شمارهٔ ۹۳

هوش مصنوعی: می‌خواهم این باغ پر از غم را با شور و شوقی بشکنم، زیرا این قفس تنگ، بال و پر تو را شکسته است.

هوش مصنوعی: زندگی همچون نیل، از خاطر من پاک می‌شود و آسمان بر آتش من مانند چوب عود در آتش می‌شکند.

هوش مصنوعی: پاهایم مرا به جلو می‌کشانند و دنیایم در پس‌زمینه‌ به دامن از دست می‌رود. در حالتی هستم که به فکر محبوبم هستم و این اندیشه بر سرم سایه انداخته است.

هوش مصنوعی: عشق مانند شکر است که وقتی در گلو می‌نشیند، طعمی شیرین به انسان می‌دهد، اما اگر غم وارد این احساس شود، تلخی را به وجود می‌آورد. حتی اگر شیر در تماسی با شکر قرار گیرد، این شکر می‌تواند طعم شیر را تغییر دهد.

هوش مصنوعی: دیدن او بر درد و حسرت من افزود و من خواستم تیر و زهر را در دل بزنم، اما ناگهان کارم به شکست انجامید.

هوش مصنوعی: دوستان هیچ‌گاه از محبت و دوستی عیب یکدیگر را نمی‌بینند. اگر بر اثر برهم خوردن مجالس و شکست ساغر، چیزی به دست نیاید، باز هم دل من خوش است.

هوش مصنوعی: من در برابر چهره‌اش آهی کشیدم و این باعث شد که دلش بگرید. به این خاطر، بادی به باغ وزید و شاخه‌ی نازک‌تری شکست.

هوش مصنوعی: من در مهمانی عشق، دلم پر از حسرت است و از شدت شوق، پیمانه‌ام را در کنار کوثر (آب زندگی) شکسته‌ام.

هوش مصنوعی: در بیرون، نظیری از شدت انتظار مژده‌ای که به او وعده داده بودند، به هلاکت رسید. او که مسکین بود، نشانه‌ای از ناامیدی را مشاهده کرد و این باعث شد که روحیه‌اش بشکند.