شمارهٔ ۲۳۸

هوش مصنوعی: گلزار به شهر آمد و فضای چمن‌زار به خوبی تغییر کرد و همه افراد توجهشان به غزل خوانی من جلب شد.

هوش مصنوعی: وقتی جیبم را باز کردم تا نامی به دست آورم، متوجه شدم که باد صبا پیام‌آور صد بیت غم و اندوه شده است.

هوش مصنوعی: هر وقت که کسی می‌خواست به من کمک کند یا خیرخواهی کند، دشمن حسود به جای او صحبت می‌کرد و محبت را از دل او می‌گرفت.

هوش مصنوعی: امشب با وجود تاریکی شب، مرغی که می‌خواند نتوانست آواز سر دهد، هرچند که تلاش و آرزوی پرواز را در دل داشت.

هوش مصنوعی: عشق واقعی، حتی اگر تلخ و پرچالش باشد، از شراب قوی‌تر است، زیرا با گذشت زمان، به مرور تأثیر خود را نشان می‌دهد و به سمت کهنگی می‌رود.

هوش مصنوعی: عشق به جدایی و وصال نیازمند صبر است، اما من از حالت مستی و شیدایی‌ام، از توبه‌های زیادی که کرده‌ام، باز هم سرپیچی کرده‌ام.

هوش مصنوعی: هر وقت که می‌شنوم درباره‌ی زیبایی و وفاداری صحبت می‌شود، متوجه می‌شوم که هر دو از هم دور هستند. هیچ عاشقی را ندیدم که از دوری خود به وطنش برگردد.

هوش مصنوعی: در مسیر زندگی‌ام، به خاطر اشک‌های خودم اوضاع به هم ریخته است. هر جا که می‌روم، ویرانی و خرابی دنبالم آمده است.

هوش مصنوعی: هر زخمی که از روزگار خورده‌ام، نه لباس من را پاره کرده و نه کفن من را چاک داده است.