خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : اذا ماشئت ان تحیی حیوة حلوة المحیا

شمارهٔ ۲ : مانند سراب بند بر پا

شمارهٔ ۳ : در پرده ره ندادند وقت سخن صبا را

شمارهٔ ۴ : زبان پیام هوس داشت شستم انشا را

شمارهٔ ۵ : تو اگر ز کعبه راندی، و گر از بهشت ما را

شمارهٔ ۶ : برای خشت خم خوبیم گو آن پیر ترسا را

شمارهٔ ۷ : ای کرده خراب خانه‌ها را

شمارهٔ ۸ : ز شهر دوست می‌آیم پیام عشق بر لب‌ها

شمارهٔ ۹ : طعم هلاهل می‌دهد زهر فراقت آب را

شمارهٔ ۱۰ : دارد ز غمزه حجت قاطع حبیب ما

شمارهٔ ۱۱ : شرم می‌آید ز قاصد طفل محبوب مرا

شمارهٔ ۱۲ : بگذر از عشق که نه خطوه نه گامست اینجا

شمارهٔ ۱۳ : به زیر هر بن مو چشم روشنی‌ست مرا

شمارهٔ ۱۴ : صفا از عقده دل‌هاست آن زلف معقد را

شمارهٔ ۱۵ : نه عدم بود و نی وجود اینجا

شمارهٔ ۱۶ : طاعت ما نیست غیر از ورزش پندار ما

شمارهٔ ۱۷ : بر فلک تابد مسیحا رشته زنار ما

شمارهٔ ۱۸ : نشسته در ظلمم با قمر چه کار مرا

شمارهٔ ۱۹ : نگاه گم شده در راه کوی یار مرا

شمارهٔ ۲۰ : چه منت از مدد روزگار بر سر ما

شمارهٔ ۲۱ : دیدمش در دل نهفتم آه بی‌تأثیر را

شمارهٔ ۲۲ : چند از مؤذن بشنوم توحید شرک‌آمیز را

شمارهٔ ۲۳ : ز بس بود دل خود کام ناسپاس مرا

شمارهٔ ۲۴ : با شهپر عنقا چه نوا بال مگس را

شمارهٔ ۲۵ : کردم ز شکوه منع دل زار خویش را

شمارهٔ ۲۶ : غبار از دل به مژگان روبم و بینم نشانش را

شمارهٔ ۲۷ : بانگ نی می برد ز هوش مرا

شمارهٔ ۲۸ : فراق دوستان بسیار پیش آمد دل ما را

شمارهٔ ۲۹ : ای از کرم نریخته خون سبیل را

شمارهٔ ۳۰ : در خور اگر نییم می لعل فام را

شمارهٔ ۳۱ : مستی ربوده از کف هستی زمام ما

شمارهٔ ۳۲ : تمکین خرد برد ز سر شور و شرم را

شمارهٔ ۳۳ : ساقی بشو دورنگی امید و بیم را

شمارهٔ ۳۴ : بر رخ شکستم از خطا رنگ امید و بیم را

شمارهٔ ۳۵ : پروانه ایم و شعله بود آشیان ما

شمارهٔ ۳۶ : ز حرمانم غمی در خاطر یاران شود پیدا

شمارهٔ ۳۷ : ز عاشق می‌شود معشوق را نام و نشان پیدا

شمارهٔ ۳۸ : گل خلعت نو داد دگر شاخ کهن را

شمارهٔ ۳۹ : جز نام صنم نقش مکن لوح جبین را

شمارهٔ ۴۰ : دلا گداز که آیینه کرده سنگ تو را

شمارهٔ ۴۱ : به صاف صبح نگه کن سر سبو بگشا

شمارهٔ ۴۲ : امشب خوش آشناست به رویش نگاه ما

شمارهٔ ۴۳ : هرگه رقم کنم به تو عذر گناه را

شمارهٔ ۴۴ : از چاه غبغبش به درآورده ماه را

شمارهٔ ۴۵ : از کف نمی دهد دل آسان ربوده را

شمارهٔ ۴۶ : تا به کی بر خرقه بندم جسم غم فرسوده را

شمارهٔ ۴۷ : نظر بر روی او دزدیده بگشا

شمارهٔ ۴۸ : از پی آشوب ما، در زلف دارد شانه را

شمارهٔ ۴۹ : نیست زین مزرع آب و دانه ما

شمارهٔ ۵۰ : ازین ویرانه تر می خواستم ویرانه خود را

شمارهٔ ۵۱ : هر روز جویم آب رخ روز رفته را

شمارهٔ ۵۲ : به بریدن نرود ذوق تو ز اندیشه ما

شمارهٔ ۵۳ : دل شکسته بود تحفه خزینه ما

شمارهٔ ۵۴ : آن که بر ما رقم کین زده از کینه ما

شمارهٔ ۵۵ : گر به سخن درآورم عشقِ سخن‌سرای را

شمارهٔ ۵۶ : زیستم بس که به تدبیر خود از خامی‌ها

شمارهٔ ۵۷ : به غیر از رنگ و بویی نیست این عشق مجازی را

شمارهٔ ۵۸ : کجا بودی که امشب سوختی آزرده جانی را

شمارهٔ ۵۹ : ادب گرفته عنان خمار و مستی ما

شمارهٔ ۶۰ : خانه در کوی مغان کردم خراب

شمارهٔ ۶۱ : آن که شب داد توبه ام ز شراب

شمارهٔ ۶۲ : چون غنچه دل مبند و چو بو بر هوا متاب

شمارهٔ ۶۳ : سحر منادی بلبل به گلستان دریاب

شمارهٔ ۶۴ : عشق دهد با دل شوریده تاب

شمارهٔ ۶۵ : میم در جام و ماهم تا سحر بر روزنست امشب

شمارهٔ ۶۶ : سبزه عیش ز بوم و بر هجران مطلب

شمارهٔ ۶۷ : می باش و از مزاج حریفان نشان طلب

شمارهٔ ۶۸ : عشق تو بند علایق ز ره ما برداشت

شمارهٔ ۶۹ : صافی شوم از کون که در درد صفا نیست

شمارهٔ ۷۰ : ناله ما نغمه اهل نوا را گرم ساخت

شمارهٔ ۷۱ : آن دهد در گریه پند ما که با ما دشمن است

