شمارهٔ ۱۶۷

هوش مصنوعی: عشق باعث پیدایش عالم شده است و عشق همانند یک معمار است که وجود را شکل می‌دهد و به آن معنا می‌بخشد.

هوش مصنوعی: در وجود انسان، شکوه و عظمت عشق به وضوح دیده می‌شود، به طوری که فرشتگان از ناتوانی خود در برابر آن، به سجده افتاده‌اند.

هوش مصنوعی: کسی که نسبت به کار ما حسادت می‌ورزد، از جایگاه مقدس و بالای آگاهی و شناخت گذشت.

هوش مصنوعی: عشق بر تخت نشسته و با نگاهی به عقل و دانش، آن‌ها را وادار به خضوع و تسلیم کرد.

هوش مصنوعی: هر چیزی که ما به عنوان شایستگی و صلاحیت از آن یاد می‌کنیم، در واقع، همگی از محبت و عشق نشأت گرفته‌اند.

هوش مصنوعی: هیچ چیزی جز عشق و عاشق و معشوق وجود ندارد، هرچه که در دسترس ماست و قابل مشاهده است، تنها همین‌ها هستند.

هوش مصنوعی: عقل در برابر عشق به زحمت افتاد و به خاطر عشق، این گنبد آبی رنگ به وجود آمد.

هوش مصنوعی: عشق به طور طبیعی و بدون نیاز به وسایل و ابزار خاصی شکل می‌گیرد، هرچند که گاهی از فقدان و کمبود آغاز می‌شود.

هوش مصنوعی: مجنون لباس درد را پوشیده است، زیرا عشق او از جنس بدن و مادیات نیست.

هوش مصنوعی: عشق نه به گذشته مربوط است و نه به آینده؛ بلکه همیشه در حال حاضر وجود دارد و هیچ زمانی برای آن دیر یا زود نیست.

هوش مصنوعی: جوانی، عشق و حرص در زندگی احساسی طبیعی و لازم هستند، اما این احساسات به مرور زمان زوال پیدا می‌کنند و به جای آن، احساسات دیگر مانند بی‌تفاوتی و ناامیدی جایگزین می‌شوند.

هوش مصنوعی: از گفتار «نظیری» عشق به طور غلیظ در کلام و در شنیدن بیان شده است.