شمارهٔ ۲۰۵

هوش مصنوعی: من شکاریتی هستم که هرکسی نگاهی به حال من بیند، به خاطر زخم‌های فراوانی که در دلم دارم، تحت تأثیر قرار می‌گیرد و به دنبال من می‌آید.

هوش مصنوعی: وقتی تو از خانه بیرون می‌آیی و به اطراف نگاه می‌کنی، زیبایی تو به قدری خوشایند است که مانند خوشبختی و شانس من به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: نیم مرغی که به سختی شکار می‌شود، به خاطر مشکلات زیاد، گره‌ای از بال من به بال من می‌افتد.

هوش مصنوعی: از آن برجم که هر بار که مشکی در برابر آسمان به وجود آید، یاد و یادگاری از دوران زندگی من به ذهنم می‌آید و همچنان که زمان به گردش خود ادامه می‌دهد، از سرگذشت من دور نمی‌شود.

هوش مصنوعی: بارش باران نیکویی تو را بر زندگی من ببار، زیرا نگرانم که اعمال زشت من سبب قضاوت شدنم شود.

هوش مصنوعی: من به قاتل خود پیش از آنکه از او سوالی در روز قیامت بپرسم، می‌بخشم، زیرا نگرانم که ناخواسته بر اثر سهل‌انگاری من، خجلت‌زده شوم.

هوش مصنوعی: من در مجالس جرات و جسارت بیان احساساتم را ندارم و همیشه حسرت گفتن آن چه در دل دارم بر زبان خاموشم سنگینی می‌کند.

هوش مصنوعی: از گوشه چشمم دور نشو که من تنها در این دنیا به یاد تو هستم و در هر خوشی و ناراحتی، تو هدف و آرزوی منی.

هوش مصنوعی: نظیری با شوق و اشتیاق به ملاقات می‌آید، اما من نگرانم که بر اثر این شور و شوق، بتّی ناگهان از سقف بیفتد و به کعبه آسیب برساند.