شمارهٔ ۷۲ : گر شرر گر شعله هرجا گشت پیدا آتش است

شمارهٔ ۷۳ : نشاط عید گدا عجب پادشا بشکست

شمارهٔ ۷۴ : نظر به ظاهر و صیاد در خفا خفتست

شمارهٔ ۷۵ : گریزد از صف ما هر که مرد غوغا نیست

شمارهٔ ۷۶ : حریف دردی و صافی نیی خطا اینجاست

شمارهٔ ۷۷ : بی تو دوشم در درازی از شب یلدا گذشت

شمارهٔ ۷۸ : امروز آنچه تاج سر ماست دست ماست

شمارهٔ ۷۹ : این نخل که از چشمه جان رُسته که کشته‌ست؟

شمارهٔ ۸۰ : در شهر ما به دولت عشق احتیاج نیست

شمارهٔ ۸۱ : آنچه رحم از دل برد تأثیر فریاد منست

شمارهٔ ۸۲ : پیش مشتاق تو ویرانه و آباد یکی است

شمارهٔ ۸۳ : به حرف اهل غرض قرب و بعد ما بندست

شمارهٔ ۸۴ : فخر والانسبتان از بند اوست

شمارهٔ ۸۵ : لخت دل بر جیب و جیبم بر کنار افتاده است

شمارهٔ ۸۶ : ره حریف گرفتم که شیشه یار منست

شمارهٔ ۸۷ : هر که را معنی نمی خیزد ز دل گفتار نیست

شمارهٔ ۸۸ : یک آه گرم صیقل زنگار عالمست

شمارهٔ ۸۹ : دلی دارم که طاقت کار او نیست

شمارهٔ ۹۰ : معشوقه من قبله نما قبله نظر گشت

شمارهٔ ۹۱ : جز محبت، هرچه بردم سود در محشر نداشت

شمارهٔ ۹۲ : عشق است که علم دو جهان مختصر اوست

شمارهٔ ۹۳ : خواهم این بستان پرغم را به شوری درشکست

شمارهٔ ۹۴ : دل به قرب و بعد ازو مهجور نیست

شمارهٔ ۹۵ : عشق عصیانست اگر مستور نیست

شمارهٔ ۹۶ : هیچ راز از دیده صاحب تمیزان دور نیست

شمارهٔ ۹۷ : هرکس شهید آن مژه های درازنیست

شمارهٔ ۹۸ : گشت دوزخ شرری ز آتش سودایش ریخت

شمارهٔ ۹۹ : قرعه بر وصل زند دیده و سامانش نیست

شمارهٔ ۱۰۰ : هرکه نوشید می شوق تو نسیانش نیست

شمارهٔ ۱۰۱ : خمار می به لبم قفل زد ایاغ کجاست؟

شمارهٔ ۱۰۲ : بی عشق عقل را هنری در دماغ نیست

شمارهٔ ۱۰۳ : هجران نمکی سودو به داغ دل ما ریخت

شمارهٔ ۱۰۴ : به شرح حالت من نامه ها در اطرافست

شمارهٔ ۱۰۵ : کس ننمود جرعه‌ای کز جگرم گزک نخواست

شمارهٔ ۱۰۶ : چنان ز خانه برون رفتنم به دل ننگ است

شمارهٔ ۱۰۷-در نعت پیغمبر صلوات الله علیه : زهی نسخهٔ آفرینش جمالت

شمارهٔ ۱۰۸ : تو را به کعبه مرا کار با دل افتادست

شمارهٔ ۱۰۹ : در خون دیده گشته تنم بسمل تو نیست

شمارهٔ ۱۱۰ : گه تجلی مانع است و گاه هجران حایل است

شمارهٔ ۱۱۱ : ذوقی به کمالست و وصالی به دوامست

شمارهٔ ۱۱۲ : نشست پهلوی من وز رقیب جام گرفت

شمارهٔ ۱۱۳ : عشق را کام به عهد دل خود کام تو نیست

شمارهٔ ۱۱۴ : اخترشناس در روش بخت من گم است

شمارهٔ ۱۱۵ : بویی از آن دو سلسله خم به خم گذشت

شمارهٔ ۱۱۶ : فرحی نیست که در پهلوی آن صد غم نیست

شمارهٔ ۱۱۷ : گر کند گیتی وفایی با وفاداران خوش است

شمارهٔ ۱۱۸ : بیا که مردم و بر راه چشم جان بازست

شمارهٔ ۱۱۹ : ابری به نظر آمد و برقی ز میان جست

شمارهٔ ۱۲۰ : هین قدح، شمع شبستان این است

شمارهٔ ۱۲۱ : زبان طعنه ما کوته از بریدن نیست

شمارهٔ ۱۲۲ : داغ دل در عشق افسردن نمی‌داند که چیست

شمارهٔ ۱۲۳ : هوا بدیهه رسانست و باغ موزون است

شمارهٔ ۱۲۴ : محبت تو به هر دل نشست کین ننشست

شمارهٔ ۱۲۵ : بختم این بس که مشتری شده دوست

شمارهٔ ۱۲۶ : باز دل جایی گل دیوانگی بو کرده است

شمارهٔ ۱۲۷ : خوی شه عربده جو افتادست

شمارهٔ ۱۲۸ : داند اخلاص مرا وز حال من آگاه نیست

شمارهٔ ۱۲۹ : این پیش خیل کج کلهان از سپاه کیست؟

شمارهٔ ۱۳۰ : شهر ویران شده گریه مستانه ماست

شمارهٔ ۱۳۱ : جمال ساقی ما در ضمیر لاله گذشت

شمارهٔ ۱۳۲ : شب از فسانه ام ز جنون خانه پر شدست

شمارهٔ ۱۳۳ : گل بیداد دسته بسته اوست

شمارهٔ ۱۳۴ : دل که جمعست غم بی سر و سامانی نیست

شمارهٔ ۱۳۵ : شور چمن ز نغمه آزادی من است

شمارهٔ ۱۳۶ : آن که صد نامه ما خواند و جوابی ننوشت

شمارهٔ ۱۳۷ : جزای حسن عمل در شریعت عربیست

شمارهٔ ۱۳۸ : غیر من در پس این پرده سخن سازی هست

شمارهٔ ۱۳۹ : عشق مرا زبان حکایت بریدنیست

شمارهٔ ۱۴۰ : رفتی به بزم غیر و نکونامی تو رفت

شمارهٔ ۱۴۱ : عطاش را نه صوابست و نه خطا باعث

