شمارهٔ ۴۳۱

هوش مصنوعی: مدت زیادی است که در دل خود آرزوها را با اندوه پنهان کرده‌ام و به خودم می‌گویم که تا چه زمانی باید یک آتش سوزان را زیر خاکستر مخفی کنم و اجازه ندهم شعله‌ور شود.

هوش مصنوعی: چند بار باید شاهد زحمت و درد باشم؟ در دل خود آتش و غم را مخفی کرده‌ام. تا چه زمانی می‌توانم از خود محافظت کنم و با این حال به حفظ امید ادامه دهم؟

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که من به اوج اندوه و نالیدنی رسیده‌ام که این شب بر در او بی‌صدا و بی‌ناله نیست و باید ناله‌ای دیگر بکنم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که زهر نگاه او را نبینم، زندگی را نمی‌یابم. اگر به آب(شرافت و صداقت) خضر دست یابم، زندگی‌ام را شیرین‌تر می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگرچه ناامید هستم، اما به قدری به تو علاقه‌مندم که اگر کسی از وصال من با تو خبر بدهد، آن را باور خواهم کرد.

هوش مصنوعی: اگر جز از خاک سر کوی تو برخیزم، در روز قیامت خاک صحرا را بر سر می‌ریزم.

هوش مصنوعی: امروز یک نفر بر وضعیت من اشک ریخت و اگر فردا در روز قیامت همینطور بر من گریه کند، چه بر سرم خواهد آمد.