شمارهٔ ۳۸۴

هوش مصنوعی: اگر از زندگی شکایت نکنم، غمی نیست، اما اگر به خاطر تندباد حوادث غصه نخورم، افسوس می‌خورم.

هوش مصنوعی: گل را با شکر آراسته و خون جگر را بر سفره آسمان می‌گذارد تا به مهمان بدهد، اما من افسوس می‌خورم.

هوش مصنوعی: صبح که می‌شود، به خوشحالی و خوشی‌های زندگی‌ام می‌خندم و با لبخند به روزگار نگاه می‌کنم، اما از این خوشحالی حسرتی هم در دل دارم.

هوش مصنوعی: من مهمانی هستم که در حال خرابی و اسراف به سر می‌برم و حالا به میزبانم رسیده‌ام. در حالی که بر سر سفره‌اش نشسته‌ام، باید درباره مرگ او احساس ناراحتی کنم.

هوش مصنوعی: من از این که در جمع نادانان قرار گرفته‌ام، شگفت‌زده‌ام. به ناچار باید رفتار خوب و ستایش‌آمیز آنها را در ظاهر تحسین کنم، اما در باطن از این وضعیت ناراحتم و احساس پشیمانی می‌کنم.

هوش مصنوعی: در دوستی‌های ظاهری و نادرست به سر می‌برم و در موقعیت‌های سخت، وقتی دوستان در مشکلات هستند، به شدت ناراحت و غمگین می‌شوم.

هوش مصنوعی: بیماری که عقلش ضعیف است، به درمانی با حکمت مسیحی شفا نمی‌یابد و افسوس که من هم از این درمان بهره‌ای نمی‌برم.

هوش مصنوعی: اگر کمتر افسوس بخورم، سختی‌ها کم‌تر می‌شود؛ اما مشکل اصلی این است که به راحتی به مسائل بی‌توجه هستم و از این بابت متاسفم.

هوش مصنوعی: بازگرد تا خود را فدای تو کنم. من آن کسی هستم که به خاطر تو از جانم هم می‌گذرم و حسرت می‌خورم.

هوش مصنوعی: اگر اشک‌های من بر لب‌هایم بریزد، نمی‌دانم اگر به چشمه‌ی حیات بروم، آیا ارزشش را دارد یا نه.

هوش مصنوعی: عمر «نظیری» در ناباوری و اندوه به پایان رسید. به خاطر اینکه همیشه در وضعیت پریشان و آشفته بودم، دیگر دلم نمی‌خواهد که ادامه بدهم.