شمارهٔ ۱۴۲ : بر طبع ساده زود شود خوشگوار بحث

شمارهٔ ۱۴۳ : فسون خط تو پیغام بعثت و شب داج

شمارهٔ ۱۴۴ : ای کعبه که گردت ننشیند به صفا هیچ

شمارهٔ ۱۴۵ : گوش گل می‌درد از مژده هنگام صبوح

شمارهٔ ۱۴۶ : دهل و نای دریدیم به آوازه صبح

شمارهٔ ۱۴۷ : مانده ام با دلی از هجر عزیزان مجروح

شمارهٔ ۱۴۸ : چگونه نام تو آریم بر زبان گستاخ

شمارهٔ ۱۴۹ : چو نیست حد که به بالین نهیم سر گستاخ

شمارهٔ ۱۵۰ : بیگانه چون رود به در آشنا رود

شمارهٔ ۱۵۱ : بر قفا چشمت نمی افتد چو این در واشود

شمارهٔ ۱۵۲ : دوران می حسرت همه در ساغر ما کرد

شمارهٔ ۱۵۳ : می‌روم جایی که غم آنجا ز دل‌ها می‌رود

شمارهٔ ۱۵۴ : هر سحر سلسله از پای سحر بگشایند

شمارهٔ ۱۵۵ : مجلس چو بر شکست تماشا به ما رسید

شمارهٔ ۱۵۶ : در آشیان ما پر و بال هما رسید

شمارهٔ ۱۵۷ : در به روی عیش تا بستیم دیگر وانشد

شمارهٔ ۱۵۸ : آن بخت فتنه جو که تو دیدی به خواب شد

شمارهٔ ۱۵۹ : گر تشنه بر سر خم میرم عجب نباشد

شمارهٔ ۱۶۰ : چه شور بود؟ که عشقت به من کرامت کرد

شمارهٔ ۱۶۱ : ناله را نیست اثر کز تو شکایت دارد

شمارهٔ ۱۶۲ : به هوش سیر چمن کن که شاهدان مستند

شمارهٔ ۱۶۳ : نه دل آزاد پای بست شود

شمارهٔ ۱۶۴ : چه خوست کاین دل کافر نهاد من دارد

شمارهٔ ۱۶۵ : هوس چو دیر کشد شعله در نهاد افتد

شمارهٔ ۱۶۶ : هوس پروانه است اما به گرد دود می‌گردد

شمارهٔ ۱۶۷ : عالم از عشق در وجود آمد

شمارهٔ ۱۶۸ : روز ازلم بود به نابود نهفتند

شمارهٔ ۱۶۹ : شمع را زنده دلی در شب تار آخر شد

شمارهٔ ۱۷۰ : کمال عاشقی حیرانی دیدار می‌آرد

شمارهٔ ۱۷۱ : آن را که قبول تو خریدار نباشد

شمارهٔ ۱۷۲ : دوشینه سرودی دل افگار برآورد

شمارهٔ ۱۷۳ : نشان آن که کردم قطع امید از دیار خود

شمارهٔ ۱۷۴ : ز نکهت سحری شوق یار می‌خیزد

شمارهٔ ۱۷۵ : جهان جوان شد و عقد بهار می‌بندد

شمارهٔ ۱۷۶ : بزمت غم بار ما ندارد

شمارهٔ ۱۷۷ : باز نرگس را گلستان صاحب افسر کند

شمارهٔ ۱۷۸ : وقت شد سبزه فرش در پیچد

شمارهٔ ۱۷۹ : هنوز راه نگاهم به بام و در ندهند

شمارهٔ ۱۸۰ : باعث راندنم از بزم بجز عار نبود

شمارهٔ ۱۸۱ : محبت با دل غم دیده الفت بیشتر گیرد

شمارهٔ ۱۸۲ : دلم از ناله خوش گردید امید اثر باشد

شمارهٔ ۱۸۳ : کسی که تشنهٔ وصل است با کوثر نمی‌سازد

شمارهٔ ۱۸۴ : بیا که بی تو غم از خاطرم به در نرود

شمارهٔ ۱۸۵ : ما بید بوستانیم، ما را ثمر نباشد

شمارهٔ ۱۸۶ : صبحی بنال راه فلک برنبسته‌اند

شمارهٔ ۱۸۷ : امشب چمن از گریه ما تازه و تر بود

شمارهٔ ۱۸۸ : ذوقی ز می نزاد که صد شور و شر نشد

شمارهٔ ۱۸۹ : پیران که دقع قبض طباشیر برده‌اند

شمارهٔ ۱۹۰ : این جا نه به هر سنگ سیه نور فروشند

شمارهٔ ۱۹۱ : با آنکه ز مهرش به دلم حور نگنجد

شمارهٔ ۱۹۲ : روز از آن آید که با صد خواریم بر در کشد

شمارهٔ ۱۹۳ : پایمالم فتنه‌ای را هر که در شور آورد

شمارهٔ ۱۹۴ : به گوشم از پریدن‌های چشم آواز می‌آید

شمارهٔ ۱۹۵ : آمد دگر به صلح و در فتنه باز کرد

شمارهٔ ۱۹۶ : آخر به من آن مغ بچه هم کیش برآمد

شمارهٔ ۱۹۷ : یغمای تو دستی به کم و بیش برآورد

شمارهٔ ۱۹۸ : افسانه شیرین مرا گوش نکردند

شمارهٔ ۱۹۹ : به دل ز شوق تو چون ناله در سماع آید

شمارهٔ ۲۰۰ : به هجر و وصل دلم الفت و نزاع ندارد

شمارهٔ ۲۰۱ : درین دیار عجب مطربان یک رنگند

شمارهٔ ۲۰۲ : پس از نه مه جهان را دامن عیشی به چنگ افتد

شمارهٔ ۲۰۳ : بی تو بر بال و پر مرغان گلستان تنگ بود

شمارهٔ ۲۰۴ : گل آمد و لعلم ز دل سنگ برآورد

شمارهٔ ۲۰۵ : من آن صیدم که هرکس را نظر بر حال من افتد

شمارهٔ ۲۰۶ : کس چو من نیست که پیش نظر از دل برود

شمارهٔ ۲۰۷ : این کعبه را بنا نه به باطل نهاده‌اند

شمارهٔ ۲۰۸ : عشقست طلسمی که در و بام ندارد

شمارهٔ ۲۰۹ : این که دل نامند چون حرزم حمایل کرده‌اند

شمارهٔ ۲۱۰ : نمی توان به گزند از من انتقام کشید

