شمارهٔ ۴۸۲

هوش مصنوعی: من شمعی هستم که از دوری تو در آتش گدازش و اشک و سوزانده شدن خالی‌ام.

هوش مصنوعی: من از درد و تب رنج می‌برم و حال‌ام بدتر می‌شود. شب‌ها و روزها برایم هیچ تفاوتی ندارند و هر لحظه سخت‌تر می‌گذرد.