شمارهٔ ۲۲۶

هوش مصنوعی: به خاطر ظلم و ستم تو، نشانه‌ها و نام عشق از بین رفت. کتاب خوبی‌ها و محبت، به فراموشی سپرده شد.

هوش مصنوعی: وقتی دل به هوای ناپخته و بی‌فکری می‌غلتد، عشق واقعی شکل نمی‌گیرد؛ چون آن قدر جمعیت و شلوغی دورش هست که جا برای میهمان، که همان عشق باشد، پیدا نمی‌شود.

هوش مصنوعی: صبح یکی از آوازخوانان از تو شعری را می‌خواند و من به یاد تو چنان شور و حالی پیدا کردم که زمان برای دوستانم گنگ و ناواضح شد.

هوش مصنوعی: من به خاطر ناله‌هایم از تو خواسته‌ام که جایی در قلبت داشته باشم، اما از نگاهت افتاده‌ام. مانند گداهایی شده‌ام که به درگاه محبوب می‌آیند، اما در این میان آستان آن محبوبی که می‌خواهم به آن نزدیک شوم، برایم گم شده است.

هوش مصنوعی: پس از سال‌ها تلاش و تجربه، می‌خواهم چیزی بگویم، اما به حدی در افکار و احساساتم غرق شده‌ام که بارها موضوع کلامم از دل به زبانم نرسیده و گم شده است.

هوش مصنوعی: ما اگرچه دیر آمده‌ایم و چیز باارزشی همراه داریم، اما ای زاهد، ما را رها کن. در حینی که به سمت کعبه می‌رفتیم، راه کاروان را گم کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: زمانی که ذهن من به تلاطم و کارهای مختلف مشغول می‌شود، شادی تابستان در کنار من است و احساس می‌کنم که کلید دسترسی به آسمان و آرامش از بین رفته است.

هوش مصنوعی: در دوری از تو، اشتیاق به خواب سنگین و غمگین افتاده است و شادابی در جستجوی آرامش، نام و نشانی از خود به جا نگذاشته است.

هوش مصنوعی: اگر کسی از حال «نظیری» بپرسد، به او بگویید که او مانند پرنده‌ای است که شب از آشیانه‌اش گم شده و در دام، گرفتار آمده است.