شمارهٔ ۲۱۱ : یکی فلسم هوس هر روز در سیمابم اندازد

شمارهٔ ۲۱۲ : اشک در دیده نیارم که حجابم نبرد

شمارهٔ ۲۱۳ : دوش بر سوز دل و سینه براتم دادند

شمارهٔ ۲۱۴ : دل نمی‌دانم کجا، زین آستانم می‌کشد

شمارهٔ ۲۱۵ : کسی به ملک حدوث از قدم نمی‌افتد

شمارهٔ ۲۱۶ : کمند و دام ما غیر از شکار غم نمی‌گیرد

شمارهٔ ۲۱۷ : باده خاص محبت کی به نامحرم رسد

شمارهٔ ۲۱۸ : شادی عشق تو هنگامه غم برهم زد

شمارهٔ ۲۱۹ : دل باهوش دم برون ندهد

شمارهٔ ۲۲۰ : حسن جنبید ز خواب و مژه را برهم زد

شمارهٔ ۲۲۱ : سازم آن می نمک‌آلود که بی‌غم باشد

شمارهٔ ۲۲۲ : رشحه ای از حسن جانان ریختند

شمارهٔ ۲۲۳ : نه ز جهدم به کف بخت عنان می‌آید

شمارهٔ ۲۲۴ : درد و غمت که همچو هما استخوان خورند

شمارهٔ ۲۲۵ : خونم ار بر خاک ریزی نقض پیمان کی شود

شمارهٔ ۲۲۶ : ز بیداد تو حرف مهر را نام و نشان گم شد

شمارهٔ ۲۲۷ : منم مرغ اسیری مضطرب از بیم جان خود

شمارهٔ ۲۲۸ : دلم را نور رحمت از وداع جان فرو گیرد

شمارهٔ ۲۲۹ : بکش، بسوز، که نام امان نخواهم برد

شمارهٔ ۲۳۰ : دیده ام نیم نگاهی که به دیدن نرسد

شمارهٔ ۲۳۱ : خوشا کز بس هجوم گریه ام در دامن آویزد

شمارهٔ ۲۳۲ : نه هر مغزی که بوید نکهت از مصر و یمن گیرد

شمارهٔ ۲۳۳ : به خاطرم گله‌ای گشت و دوست دشمن شد

شمارهٔ ۲۳۴ : تبسمش به لب از شرم خشم و کین گردد

شمارهٔ ۲۳۵ : ناوک غم جان شکافد سینه گر جوشن شود

شمارهٔ ۲۳۶ : گهی که وقت علاج دماغ من باشد

شمارهٔ ۲۳۷ : رشکی به من گهی ز ادای سخن رسد

شمارهٔ ۲۳۸ : گلزار به شهر آمد و بازار چمن شد

شمارهٔ ۲۳۹ : چون ابر بهاری به سرم سایه فکن شد

شمارهٔ ۲۴۰ : هرگز به سیر گل دل محزون نمی‌رود

شمارهٔ ۲۴۱ : دریغ نقش امل ها بر آب جو بستند

شمارهٔ ۲۴۲ : دل کز تو شد بریده کم از سنگ و رو نبود

شمارهٔ ۲۴۳ : ساقی قدح نداد و سفال سبو نبود

شمارهٔ ۲۴۴ : نگاهت چشم جادو برنتابد

شمارهٔ ۲۴۵ : زان خم که زاهدان به قدم آب جو کنند

شمارهٔ ۲۴۶ : آمد سحر که دیر و حرم رفت و رو کنند

شمارهٔ ۲۴۷ : تو می رانی و خاطر با تو ذوق گفتگو دارد

شمارهٔ ۲۴۸ : ز گردش‌های چشمش مستی پیمانه می‌خیزد

شمارهٔ ۲۴۹ : هوای کوی او آواره‌ام از خانه می‌سازد

شمارهٔ ۲۵۰ : چو عریان شد چمن مرغ از ضرورت خانه می‌سازد

شمارهٔ ۲۵۱ : درین سپید رقم قسمت و حواله نماند

شمارهٔ ۲۵۲ : به غمزه روز الستم همین معامله بود

شمارهٔ ۲۵۳ : عنان دل ز خودرایی به فریادم نگه دارد

شمارهٔ ۲۵۴ : قاصد دلی آزرده تر از آبله دارد

شمارهٔ ۲۵۵ : عیشم خوش از آن شعله افروخته باشد

شمارهٔ ۲۵۶ : شب فغان را به در خلوت او باری بود

شمارهٔ ۲۵۷ : نه فوت صحبت این دوستان غمی دارد

شمارهٔ ۲۵۸ : حسن چندی سر به دل شوخی و خودرایی دهد

شمارهٔ ۲۵۹ : پرده برداشته ام از غم پنهانی چند

شمارهٔ ۲۶۰ : فلک مزدور ایمای تو باشد

شمارهٔ ۲۶۱ : هر سر شاخ درین باغ هوایی دارد

شمارهٔ ۲۶۲ : گردش چشم بتان مستی من حالی کرد

شمارهٔ ۲۶۳ : به صدق هرکه سوی کعبه ناقه راهی کرد

شمارهٔ ۲۶۴ : بر خوان ما نمک به ملاحت نشد لذیذ

شمارهٔ ۲۶۵ : منشین به شاهد آب رخ پارسا مبر

شمارهٔ ۲۶۶ : امروز کار و بار جهان را خراب گیر

شمارهٔ ۲۶۷ : می است چاره غم هوشمند را چه خبر

شمارهٔ ۲۶۸ : به بی‌رحمی دلی دارد دل صیاد از آن خوش‌تر

شمارهٔ ۲۶۹ : دچار هرکه شوی جز سراغ یار مگیر

شمارهٔ ۲۷۰ : یک باره در وفا برآور

شمارهٔ ۲۷۱ : طلوع باده ز شام و سحر دریغ مدار

شمارهٔ ۲۷۲ : ای مطرب جان سوخت دلم پرده دگر گیر

شمارهٔ ۲۷۳ : بزم خاص است در او نکته به دستور بیار

شمارهٔ ۲۷۴ : هر روز هست ناله مرغان درازتر

شمارهٔ ۲۷۵ : چشمش به راهی می رود مژگان نمناکش نگر

شمارهٔ ۲۷۶ : افلاک فتنه زاده به دامان روزگار

شمارهٔ ۲۷۷ : چشم زخم خلق را با حسن روزافزون چه کار

شمارهٔ ۲۷۸ : غم گرد فراق دید از دور

شمارهٔ ۲۷۹ : تعظیم پیام دل آگاه نگه دار

