب و مکر ای بد ساز

شمارهٔ ۴۷۵ : چون رشته تنم به تاب هجران مگداز

شمارهٔ ۴۷۶ : چون روی نمود بخت و وصل آمد ساز

شمارهٔ ۴۷۷ : نومید بدم ز دیدنت عمر دراز

شمارهٔ ۴۷۸ : شمعم که ز دوری تو ای مایه ناز

شمارهٔ ۴۷۹ : شد جان عطا ز اوج گردون به فراز

شمارهٔ ۴۸۰ : آغاز غم تو ماجرائیست دراز

شمارهٔ ۴۸۱ : گفتم ای اجل با تو ستیزد هرگز

شمارهٔ ۴۸۲ : شمعم که ز دوری تو ای جان افروز

شمارهٔ ۴۸۳ : دل می‌گسلد ز عشق زنجیر هنوز

شمارهٔ ۴۸۴ : در چشم من است آن رخ رخشنده هنوز

شمارهٔ ۴۸۵ : ای دوست در آن شکایتی یا نه هنوز

شمارهٔ ۴۸۶ : ای دوست ز دوست تا توانی مگریز

شمارهٔ ۴۸۷ : ای نفس مزن به جور و بیداد نفس

شمارهٔ ۴۸۸ : جانا شکری زان لب شیرینم بس

شمارهٔ ۴۸۹ : در عشق خیال تو مرا محرم بس

شمارهٔ ۴۹۰ : ای صبح رخ از سوز شب تار بترس

شمارهٔ ۴۹۱ : گفتم به تو از ناله درویش بترس

شمارهٔ ۴۹۲ : درمان چو نجوئیم به دل درد مباش

شمارهٔ ۴۹۳ : ای تن ز شب دراز دلسوز مباش

شمارهٔ ۴۹۴ : گر عاشقی انده‌کش هجران می‌باش

شمارهٔ ۴۹۵ : یک یک هنرم بین و گنه ده ده بخش

شمارهٔ ۴۹۶ : سبحان لله قد و خط و رخسارش

شمارهٔ ۴۹۷ : سوگند به خاک قامت چالاکش

شمارهٔ ۴۹۸ : دلخسته‌ام از شنیدن احوالش

شمارهٔ ۴۹۹ : شمعی که ازوست عیش مِیْ خواران خوش

شمارهٔ ۵۰۰ : ای گاه عتاب خوی بدساز تو خوش

شمارهٔ ۵۰۱ : ای چون لب شیرین تو دشنام تو خوش

شمارهٔ ۵۰۲ : سیلاب ز جوی دیده راندم شب دوش

شمارهٔ ۵۰۳ : خوش باش به هر حال و مشو بیش اندیش

شمارهٔ ۵۰۴ : ای روی تو آراسته بی آرایش

شمارهٔ ۵۰۵ : ای جور تو از صبر من غمگین بیش

شمارهٔ ۵۰۶ : اکنون که تهی‌ست منزل من ز نشاط

شمارهٔ ۵۰۷ : از آتش دل شدم شب افروز چو شمع

شمارهٔ ۵۰۸ : جانا رخ من زرد شدا ز گرد فراق

شمارهٔ ۵۰۹ : خون کرد دلم را چو دل لاله فراق

شمارهٔ ۵۱۰ : عهد من دل شکسته زینگونه سَبُک

شمارهٔ ۵۱۱ : از نظم تباه دل نمی‌داری تنگ

شمارهٔ ۵۱۲ : ای سنگدل ار کوه ثباتی و درنگ

شمارهٔ ۵۱۳ : دلهاست ز چشم و دهن تنگ تو تنگ

شمارهٔ ۵۱۴ : نه عمر عزیز داد یک راحت دل

شمارهٔ ۵۱۵ : ره جوی و مکن تکیه بر این منزل گل

شمارهٔ ۵۱۶ : هرگز ز تو نگلسم، محال است محال!

شمارهٔ ۵۱۷ : ای یار چو اندیشه و مونس چو خیال

شمارهٔ ۵۱۸ : گشتم ز جفای فلک و گردش سال

شمارهٔ ۵۱۹ : رسوا شدم از دیده و شیدا از دل

شمارهٔ ۵۲۰ : ای کرده پر از خاک جفا مفرش دل

شمارهٔ ۵۲۱ : در عشق توام نه صبر برخاست نه دل

شمارهٔ ۵۲۲ : برخیز که غنچه در قِماط است ای دل

شمارهٔ ۵۲۳ : این عمر کزو هست ملالی حاصل

شمارهٔ ۵۲۴ : آنکو رقم قضا بزد پیش از عقل

شمارهٔ ۵۲۵ : از عشق عنا یافتم از مهر الم

شمارهٔ ۵۲۶ : این کوزه که پر آب حیات است مدام

شمارهٔ ۵۲۷ : هر آه که من به صبحگاهی زده‌ام

شمارهٔ ۵۲۸ : من نیستم آن کسی که هستی طلبم

شمارهٔ ۵۲۹ : دوش از تو چو ناامید برگردیدم

شمارهٔ ۵۳۰ : هر چند که در تو بیشتر می‌نگرم

شمارهٔ ۵۳۱ : گفتی که به فریاد رسی یک بارم

شمارهٔ ۵۳۲ : دی گفت ز روی آزمون دلدارم

شمارهٔ ۵۳۳ : تا چند دریغ قلم رانده خورم

شمارهٔ ۵۳۴ : بر من چو گذر کند بت کشمیرم

شمارهٔ ۵۳۵ : نز روزهٔ فرض و مستحب می‌ترسم

شمارهٔ ۵۳۶ : تا چند جفای این غم آباد کشم

شمارهٔ ۵۳۷ : زین دام بلا که در وی افتاد دلم

شمارهٔ ۵۳۸ : از بس که رسد زخم غمت سوی دلم

شمارهٔ ۵۳۹ : شمعم که ز تست جانم ای جانانم

شمارهٔ ۵۴۰ : ترسم که شبی سحر دعایی بکنم

شمارهٔ ۵۴۱ : هجر تو تباه کرد حالم چه کنم

شمارهٔ ۵۴۲ : دُر از لب گوهر شکنش می‌خواهم

شمارهٔ ۵۴۳ : هنگام وداع تا به منزل رفتیم

شمارهٔ ۵۴۴ : ما گرچه به نطق طوطی خوش نفسیم

شمارهٔ ۵۴۵ : ای چرخ ز گردش تو خرسند نیم

شمارهٔ ۵۴۶ : هر شب چو شباهنگ بگرید با من

شمارهٔ ۵۴۷ : در عشق تو کس تاب نیارد جز من

شمارهٔ ۵۴۸ : نه کارگر است چاره سازی با تو

شمارهٔ ۵۴۹ : آمد بنشست، گفت: «برخیز و برو!

شمارهٔ ۵۵۰ : ما را نبُوَد دلی که کار آید ازو

شمارهٔ ۵۵۱ : جانکاه منی و دل‌فزای همه‌ای

شمارهٔ ۵۵۲ : ای دل ز می غرور مستی تا کی

شمارهٔ ۵۵۳ : از سادگی و سلیمی و مسکینی

شمارهٔ ۵۵۴ : هر دم ز من دلشده بیزار شوی

شمارهٔ ۵۵۵ : نه عشق شنیده‌ام بدین رسوایی