شمارهٔ ۵۲۶

هوش مصنوعی: عقل من از پاکی و درستی خداحافظی کرده و حالا عشق من باید مراقب باشد که من تحت تأثیر مستی و ویرانی قرار نگیرم.

هوش مصنوعی: مغان از تحمل دردهای خود شرمنده‌اند و من هم به خاطر این وضعیت نمی‌دانم تا چه زمانی باید با مشروب، موهای سفیدم را رنگ کنم.

هوش مصنوعی: عمر من مثل اسبی آزاد و بی‌قید و شرط در حال حرکت است. چه زمانی خواهد رسید که دیگر نتوانم کنترلش کنم و دستم به خاطر سنگینی زندگی در لرزش باشد، حالتی که به من اجازه ندهد از لیوانی بنوشم؟

هوش مصنوعی: من برای اینکه بتوانم به محبوبم بگویم و خودم را به او نزدیک کنم، به نوشیدن شراب و مستی روی آوردم.

هوش مصنوعی: زمانی که پشه‌ای بر لبه‌ی خم می‌چرخد و در حواسم می‌چرخد، ذهنم در انزوا به افکار خود مشغول می‌شود و مانند مگسی به آن فکرها حمله‌ور می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر نور درون من به بیرون تابیده شود، هر ذره‌ای از خاک من مانند گلی به سمت آفتاب رشد خواهد کرد.

هوش مصنوعی: هرچند که من یک مورچه‌ام و به نظر می‌رسد که هدفم کوچک و بی‌اهمیت باشد، اما آرزوی شکار پرنده‌ بزرگی مانند عنقا را دارم. در حالی که بال‌های من به شدت محدود است، اما باز هم می‌خواهم بلند پرواز کنم و مانند عقاب باشم.

هوش مصنوعی: زندگی به ترتیب خاصی پیش نمی‌رود و هیچ کس به راحتی به بخت خوب نمی‌رسد، به ویژه وقتی که فرد با بی‌توجهی و شتابزدگی رفتار کند.

هوش مصنوعی: نظیری نتوانست به شاخۀ وصال دست یابد، زیرا از باغ خوشبختی‌ام، گل‌های مورد علاقه‌ام را برگزیده‌ام.