شمارهٔ ۲۸۰ : دارم دلی ز طایر وحشی رمیده تر

شمارهٔ ۲۸۱ : هردم از زلف تو دارم کافرستانی دگر

شمارهٔ ۲۸۲ : ای صبا از گل عطار نشانی به من آر

شمارهٔ ۲۸۳ : درد دل را می کنم با صبر پیوندی دگر

شمارهٔ ۲۸۴ : فارغ تر از دل تو ندیدم دلی دگر

شمارهٔ ۲۸۵ : هر که از درگه تو گردد باز

شمارهٔ ۲۸۶ : آن را که برد به مسند راز

شمارهٔ ۲۸۷ : تو درنیافته‌ای لذت وفا هرگز

شمارهٔ ۲۸۸ : بخت ما سست و عشق تو فیروز

شمارهٔ ۲۸۹ : ببند دست و می از شیشه در گلویم ریز

شمارهٔ ۲۹۰ : چرخ پرویز نیست آتش بیز

شمارهٔ ۲۹۱ : غمم به عیش درآمیخت عشق رنگ آمیز

شمارهٔ ۲۹۲ : شوریده است آب و گل قالبم هنوز

شمارهٔ ۲۹۳ : دل ها همه به بوی گل آویختست باز

شمارهٔ ۲۹۴ : سخن گویید با من کمتر امروز

شمارهٔ ۲۹۵ : خمش ز لابه که طبعش مشوشست هنوز

شمارهٔ ۲۹۶ : جام گیر اختر افتاده بر افلاک انداز

شمارهٔ ۲۹۷ : سر برآور بر کله داران قباها تنگ ساز

شمارهٔ ۲۹۸ : ذوق وجدان و نظر خالص شد و خامم هنوز

شمارهٔ ۲۹۹ : پی تدارک تقصیر صبحدم برخیز

شمارهٔ ۳۰۰ : فتاده ام به میان غم از کران برخیز

شمارهٔ ۳۰۱ : نشست اختر پروین ز پرنیان برخیز

شمارهٔ ۳۰۲ : از طور صلح و عربده بیگانه ام هنوز

شمارهٔ ۳۰۳ : مرد بی حوصله مردانه نگردد هرگز

شمارهٔ ۳۰۴ : گر به دل خلوت نداری از جهانبانی گریز

شمارهٔ ۳۰۵ : سوی صحرای حقیقت برد عشقم از هوس

شمارهٔ ۳۰۶ : ناله اصحاب مسجد نیست بی فریادرس

شمارهٔ ۳۰۷ : کسی به مشک نگفتست کم کن از انفاس

شمارهٔ ۳۰۸ : گشود ابر بغل بر چمن سپاس سپاس

شمارهٔ ۳۰۹ : اکسیر حسن در نظر پارسا شناس

شمارهٔ ۳۱۰ : شورش عشق از دل شیدا مپرس

شمارهٔ ۳۱۱ : فصلی چنین گذشت و سحابی ندید کس

شمارهٔ ۳۱۲ : به امید توام خرسند ازین پس

شمارهٔ ۳۱۳ : از نیاز و طاعتم مقصود دیدارست و بس

شمارهٔ ۳۱۴ : ما به دل شادیم از باغ و بهار ما مپرس

شمارهٔ ۳۱۵ : بگو به دیر خرابات السلام و مترس

شمارهٔ ۳۱۶ : خسته را فاتحه‌ای از لب خندان تو بس

شمارهٔ ۳۱۷ : ای که نامه می‌نویسی سوی من فرمان نویس

شمارهٔ ۳۱۸ : صبح شد راه شهر و برزن پرس

شمارهٔ ۳۱۹ : دست کسی نبسته و افسون نکرده کس

شمارهٔ ۳۲۰ : با حکمت ایستاده‌ام اینم پناه بس

شمارهٔ ۳۲۱ : تو عیش و ناز مرا از امیدواری پرس

شمارهٔ ۳۲۲ : تو کودکی به بزرگان زبان درازی بس

شمارهٔ ۳۲۳ : به اختیار تو در باختم ارادت خویش

شمارهٔ ۳۲۴ : دهر پرفتنه و شورست ز چشم سیهش

شمارهٔ ۳۲۵ : یارب آن سرو که پرورده ای از اشک منش

شمارهٔ ۳۲۶ : در بغل مصحف و سجاده تقوا بر دوش

شمارهٔ ۳۲۷ : از خوی کریم تو گنه گشت فراموش

شمارهٔ ۳۲۸ : بزم خالی می شود مطرب خموش

شمارهٔ ۳۲۹ : داشتم از درد جدایی خروش

شمارهٔ ۳۳۰ : غیرتم بانگ زد که: دور او باش

شمارهٔ ۳۳۱ : حیاتی در گذر دارم چه پرسی بود و نابودش

شمارهٔ ۳۳۲ : از فراق یار ناخشنود خویش

شمارهٔ ۳۳۳ : هرجا که بود روز خوش و روزگار خوش

شمارهٔ ۳۳۴ : ساقی بیار جام می خوشگوار پیش

شمارهٔ ۳۳۵ : گر جهان کشته بیداد شود برگذرش

شمارهٔ ۳۳۶ : آن که غایب از نظر گردید درمی‌یابمش

شمارهٔ ۳۳۷ : خرامان آمد از می در سر آتش

شمارهٔ ۳۳۸ : به سینه گریه گره شد نقاب برتر کش

شمارهٔ ۳۳۹ : بر کس نمانده سنگم زد و چشم شوخ و شنگش

شمارهٔ ۳۴۰ : شرمسارم از دل بی صبر و بی آرام خویش

شمارهٔ ۳۴۱ : بلاست خط نگارین و زلف خود به خمش

شمارهٔ ۳۴۲ : هرگز گلی شکفته نشد از نسیم خویش

شمارهٔ ۳۴۳ : یا در درون قبه این آسمان مباش

شمارهٔ ۳۴۴ : کی بود شفقت دل سوی اسیران کشدش

شمارهٔ ۳۴۵ : بزم می‌سازیم سامان گر نباشد گو مباش

شمارهٔ ۳۴۶ : از نقل و باده گوشه دل گشته روشنش

شمارهٔ ۳۴۷ : مطرب به گوشم زد نوا از گریه محزون کردمش

شمارهٔ ۳۴۸ : بر غمزده ای خنده زدم گفت حزین باش

شمارهٔ ۳۴۹ : بی تو نه با غم خوش و نی خانه خوش

شمارهٔ ۳۵۰ : رمید طایر جانم ز آشیانه خویش

شمارهٔ ۳۵۱ : طاعت پیر مغان کن وز همه بیگانه باش

