شمارهٔ ۴۲۹

هوش مصنوعی: در تمام طول زندگی، کارهای سخت و دشوار را به تنهایی انجام می‌دادم و نه تنها از دل و دستم خبری نبود، بلکه همه تلاشم را صرف انجام این کارها می‌کردم.

هوش مصنوعی: هر چه بیشتر به جلو می‌رفتم، او هیچ رحمی به من نداشت و با ترفندها و نیازهای خود، رازهایش را به دوستان نزدیکش پنهان می‌کرد.

هوش مصنوعی: در آن شب که همه جا با نور ماه روشن شد، هیچ‌گاه نتوانستم خود را مانند سایه‌ای بر دیوار حفظ کنم.

هوش مصنوعی: هرچند که تمام وجودم پر از عذر و تقصیر و گناه بود، به خاطر شرم ناشی از کارهای ناپسند، هرگز زبان به طلب عفو نمی‌آوردم.

هوش مصنوعی: هیچ کس جز من ندانست که نقصان و کمبود چه لذتی دارد، اگر از همان ابتدا وارد این بازار پر سودا می‌شدم.

هوش مصنوعی: اگر از همان ابتدا به عقل خود توجه می‌کردم و به آن اعتماد می‌کردم، هیچ‌گاه این‌قدر عیب و نقص در اساس رسوایی به وجود نمی‌آمد.

هوش مصنوعی: سال‌هاست که در خدمتت کمر بسته‌ام، اما چه شده که ارزش من کم شده است؟ اگر این‌قدر قابلیت داشتم، در می‌یافتم که باید به تو بندهای بیشتری بزنم.

هوش مصنوعی: من عمری را که به تو پیوند زدم، به ثمر نرساندم. می‌دانم اگر این درخت را به خار می‌بستم، نتیجه بهتری می‌داد.

هوش مصنوعی: این آرزو و خواسته تا زمان مرگ ادامه داشت، در حالی که روح من مورد چپاول قرار می‌گرفت و من بار سنگینی را بر دوش می‌کشیدم.