شمارهٔ ۳۵۲ : لطف می خون در رگ افسرده می‌آرد به جوش

شمارهٔ ۳۵۳ : افغان که بعد صد طلب و جستجوی خویش

شمارهٔ ۳۵۴ : افسر به قبادی ده و خاتم به جمی بخش

شمارهٔ ۳۵۵ : بستم در تصرف گفت و شنید خویش

شمارهٔ ۳۵۶ : به بوی می دو سه ژولیده مرقع پوش

شمارهٔ ۳۵۷ : دم دم شاهدست و می می خاص

شمارهٔ ۳۵۸ : حریف خود شو و یا خود برآر آز خلوت خاص

شمارهٔ ۳۵۹ : ساقیا برخیز با مستان برقص

شمارهٔ ۳۶۰ : هرکه چون یوسف شود از محنت زندان خلاص

شمارهٔ ۳۶۱ : همیشه خنده شادی به آن لبان مخصوص

شمارهٔ ۳۶۲ : نه خانقاه نشین می شویم و نی مرتاض

شمارهٔ ۳۶۳ : دهم دو ملک به یک نغمه رباب عوض

شمارهٔ ۳۶۴ : حضور وقت نمی‌یابم و حلاوت فرض

شمارهٔ ۳۶۵ : هر صبح کن دو جام شراب مغانه فرض

شمارهٔ ۳۶۶ : از جمال تو کمال بشری بود غرض

شمارهٔ ۳۶۷ : روی دل با دوست باید داشت در مرگ و نشاط

شمارهٔ ۳۶۸ : حکم جفا صحیح و امید وفا غلط

شمارهٔ ۳۶۹ : صد جا در انتخاب تو پیدا کنم غلط

شمارهٔ ۳۷۰ : در عشق کار بوده و سامان نبوده شرط

شمارهٔ ۳۷۱ : جگر به خنده همی‌سوز و بر کران می‌غلت

شمارهٔ ۳۷۲ : درود پاک تو بر ریش باصفا واعظ

شمارهٔ ۳۷۳ : نی خاطرم از کتاب محظوظ

شمارهٔ ۳۷۴ : اگر تو نشنوی از ناله‌های زار چه حظ

شمارهٔ ۳۷۵ : هنوز عارف و عامی نداشتند نزاع

شمارهٔ ۳۷۶ : به فالی از لب تو تا ابد هما قانع

شمارهٔ ۳۷۷ : پای کوبان دست افشان در سماع

شمارهٔ ۳۷۸ : فریب دختر رز خواهشیست نامسموع

شمارهٔ ۳۷۹ : کند همیشه به دل چشم روسیاه نزاع

شمارهٔ ۳۸۰ : گوید سحر که شب گذر افکنده ای به باغ

شمارهٔ ۳۸۱ : راز دیرینه ز رخ پرده برانداخت دریغ

شمارهٔ ۳۸۲ : نه گل این جا ز عشق خار فارغ

شمارهٔ ۳۸۳ : جان به لب از شوق و می آرند پیغامم دروغ

شمارهٔ ۳۸۴ : نالم ز چرخ اگر نه بر افغان خورم دریغ

شمارهٔ ۳۸۵ : آنی به اثر داری و شأنی به تصرف

شمارهٔ ۳۸۶ : فتنه با زلف تو گرفته طرف

شمارهٔ ۳۸۷ : تو این گشاد و گره‌ها به دام فکر مباف

شمارهٔ ۳۸۸ : هرکه تایِب گردد از می بر رخ او رنگ حیف

شمارهٔ ۳۸۹ : کرشمه تو برد از قمارخانه حریف

شمارهٔ ۳۹۰ : لب ساقی روان‌ها، دل چشمه حقایق

شمارهٔ ۳۹۱ : صبح اول کرده عشقت عشوه‌ای در کار عشق

شمارهٔ ۳۹۲ : رفیق تر نکند در ره تو کام رفیق

شمارهٔ ۳۹۳ : ره نداد آه قدرم بر سر خوان تو ملک

شمارهٔ ۳۹۴ : نگشت دامن گردی درین بیابان چاک

شمارهٔ ۳۹۵ : درهای بسته واشد ز آه سحر مبارک

شمارهٔ ۳۹۶ : رسید فصل گل و عیش گلشنم نزدیک

شمارهٔ ۳۹۷ : نقش دیبا چنان کشید فرنگ

شمارهٔ ۳۹۸ : تا عشق چه ها کند به بلبل

شمارهٔ ۳۹۹ : مرحبا ساقی خجسته جمال

شمارهٔ ۴۰۰ : گر کشف حجب خواهی بستان می ناب اول

شمارهٔ ۴۰۱ : درین بستان به جهد از خار بگسل

شمارهٔ ۴۰۲ : به لغزش دست از دلدار مگسل

شمارهٔ ۴۰۳ : نیم ز کعبه به می خوردن مجاز خجل

شمارهٔ ۴۰۴ : زان شب که یار کرد نگاهی به سوی دل

شمارهٔ ۴۰۵ : نخست عشق به میخانه کرد نزول

شمارهٔ ۴۰۶ : کتاب خوانده شد و، شبهه‌ای نشد مغفول

شمارهٔ ۴۰۷ : منادیست در آن کو که خون زنده سبیل

شمارهٔ ۴۰۸ : صبح چو دم برآورد همرهی صبا کنم

شمارهٔ ۴۰۹ : ما حال خویش بی‌سر و بی‌پا نوشته‌ایم

شمارهٔ ۴۱۰ : ما به برهان و خبر پیرو ترسا نشویم

شمارهٔ ۴۱۱ : گهی بر فرش سنبل، گاه بر روی گیا افتم

شمارهٔ ۴۱۲ : ما چو سیل این خار از اول به پشت پا زدیم

شمارهٔ ۴۱۳ : نمی گردید کوته رشته معنی، رها کردم

شمارهٔ ۴۱۴ : از ما حذر که دست ز آداب شسته‌ایم

شمارهٔ ۴۱۵ : ما قلم در آتش و دفتر در آب افکنده‌ایم

شمارهٔ ۴۱۶ : می‌روم زین کوی و وز رشک محبت می‌روم

شمارهٔ ۴۱۷ : باز از جرم شکایت ناامید از رحمتم

شمارهٔ ۴۱۸ : تا به کی خیمه چو گل بر گذر باد زنم

شمارهٔ ۴۱۹ : سوزن به دل از بخیه و پیوند شکستیم

شمارهٔ ۴۲۰ : بسیار نظره کردم در گرم و سرد عالم

شمارهٔ ۴۲۱ : ز خراش دم به رقت، ز گداز دل به دردم

شمارهٔ ۴۲۲ : سوخت چون شمع پای تا بسرم

شمارهٔ ۴۲۳ : آتشین گفتار خاکی پیکرم

شمارهٔ ۴۲۴ : به گل پیراهنی امیدوارم

شمارهٔ ۴۲۵ : من روز ره خانه خمار ندانم

شمارهٔ ۴۲۶ : در دشمن زنم و دوستی اظهار کنم

شمارهٔ ۴۲۷ : رضا به عشق کدام است و اختیار کدام

شمارهٔ ۴۲۸ : هرکجا ساخت غمی دایره مسمار شدم

شمارهٔ ۴۲۹ : همیشه تار و پود کار ناهموار می‌بستم

شمارهٔ ۴۳۰ : زین غم نه گریه آید و نی ناله برکشم

شمارهٔ ۴۳۱ : چند در دل آرزو را خاک غم بر سر کنم

شمارهٔ ۴۳۲ : شب در بتخانه‌ای را با دو چشم تر زدم

شمارهٔ ۴۳۳ : به تمنای غلط بر همه کس میر شدیم

شمارهٔ ۴۳۴ : نه مقامی که در آن زاد سفر تازه کنیم

شمارهٔ ۴۳۵ : جز نسخه احوال کسان پیش ندارم

شمارهٔ ۴۳۶ : غساله شوی ته کاسه و ایاغ شدم

شمارهٔ ۴۳۷ : بی روی تو پروانه ای امشب به چراغم

شمارهٔ ۴۳۸ : ز جا نتوانم از کم نشئگی چالاک برخیزم

شمارهٔ ۴۳۹ : شب نه تشویش صبا نی شور بلبل داشتم

شمارهٔ ۴۴۰ : خود را کباب ازین دل خودکام کرده‌ام

شمارهٔ ۴۴۱ : خواهم که به آزادی دل نام برآرم

شمارهٔ ۴۴۲ : خاک دیگر بر سر مژگان بی‌غم می‌کنم

شمارهٔ ۴۴۳ : امروز پیشت از غم خود دم نمی‌زنم

شمارهٔ ۴۴۴ : تا از قضای دشت به گلشن فتاده ام

شمارهٔ ۴۴۵ : ز خیل نغمه‌سنجان رفتم و طرز کهن بردم

شمارهٔ ۴۴۶ : سخن دوست گران بود فراوان کردم

شمارهٔ ۴۴۷ : مشنو استغفار من کز اهل ایمان نیستم

شمارهٔ ۴۴۸ : هنر در شست و ناوک در کف و زه بر کمان دارم

شمارهٔ ۴۴۹ : شکوه نقصان داشت فصلی از میان انداختم

شمارهٔ ۴۵۰ : کعبه و دیر شدم صد ره و ویران گشتم

شمارهٔ ۴۵۱ : ضبط حرفی می‌کنم کز وی زبان می‌سوزدم

شمارهٔ ۴۵۲ : رخ نما تا رونما جان آوریم

شمارهٔ ۴۵۳ : به جست و جوی تو سرتاسر جهان بدوم

شمارهٔ ۴۵۴ : همیشه گریه تلخی در آستین دارم

شمارهٔ ۴۵۵ : تا به کی از کثرت غم روی بر زانو نهم

شمارهٔ ۴۵۶ : مبین به رد و قبولم که نیکخواه توام

شمارهٔ ۴۵۷ : ما برق جای نور به کاشانه برده‌ایم

شمارهٔ ۴۵۸ : یک گلیم، اما به رتبت چون خُم و پیمانه‌ایم

شمارهٔ ۴۵۹ : ساقی به زحمت آمده ام تا به پای خم

شمارهٔ ۴۶۰ : دهشت از صیدم مکن بی زخم کاری نیستم

شمارهٔ ۴۶۱ : دست در طره آشفته یاری نزدیم

شمارهٔ ۴۶۲ : کنم بی باده بدمستی که سودایی دگر دارم

شمارهٔ ۴۶۳ : عشق تو شیرازه اجزای من

شمارهٔ ۴۶۴ : نه مراست حسن خصلی به عیار سربلندان

شمارهٔ ۴۶۵ : پیش بنشین ساغری بستان و طبع آزاد کن

شمارهٔ ۴۶۶ : صد غم ز غم پیاله ستاند به یاد من

شمارهٔ ۴۶۷ : درمان ضعف دل به لب نوشخند کن

شمارهٔ ۴۶۸ : نوش می‌ریزد حدیثت در گزند خویشتن

شمارهٔ ۴۶۹ : بسی الطاف و احسان کرد حیرانم چه دید از من

شمارهٔ ۴۷۰ : منه به رنگ جهان دل، دی و بهاران بین

شمارهٔ ۴۷۱ : دیریست بیرون رفته ام از اختیار خویشتن

شمارهٔ ۴۷۲ : دلم شد زودرنج آزار او کن

شمارهٔ ۴۷۳ : به گریه در دل تو گر اثر توان کردن

شمارهٔ ۴۷۴ : چه خوشست از دو یکدل سر حرف باز کردن

شمارهٔ ۴۷۵ : می دود حاجت به راه خواهش از دنبال من

شمارهٔ ۴۷۶ : ساقی صلای عام است کاری به کام گردان

شمارهٔ ۴۷۷ : مردانه قماری کن دستی به دو عالم زن

شمارهٔ ۴۷۸ : با مسلمان زادگان تا کی دل و جان باختن

شمارهٔ ۴۷۹ : بیمار بی‌دردی دلا درمان نخواهی یافتن

شمارهٔ ۴۸۰ : غم از دل بر کران نتوان نهادن

شمارهٔ ۴۸۱ : چند فارغ از نشاط درد و درمان زیستن

شمارهٔ ۴۸۲ : عمر اگر باقی‌ست رنجش‌ها کهن خواهد شدن

شمارهٔ ۴۸۳ : در چراغ حکمت از مغز خرد روغن مکن

شمارهٔ ۴۸۴ : دلا رو زان خم ابرو بگردان

شمارهٔ ۴۸۵ : سبو بیار و پر از آب زندگانی کن

شمارهٔ ۴۸۶ : عیش تنگم کز دل افشردن چکد خوناب ازو

شمارهٔ ۴۸۷ : به دل فگار دارم گله بی نهایت از تو

شمارهٔ ۴۸۸ : دوش کردیم دل و دیده به دیدار گرو

شمارهٔ ۴۸۹ : همنفسی به جان خرم قافله تتار کو؟

شمارهٔ ۴۹۰ : به دوریت نتوان بود نیز دور از تو

شمارهٔ ۴۹۱ : نوید عهد گل از نورسان باغ شنو

شمارهٔ ۴۹۲ : نیست دوران را نشاطی رطل مالامال کو؟

شمارهٔ ۴۹۳ : از صبح روزگار گشاد جبین مجو

شمارهٔ ۴۹۴ : به دست طبع عنان داده ای دریغ از تو

شمارهٔ ۴۹۵ : از نصیحت برفروزد روی تو

شمارهٔ ۴۹۶ : حسن از خط شود قوی بازو

شمارهٔ ۴۹۷ : کاریست بر ملا گذران در خفا گره

شمارهٔ ۴۹۸ : دلی دارم ازو دل ها شکسته

شمارهٔ ۴۹۹ : پرده بردار و صلای می به شیخ و شاب ده

شمارهٔ ۵۰۰ : تا شوی هم انس آگاهی اطلاق خواب ده

شمارهٔ ۵۰۱ : عشق افسر ز سر جم به اشارت برده

شمارهٔ ۵۰۲ : فکر و غم را سر به جان مردم ناشاد ده

شمارهٔ ۵۰۳ : از خوی تند و سرکشت کس ایمن و خشنود نه

شمارهٔ ۵۰۴ : از گلستان گل به بازار آمده

شمارهٔ ۵۰۵ : شاهدی بر سر این کوچه پدیدار شده

شمارهٔ ۵۰۶ : در بند تو زنجیر گرفتار شکسته

شمارهٔ ۵۰۷ : آنی که به جان ناز تو را حور کشیده

شمارهٔ ۵۰۸ : دیوانه‌ام ز خانه مشوش برآمده

شمارهٔ ۵۰۹ : روندگان ملولیم روبهم کرده

شمارهٔ ۵۱۰ : در عهد تو یک سر به گریبان نرسیده

شمارهٔ ۵۱۱ : تو بر سر کودکان نهاده

شمارهٔ ۵۱۲ : کیست این از روی رعنایی به جولان آمده

شمارهٔ ۵۱۳ : دلم گداخته غم وز تنم توان رفته

شمارهٔ ۵۱۴ : آب رز در خم آتشین نشده

شمارهٔ ۵۱۵ : کجایی ای گل و مل را به رنگ و بو کرده

شمارهٔ ۵۱۶ : دل بر این ناخوش آشیانه منه

شمارهٔ ۵۱۷ : غم به سزا داده‌ای دل به نوا کرده‌ای

شمارهٔ ۵۱۸ : در شهر و کو هنگامه‌ها بهر تماشا کرده‌ای

شمارهٔ ۵۱۹ : دگر خدا بود ای دل سر کجا داری

شمارهٔ ۵۲۰ : درین میدان پر نیرنگ حیرانست دانایی

شمارهٔ ۵۲۱ : ازین مجلس نمی خیزد دمی کاحیا کند گوشی

شمارهٔ ۵۲۲ : بر دماغم دویده شیدایی

شمارهٔ ۵۲۳ : غیر از تو نگنجد به سرایی که تو باشی

شمارهٔ ۵۲۴ : دیریست ز گوشه نقابی

شمارهٔ ۵۲۵ : چه باید مرد را، طبع بلند و مشرب نابی

شمارهٔ ۵۲۶ : عقلم وداع عصمت کرد از تنگ شرابی

شمارهٔ ۵۲۷ : نیست با مشاطه گلبن طرازم حاجتی

شمارهٔ ۵۲۸ : دریغ از صف مردان برون نتاخت یکی

شمارهٔ ۵۲۹ : دو گرم و رخ زرد از که داری؟

شمارهٔ ۵۳۰ : چند ما را به مدارا و فسون بند کنی؟

شمارهٔ ۵۳۱ : چو لعبتان خیال اند آدمی و پری

شمارهٔ ۵۳۲ : از ما نهان ز کثرت اغیار بوده ای

شمارهٔ ۵۳۳ : به مویی بسته صبرم نغمه تارست پنداری

شمارهٔ ۵۳۴ : چمن قربانگه دنیای خونخوارست پنداری

شمارهٔ ۵۳۵ : دریغا در چنین فصلی حریفم یار بایستی

شمارهٔ ۵۳۶ : گر حسن جمال تو طلبکار نبودی

شمارهٔ ۵۳۷ : گر پای سرو و دامن یاری گرفته ای

شمارهٔ ۵۳۸ : به توتیای رهم خون ز چشم تر چیدی

شمارهٔ ۵۳۹ : کمند عشوه گشادی و فتنه سر دادی

شمارهٔ ۵۴۰ : به خودبینی به جز بتگر نباشی

شمارهٔ ۵۴۱ : سوی هرکس به عنایت نظر انداخته‌ای

شمارهٔ ۵۴۲ : زان عنبرین کلاله که بر سر نهاده ای

شمارهٔ ۵۴۳ : بس در وفا تأمل و تأخیر می کنی

شمارهٔ ۵۴۴ : وقت آن آمد که خرگه با گل سوری زنی

شمارهٔ ۵۴۵ : از کم سخنی و سر به زیری

شمارهٔ ۵۴۶ : تو را گفتم ز صبح وصل مهرافروزتر باشی

شمارهٔ ۵۴۷ : خلوتی خواهم و سودای سر زلف کسی

شمارهٔ ۵۴۸ : شد آخر روز بر ناییی و میل دل همان باقی

شمارهٔ ۵۴۹ : یک ره کم این حجره خاکی نگرفتی

شمارهٔ ۵۵۰ : در هیچ مقامم نگذارد به درنگی

شمارهٔ ۵۵۱ : گه به عشق کاکلت بر سینه سازم سنبلی

شمارهٔ ۵۵۲ : کی سر غنچه او از هر بیان بیابی

شمارهٔ ۵۵۳ : گر برون از برقع آن زلف پریشان آمدی

شمارهٔ ۵۵۴ : جهان به طره عنبرفشان بیارایی

شمارهٔ ۵۵۵ : نوشی به صد جان رایگان قوت روان کیستی؟

شمارهٔ ۵۵۶ : کجایی گنج پنهانی کجایی؟

شمارهٔ ۵۵۷ : سحر که سنبلم از جیب پیرهن بکشی

شمارهٔ ۵۵۸ : سر داده ای و بند نهانی نهاده ای

شمارهٔ ۵۵۹ : ز نیرنگ نطقش به مضمون نیایی

شمارهٔ ۵۶۰ : نه گلم کفاف رنگی نه گلم پسند بویی

شمارهٔ ۵۶۱ : درک هر راز کجا زان عجمی زاده کنی

شمارهٔ ۵۶۲ : نی سنبل تنباکویی نه آتش رخساره‌ای

شمارهٔ ۵۶۳ : به تسبیح و مصلا کرده‌ای میخانه‌آرایی